Ayodhya Kanda Sarga 57
अयोध्याकाण्डम् सर्गः 57
Sarga 57 of the Ayodhya Kanda.
Shlokas (34)
+ Add ShlokaAyodhya Kanda 57.1
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 1
कथयित्वा सुदुःखार्तस्सुमन्त्रेण चिरं सह। रामे दक्षिणकूलस्थे जगाम स्वगृहं गुहः।।
kathayitvā suduḥkhārtassumantrēṇa ciraṅ saha. rāmē dakṣiṇakūlasthē jagāma svagṛhaṅ guhaḥ৷৷
Until Rama reached the southern bank, Guha kept talking with Sumantra for long and returned home with great sorrow.
Ayodhya Kanda 57.2
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 2
भरद्वाजाभिगमनं प्रयागे च सहाऽसनम्। आगिरेर्गमनं तेषां तत्रस्थैरुपलक्षितम्।।
bharadvājābhigamanaṅ prayāgē ca sahā.sanam. āgirērgamanaṅ tēṣāṅ tatrasthairupalakṣitam৷৷
Positioned there, they could mark their arrival at Bharadwaja's at Prayaga, their stay (nighthalt) and their onward journey to Chitrakuta mountain.
Ayodhya Kanda 57.3
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 3
अनुज्ञातस्सुमन्त्रोऽथ योजयित्वा हयोत्तमान्। अयोध्यामेव नगरीं प्रययौ गाढदुर्मनाः।।
anujñātassumantrō.tha yōjayitvā hayōttamān. ayōdhyāmēva nagarīṅ prayayau gāḍhadurmanāḥ৷৷
Permitted by Rama to leave, Sumantra harnessed the best of horses and set out for the city of Ayodhya with a heavy heart.
Ayodhya Kanda 57.4
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 4
स वनानि सुगन्धीनि सरितश्च सरांसि च। पश्यन्नतिययौ शीघ्रं ग्रामाणि नगराणि च।।
sa vanāni sugandhīni saritaśca sarāṅsi ca. paśyannatiyayau śīghraṅ grāmāṇi nagarāṇi ca৷৷
Beholding the fragrancefilled forests, rivers, lakes, villages and towns on the way, Sumantra quickly crossed them.
Ayodhya Kanda 57.5
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 5
तत स्सायाह्न समये तृतीयेऽहनि सारथिः। अयोध्यां समनुप्राप्य निरानन्दां ददर्श ह।।
tata ssāyāhna samayē tṛtīyē.hani sārathiḥ. ayōdhyāṅ samanuprāpya nirānandāṅ dadarśa ha৷৷
The charioteer reached Ayodhya on the third day at dusk and found the city cheerless.
Ayodhya Kanda 57.6
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 6
स शून्यामिव निश्शब्दां दृष्ट्वा परमदुर्मनाः। सुमन्त्रश्चिन्तयामास शोकवेगसमाहतः।।
sa śūnyāmiva niśśabdāṅ dṛṣṭvā paramadurmanāḥ. sumantraścintayāmāsa śōkavēgasamāhataḥ৷৷
Beholding the silent city, almost empty, the deeply depressed Sumantra, afflicted with gushing tears reflected:
Ayodhya Kanda 57.7
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 7
कच्चिन्न सगजा साऽश्वा सजना सजनाधिपा। रामसन्तापदुःखेन दग्धा शोकाग्निना पुरी।।
kaccinna sagajā sā.śvā sajanā sajanādhipā. rāmasantāpaduḥkhēna dagdhā śōkāgninā purī৷৷
Has the city along with its elephants, horses, people and its king perished in the fire of grief for Rama?
Ayodhya Kanda 57.8
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 8
इति चिन्तापरस्सूतो वाजिभिश्शीघ्रपातिभिः। नगरद्वारमासाद्य त्वरितः प्रविवेश ह।।
iti cintāparassūtō vājibhiśśīghrapātibhiḥ. nagaradvāramāsādya tvaritaḥ pravivēśa ha৷৷
Absorbed in these thoughts, the charioteer came to the citygate, carried by the swiftfooted horses, and quickly entered the city.
Ayodhya Kanda 57.9
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 9
सुमन्त्रमभियान्तं तं शतशोऽथ सहस्रशः। क्व राम इति पृच्छन्तस्सूतमभ्यद्रवन्नराः।।
sumantramabhiyāntaṅ taṅ śataśō.tha sahasraśaḥ. kva rāma iti pṛcchantassūtamabhyadravannarāḥ৷৷
Meanwhile as the charioteer was moving towards the city, hundreds and thousands of men came pouring towards him enquiring, 'Where is Rama?'
Ayodhya Kanda 57.10
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 10
तेषां शशंस गङ्गायामहमापृच्छ्य राघवम्। अनुज्ञातो निवृत्तोऽस्मि धार्मिकेण महात्माना।।
tēṣāṅ śaśaṅsa gaṅgāyāmahamāpṛcchya rāghavam. anujñātō nivṛttō.smi dhārmikēṇa mahātmānā৷৷
I took leave of the great, righteous Rama on the bank of the Ganga and have returned with his permission. (replied Sumantra).
Ayodhya Kanda 57.11
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 11
ते तीर्णा इति विज्ञाय बाष्पपूर्णमुखा जनाः। अहो धिगिति निश्श्वस्य हा रामेति च चुक्रुशुः।।
tē tīrṇā iti vijñāya bāṣpapūrṇamukhā janāḥ. ahō dhigiti niśśvasya hā! rāmēti ca cukruśuḥ৷৷
Hearing that they had (the trio) crossed the river Ganga, the people, with their faces filled with tears sighed and saying 'Fie upon us Alas, Rama' cried out aloud.
Ayodhya Kanda 57.12
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 12
शुश्राव च वचस्तेषां बृन्दं बृन्दं च तिष्ठताम्। हतास्म खलु ये नेह पश्याम इति राघवम्।।
śuśrāva ca vacastēṣāṅ bṛndaṅ bṛndaṅ ca tiṣṭhatām. hatāsma khalu yē nēha paśyāma iti rāghavam৷৷
He saw them gathering in groups, saying, Henceforth we will not be able to see Rama and without him, we are lost indeed.
Ayodhya Kanda 57.13
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 13
दानयज्ञविवाहेषु समाजेषु महत्सु च। न द्रक्ष्यामः पुन र्जातु धार्मिकं राममन्तरा।।
dānayajñavivāhēṣu samājēṣu mahatsu ca. na drakṣyāmaḥ puna rjātu dhārmikaṅ rāmamantarā৷৷
No longer will we see Rama at sacrifices, weddings, great assemblies and at places of charitable activity.
Ayodhya Kanda 57.14
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 14
किं समर्थं जनस्यास्य किं प्रियं किं सुखावहम्। इति रामेण नगरं पितृवत्परिपालितम्।।
kiṅ samarthaṅ janasyāsya kiṅ priyaṅ kiṅ sukhāvaham. iti rāmēṇa nagaraṅ pitṛvatparipālitam৷৷
Rama looked after his people like a father always thinking what was good for them, dear to them and comfortable to them.
Ayodhya Kanda 57.15
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 15
वातायनगतानां च स्त्रीणामन्वन्तरापणम्। रामशोकाभितप्तानां शुश्राव परिदेवनम्।।
vātāyanagatānāṅ ca strīṇāmanvantarāpaṇam. rāmaśōkābhitaptānāṅ śuśrāva paridēvanam৷৷
(He) heard wailings of women looking through the window and of the people in marketplaces burning with sorrow over Rama's exile.
Ayