Ayodhya Kanda Sarga 40
अयोध्याकाण्डम् सर्गः 40
Sarga 40 of the Ayodhya Kanda.
Shlokas (51)
+ Add ShlokaAyodhya Kanda 40.1
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 1
अथ रामश्च सीता च लक्ष्मणश्च कृताञ्जलिः। उपसङ्गृह्य राजानं चक्रुर्दीना: प्रदक्षिणम्।।
atha rāmaśca sītā ca lakṣmaṇaśca kṛtāñjaliḥ. upasaṅgṛhya rājānaṅ cakrurdīnā: pradakṣiṇam৷৷
Thereafter, Sita, Rama and Lakshmana with folded palms in a forlom state touched (the feet of) the king and circumambulated him.
Ayodhya Kanda 40.2
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 2
तं चापि समनुज्ञाप्य धर्मज्ञस्सीतया सह। राघव श्शोकसम्मूढो जननीमभ्यवादयत्।।
taṅ cāpi samanujñāpya dharmajñassītayā saha. rāghava śśōkasammūḍhō jananīmabhyavādayat৷৷
Taking leave of Dasaratha, the righteous descendant of the Raghus (Rama) along with Sita paid obeisance to his mother Kausalya who was afflicted with deep grief.
Ayodhya Kanda 40.3
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 3
अअन्वक्षं लक्ष्मणो भ्रातुः कौशल्यामभ्यवादयत्। अथ मातु स्सुमित्राया जग्राह चरणौ पुनः।।
aanvakṣaṅ lakṣmaṇō bhrātuḥ kauśalyāmabhyavādayat. atha mātu ssumitrāyā jagrāha caraṇau punaḥ৷৷
Immediately following Rama, his brother, Lakshmana also paid obeisance to Kausalya and, thereafter, held the feet of his own mother Sumitra.
Ayodhya Kanda 40.4
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 4
तं वन्दमानं रुदती माता सौमित्रिमब्रवीत्। हितकामा महाबाहुं मूध्नर्युपाघ्राय लक्ष्मणम्।।
taṅ vandamānaṅ rudatī mātā saumitrimabravīt. hitakāmā mahābāhuṅ mūdhnaryupāghrāya lakṣmaṇam৷৷
While the mightyarmed Lakshmana paid her homage, Sumitra wailed, kissed him on his forehead, wished him well and said:
Ayodhya Kanda 40.5
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 5
सृष्टस्त्वं वनवासाय स्वनुरक्तस्सुहृज्जने। रामे प्रमादं मा कार्षीः पुत्र भ्रातरि गच्छति।।
sṛṣṭastvaṅ vanavāsāya svanuraktassuhṛjjanē. rāmē pramādaṅ mā kārṣīḥ putra! bhrātari gacchati৷৷
Although deeply attached to your beloved ones, O Son, you are born to dwell in the forest. Never be inattentive towards your brother Rama who is on his way (to the forest).
Ayodhya Kanda 40.6
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 6
व्यसनी वा समृद्धो वा गतिरेष तवानघ। एष लोके सतां धर्मो यज्ज्येष्ठवशगो भवेत्।।
vyasanī vā samṛddhō vā gatirēṣa tavānagha!. ēṣa lōkē satāṅ dharmō yajjyēṣṭhavaśagō bhavēt৷৷
Rama is your refuge in times of adversity or prosperity, O sinless one To be obedient to the eldest (brother) is the duty of virtuous men in this world.
Ayodhya Kanda 40.7
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 7
इदं हि वृत्तमुचितं कुलस्यास्य सनातनम्। दानं दीक्षा च यज्ञेषु तनुत्यागो मृधेषु च।।
idaṅ hi vṛttamucitaṅ kulasyāsya sanātanam. dānaṅ dīkṣā ca yajñēṣu tanutyāgō mṛdhēṣu ca৷৷
Charity, initiation at sacrifices and yielding life in battles are the befitting ancient traditions prevailing in your race.
Ayodhya Kanda 40.8
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 8
लक्ष्मणं त्वेवमुक्त्वा सा संसिद्धं प्रियराघवम्। सुमित्रा गच्छ गच्छेति पुनः पुनरुवाच तम्।।
lakṣmaṇaṅ tvēvamuktvā sā saṅsiddhaṅ priyarāghavam. sumitrā gaccha gacchēti punaḥ punaruvāca tam৷৷
Having said this to Lakshmana Sumitra again and again said to her beloved Rama, who was fully prepared, 'Go, go'.
Ayodhya Kanda 40.9
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 9
रामं दशरथं विद्धि मां विद्धि जनकात्मजाम्। अयोध्यामटवीं विध्दि गच्छ तात यथासुखम्।।
rāmaṅ daśarathaṅ viddhi māṅ viddhi janakātmajām. ayōdhyāmaṭavīṅ vidhdi gaccha tāta! yathāsukham৷৷
(To Lakshmana she said) Regard Rama as Dasaratha, Sita as me and the forest as Ayodhya. My child, go in peace.
Ayodhya Kanda 40.10
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 10
ततः सुमन्त्रः काकुत्स्थं प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत्। विनीतो विनयज्ञश्च मातलिर्वासवं यथा।।
tataḥ sumantraḥ kākutsthaṅ prāñjalirvākyamabravīt. vinītō vinayajñaśca mātalirvāsavaṅ yathā৷৷
Then Sumantra who knows the ways of politeness and humility spoke to Rama, with folded hands as Matali did to Indra.
Ayodhya Kanda 40.11
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 11
ररथमारोह भद्रं ते राजपुत्र महायशः। क्षिप्रं त्वां प्रापयिष्यामि यत्र मां राम वक्ष्यसि।।
rarathamārōha bhadraṅ tē rājaputra mahāyaśaḥ. kṣipraṅ tvāṅ prāpayiṣyāmi yatra māṅ rāma! vakṣyasi৷৷
O Illustrious prince, wish you well Mount the chariot. I shall convey you speedily whereever you want.
Ayodhya Kanda 40.12
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 12
चतुर्दश हि वर्षाणि वस्तव्यानि वने त्वया। तान्युपक्रमितव्यानि यानि देव्यासि चोदितः।।
caturdaśa hi varṣāṇi vastavyāni vanē tvayā. tānyupakramitavyāni yāni dēvyāsi cōditaḥ৷৷
You have been directed by Kaikeyi to live in the forest for fourteen years. Accordingly you must now commence counting those years as directed.
Ayodhya Kanda 40.13
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 13
तं रथं सूर्यसङ्काशं सीता हृष्टेन चेतसा। आरुरोह वरारोहा कृत्वालङ्कारमात्मनः।।
taṅ rathaṅ sūryasaṅkāśaṅ sītā hṛṣṭēna cētasā. ārurōha varārōhā kṛtvālaṅkāramātmanaḥ৷৷
Sita of lovely limbs decorated herself and with a cheerful mind boarded the chariot which was shining like the Sun.
Ayodhya Kanda 40.14
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 14
अथो ज्वलनसङ्काशं चामीकरविभूषितम्। तमारुरुहतुस्तूर्णं भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ।।
athō jvalanasaṅkāśaṅ cāmīkaravibhūṣitam!. tamāruruhatustūrṇaṅ bhrātarau rāmalakṣmaṇau৷৷
Thereafter, Rama and Lakshmana also boarded that chariot decorated with gold and shining like blazing fire.
Ayodhya Kanda 40.15
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 15
वनवासं हि संख्याय वासांस्याभरणानि च। भर्तारमनुगच्छन्त्यै सीतायै श्वशुरो ददौ।।
vanavāsaṅ hi saṅkhyāya vāsāṅsyābharaṇāni ca. bhartāramanugacchantyai sītāyai śvaśurō dadau৷৷
Fatherinlaw (Dasaratha) gave clothes and ornaments on the assessment of the number of years Sita was going to spend in the forest with her husband.
Ayodhya Kanda 40.16
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 16
तथैवायुधजालानि भ्रातृभ्यां कवचानि च। रथोपस्थे प्रतिन्यस्य सचर्म कठिनं च तत्।।
tathaivāyudhajālāni bhrātṛbhyāṅ kavacāni ca. rathōpasthē pratinyasya sacarma kaṭhinaṅ ca tat৷৷
So also Dasaratha secured a multitude of weapons, shields and protective leathercoverings for hands and placed them at the centre of the chariot, for use by the brothers. When Sumantra ensured that Sita, Rama and Lakshmana boarded the chariot, he briskly hastened the horses which were as speedy as the wind.
Ayodhya Kanda 40.17
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 17
।। सीतातृतीयानारूढान् दृष्ट्वा दृष्टमचोदयत्। सुमन्त्रस्सम्मतानश्वान् वायुवेगसमान्जवे।।
৷৷ sītātṛtīyānārūḍhān dṛṣṭvā dṛṣṭamacōdayat. sumantrassammatānaśvān vāyuvēgasamānjavē৷৷
So also Dasaratha secured a multitude of weapons, shields and protective leathercoverings for hands and placed them at the centre of the chariot, for use by the brothers. When Sumantra ensured that Sita, Rama and Lakshmana boarded the chariot, he briskly hastened the horses which were as speedy as the wind.
Ayodhya Kanda 40.18
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 18
प्रतियाते महारण्यं चिररात्राय राघवे। बभूव नगरे मूर्छा बलमूर्छा जनस्य च।।
pratiyātē mahāraṇyaṅ cirarātrāya rāghavē. babhūva nagarē mūrchā balamūrchā janasya ca৷৷
Having seen Rama set out for the great forest for a long period, the city was stilled and men were enervated.
Ayodhya Kanda 40.19
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 19
तत्समाकुलसम्भ्रान्तं मत्तसङ्कुपितद्विपम्। हयशिञ्जितनिर्घोषं पुरमासीन्महास्वनम्।।
tatsamākulasambhrāntaṅ mattasaṅkupitadvipam. hayaśiñjitanirghōṣaṅ puramāsīnmahāsvanam৷৷
The city was distressed and flurried by the intoxicated elephants, provoked by the mighty sound of the tinkling of bells and the neighing of the horses.
Ayodhya Kanda 40.20
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 20
तत स्सबालवृद्धा सा पुरी परमपीडिता। राममेवाभिदुद्राव घर्मार्ता सलिलं यथा।।
tata ssabālavṛddhā sā purī paramapīḍitā. rāmamēvābhidudrāva gharmārtā salilaṅ yathā৷৷
Thereafter the extremely afflicted people of the city, including young and old alike, ran towards Rama like men oppressed with heat running for water.
Ayodhya Kanda 40.21
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 21
पार्श्वतः पृष्ठतश्चापि लम्बमानास्तदुन्मुखाः। बाष्पपूर्णमुखास्सर्वे तमूचुर्भृशनिस्वनाः।।
pārśvataḥ pṛṣṭhataścāpi lambamānāstadunmukhāḥ. bāṣpapūrṇamukhāssarvē tamūcurbhṛśanisvanāḥ৷৷
All the people hanging from the chariot from behind and by the sides, heaving deeply, their faces covered with tears, thus addressed to Sumantra:
Ayodhya Kanda 40.22
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 22
संयच्छ वाजिनां रश्मीन् सूत याहि शनैश्शनैः। मुखं द्रक्ष्याम रामस्य दुर्दर्शं नो भविष्यति।।
saṅyaccha vājināṅ raśmīn sūta! yāhi śanaiśśanaiḥ. mukhaṅ drakṣyāma rāmasya durdarśaṅ nō bhaviṣyati৷৷
O charioteer, control the reins of the horses and go slow so that we may look at the face of Rama, for soon we will not be able to see him.
Ayodhya Kanda 40.23
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 23
आयसं हृदयं नूनं राममातुरसंशयम्। यद्देवगर्भप्रतिमे वनं याति न भिद्यते।।
āyasaṅ hṛdayaṅ nūnaṅ rāmamāturasaṅśayam. yaddēvagarbhapratimē vanaṅ yāti na bhidyatē৷৷
Alas, the heart of Kausalya whose son, Rama, resembles the offspring of the gods, does not break even though he is going to the forest Undoubtedly it must be made of iron.
Ayodhya Kanda 40.24
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 24
कृतकृत्या हि वैदेही छायेवानुगता पतिम्। न जहाति रता धर्मे मेरुमर्कप्रभा यथा।।
kṛtakṛtyā hi vaidēhī chāyēvānugatā patim. na jahāti ratā dharmē mērumarkaprabhā yathā৷৷
Sita, deeply attached to her duty, and with her desire fulfilled is following her husband like a shadow just as the sunlight which never leaves mount Meru.
Ayodhya Kanda 40.25
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 25
अहो लक्ष्मण सिद्धार्थ स्सततं प्रियवादिनम्। भ्रातरं देवसङ्काशं यस्त्वं परिचरिष्यसि।।
ahō! lakṣmaṇa! siddhārtha ssatataṅ priyavādinam. bhrātaraṅ dēvasaṅkāśaṅ yastvaṅ paricariṣyasi৷৷
With your desires fulfilled, O Lakshmana, you will attend to your godlike brother who always speaks pleasant words.
Ayodhya Kanda 40.26
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 26
महत्येषा हि ते सिध्दिरेष चाभ्युदयो महान्। एष स्वर्गस्य मार्गश्च यदेनमनुगच्छसि।।
mahatyēṣā hi tē sidhdirēṣa cābhyudayō mahān. ēṣa svargasya mārgaśca yadēnamanugacchasi৷৷
The very fact that you are following Rama is a great achievement and a great fortune for you. This, in fact, is the way to heaven.
Ayodhya Kanda 40.27
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 27
एवं वदन्तस्ते सोढुं न शेकुर्बाष्पमागतम्। नरास्तमनुगच्छन्तः प्रियमिक्ष्वाकुनन्दनम्।।
ēvaṅ vadantastē sōḍhuṅ na śēkurbāṣpamāgatam. narāstamanugacchantaḥ priyamikṣvākunandanam৷৷
Speaking thus, the people following their beloved Rama, the delight of the Ikshvaku dynasty, were not able to bear (restrain) the tears flowing from their eyes.
Ayodhya Kanda 40.28
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 28
अथ राजा वृत स्त्रीभिर्दीनाभिर्दीनचेतनः। निर्जगाम प्रियं पुत्रं द्रक्ष्यामीति ब्रुवन् गृहात्।।
atha rājā vṛta strībhirdīnābhirdīnacētanaḥ. nirjagāma priyaṅ putraṅ drakṣyāmīti bruvan gṛhāt৷৷
I wish to see my beloved son said the king with a sense of desolation and emerged, surrounded by forlorn women, from the palace.
Ayodhya Kanda 40.29
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 29
शुश्रुवे चाग्रतः स्त्रीणां रुदन्तीनां महास्वनः। यथा नादः करेणूनां बद्धे महति कुञ्जरे।।
śuśruvē cāgrataḥ strīṇāṅ rudantīnāṅ mahāsvanaḥ. yathā nādaḥ karēṇūnāṅ baddhē mahati kuñjarē৷৷
He heard the women crying loudly in front like wailings of cowelephants when their bull elephant is captured.
Ayodhya Kanda 40.30
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 30
पिता हि राजा काकुत्स्थः श्रीमान् सन्नस्तदाऽभवत्। परिपूर्णः शशी काले ग्रहेणोपप्लुतो यथा।।
pitā hi rājā kākutsthaḥ śrīmān sannastadā.bhavat. paripūrṇaḥ śaśī kālē grahēṇōpaplutō yathā৷৷
The king born in the race of Kakutstha, though bright, looked dull then like the full Moon eclipsed (by Rahu).
Ayodhya Kanda 40.31
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 31
स च श्रीमानचिन्त्यात्मा रामो दशरथात्मजः। सूतं सञ्चोदयामास त्वरितं वाह्यतामिति।।
sa ca śrīmānacintyātmā rāmō daśarathātmajaḥ. sūtaṅ sañcōdayāmāsa tvaritaṅ vāhyatāmiti৷৷
The son of Dasaratha, glorious Rama of inconceivable courage, exhorted the charioteer to drive the chariot fast.
Ayodhya Kanda 40.32
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 32
रामो याहीति सूतं तं तिष्ठेति स जनस्तदा। उभयं नाशकत्सूतः कर्तुमध्वनि चोदितः।।
rāmō yāhīti sūtaṅ taṅ tiṣṭhēti sa janastadā. ubhayaṅ nāśakatsūtaḥ kartumadhvani cōditaḥ৷৷
Urged by Rama to drive fast on the one hand and by the citizens to stay, on the other, the charioteer could do neither on the way.
Ayodhya Kanda 40.33
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 33
निर्गच्छति महाबाहौ रामे पौरजनाश्रुभिः। पतितैरभ्यवहितं प्रशशाम महीरजः।।
nirgacchati mahābāhau rāmē paurajanāśrubhiḥ. patitairabhyavahitaṅ praśaśāma mahīrajaḥ৷৷
As the mightyarmed Rama was going away, the dust raised from the earth subsided with the tears falling from the citizens' (eyes).
Ayodhya Kanda 40.34
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 34
रुदिताश्रुपरिद्यूनं हाहाकृतमचेतनम्। प्रयाणे राघवस्यासीत्पुरं परमपीडितम्।।
ruditāśruparidyūnaṅ hāhākṛtamacētanam. prayāṇē rāghavasyāsītpuraṅ paramapīḍitam৷৷
At the time of Rama's departure, the insensate city was drenched with tears of the deeply afflicted people crying, 'Alas, Alas'.
Ayodhya Kanda 40.35
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 35
सुस्राव नयनैः स्त्रीणामस्रमायाससम्भवम्। मीनसङ्क्षोभचलितै स्सलिलं पङ्कजैरिव।।
susrāva nayanaiḥ strīṇāmasramāyāsasambhavam. mīnasaṅkṣōbhacalitai ssalilaṅ paṅkajairiva৷৷
Tears born of anguish fell from the eyes of women just as waterdrops fall from lotuses shaken by the movements of fishes.
Ayodhya Kanda 40.36
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 36
दृष्ट्वा तु नृपति श्श्रीमानेकचित्तगतं पुरम्। निपपातैव दुःखेन हतमूल इव द्रुमः।।
dṛṣṭvā tu nṛpati śśrīmānēkacittagataṅ puram. nipapātaiva duḥkhēna hatamūla iva drumaḥ৷৷
Having seen the city (people) absorbed in one single thought, the prosperous king, griefstricken, fell down on the ground like a tree severed at its root.
Ayodhya Kanda 40.37
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 37
ततो हलहलाशब्दो जज्ञे रामस्य पृष्ठतः। नराणां प्रेक्ष्य राजानं सीदन्तं भृशदुःखितम्।।
tatō halahalāśabdō jajñē rāmasya pṛṣṭhataḥ. narāṇāṅ prēkṣya rājānaṅ sīdantaṅ bhṛśaduḥkhitam৷৷
When the people saw the king enfeebled by deep grief, they raised an uproar behind Rama's (chariot).
Ayodhya Kanda 40.38
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 38
हा रामेति जनाः केचिद्राममातेति चापरे। अन्तःपुरं समृद्धं च क्रोशन्तः पर्यदेवयन्।।
hā rāmēti janāḥ kēcidrāmamātēti cāparē. antaḥpuraṅ samṛddhaṅ ca krōśantaḥ paryadēvayan৷৷
Some among them wailed 'Oh Rama', while some others cried 'Oh mother of Rama' By crying loudly, they made the women in the inner apartment cry too.
Ayodhya Kanda 40.39
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 39
अन्वीक्षमाणो रामस्तु विषण्णं भ्रान्तचेतसम्। राजानं मातरं चैव ददर्शानुगतौ पथि।।
anvīkṣamāṇō rāmastu viṣaṇṇaṅ bhrāntacētasam. rājānaṅ mātaraṅ caiva dadarśānugatau pathi৷৷
When Rama glanced back, he saw his mother and father trailing behind him on the highway, with an agitated and dejected mind.
Ayodhya Kanda 40.40
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 40
स बद्ध इव पाशेन किशोरो मातरं यथा। धर्मपाशेन सङ्क्षिप्तः प्रकाशं नाभ्युदैक्षत।।
sa baddha iva pāśēna kiśōrō mātaraṅ yathā. dharmapāśēna saṅkṣiptaḥ prakāśaṅ nābhyudaikṣata৷৷
Like a fastened foal cannot see its mother, Rama restrained by bonds of duty could not see his parents clearly.
Ayodhya Kanda 40.41
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 41
पदातिनौ च यानार्हावदुःखार्हौ सुखोचितौ। दृष्ट्वा सञ्चोदयामास शीघ्रं याहीति सारथिम्।।
padātinau ca yānārhāvaduḥkhārhau sukhōcitau. dṛṣṭvā sañcōdayāmāsa śīghraṅ yāhīti sārathim৷৷
Seeing his parents, who were worthy of riding a chariot now going on foot, who were accustomed to comforts and did not deserve any suffering, Rama urged his charioteer to drive fast.
Ayodhya Kanda 40.42
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 42
न हि तत्पुरुषव्याघ्रो दुःखदं दर्शनं पितुः। मातुश्च सहितुं शक्तस्तोत्रार्दित इव द्विपः।।
na hi tatpuruṣavyāghrō duḥkhadaṅ darśanaṅ pituḥ. mātuśca sahituṅ śaktastōtrārdita iva dvipaḥ৷৷
Rama the best among men, could not, like an elephant tormented by the goad, endure that pitiful sight of his father and mother.
Ayodhya Kanda 40.43
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 43
प्रत्यगारमिवायान्ती वत्सला वत्सकारणात्। बद्धवत्सा यथा धेनू राममाताभ्यधावत।।
pratyagāramivāyāntī vatsalā vatsakāraṇāt. baddhavatsā yathā dhēnū rāmamātābhyadhāvata৷৷
Rama's mother ran after the chariot, like an affectionate cow running towards the shed to join its fastened calf.
Ayodhya Kanda 40.44
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 44
तथा रुदन्तीं कौसल्यां रथं तमनुधावतीम्। क्रोशन्तीं राम रामेति हा सीते लक्ष्मणेति च।।
tathā rudantīṅ kausalyāṅ rathaṅ tamanudhāvatīm. krōśantīṅ rāma rāmēti hā sītē! lakṣmaṇēti ca৷৷
While Kausalya was weeping and running after the chariot, crying O 'Rama, O Sita, O Lakshmana, shedding tears for them, Rama repeatedly glanced at her who was twisting and bending as if in a dancing pose.
Ayodhya Kanda 40.45
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 45
।। रामलक्ष्मणसीतार्थं स्रवन्तीं वारि नेत्रजम्। असकृत्प्रैक्षत तदा नृत्यन्तीमिव मातरम्।।
৷৷ rāmalakṣmaṇasītārthaṅ sravantīṅ vāri nētrajam. asakṛtpraikṣata tadā nṛtyantīmiva mātaram৷৷
While Kausalya was weeping and running after the chariot, crying O 'Rama, O Sita, O Lakshmana, shedding tears for them, Rama repeatedly glanced at her who was twisting and bending as if in a dancing pose.
Ayodhya Kanda 40.46
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 46
तिष्ठेति राजा चुक्रोश याहि याहीति राघवः। सुमन्त्रस्य बभूवात्मा चक्रयोरिव चान्तरा।।
tiṣṭhēti rājā cukrōśa yāhi yāhīti rāghavaḥ. sumantrasya babhūvātmā cakrayōriva cāntarā৷৷
The king cried, 'Stay, Stay', while Rama said 'Go on, Go on'. Sumantra's mind was caught as if in between two wheels.
Ayodhya Kanda 40.47
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 47
नाश्रौषमिति राजानमुपालब्धोऽपि वक्ष्यसि। चिरं दुःखस्य पापिष्ठमिति रामस्तमब्रवीत्।।
nāśrauṣamiti rājānamupālabdhō.pi vakṣyasi. ciraṅ duḥkhasya pāpiṣṭhamiti rāmastamabravīt৷৷
When the king reproaches you for not stopping the chariot, you can say 'I could not hear'.Prolonging agony is sinful, said Rama to Sumantra.
Ayodhya Kanda 40.48
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 48
रामस्य स वचः कुर्वन्ननुज्ञाप्य च तं जनम्। व्रजतोऽपि हयान् शीघ्रं चोदयामास सारथिः।।
rāmasya sa vacaḥ kurvannanujñāpya ca taṅ janam. vrajatō.pi hayān śīghraṅ cōdayāmāsa sārathiḥ৷৷
Obeying the command of Rama and after taking leave of the people, Sumantra hastened the horses although they were galloping.
Ayodhya Kanda 40.49
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 49
न्यवर्तत जनो राज्ञो रामं कृत्वा प्रदक्षिणम्। मनसाप्यश्रुवेगैश्च न न्यवर्तत मानुषम्।।
nyavartata janō rājñō rāmaṅ kṛtvā pradakṣiṇam. manasāpyaśruvēgaiśca na nyavartata mānuṣam৷৷
The king's men returned, with Rama circumambulated (on the plane of their minds). But from their minds they could not hold back their tears (grief).
Ayodhya Kanda 40.50
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 50
यमिच्छेत्पुनरायान्तं नैनं दूरमनुव्रजेत्। इत्यमात्या महाराजमूचुर्दशरथं वचः।।
yamicchētpunarāyāntaṅ nainaṅ dūramanuvrajēt. ityamātyā mahārājamūcurdaśarathaṅ vacaḥ৷৷
We should not follow over a long distance those we wish to return, said the ministers to king Dasaratha.
Ayodhya Kanda 40.51
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 40 · Verse 51
तेषां वचः सर्वगुणोपपन्नं प्रस्विन्नगात्रः प्रविषण्णरूपः। निशम्य राजा कृपणः सभार्यो व्यवस्थितस्तं सुतमीक्षमाणः।।
tēṣāṅ vacaḥ sarvaguṇōpapannaṅ prasvinnagātraḥ praviṣaṇṇarūpaḥ. niśamya rājā kṛpaṇaḥ sabhāryō vyavasthitastaṅ sutamīkṣamāṇaḥ৷৷
Dasaratha and his wives, overcome with grief, heard their words steeped in virtue (wisdom). The king stood there with his perspiring body and melancholic appearance, fixing his gaze on his son. इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये अयोध्याकाण्डे चत्वारिंशस्सर्गः।। Thus ends the fortieth sarga of Ayodhyakanda of the holy Ramayana, the first epic composed by sage Valmiki.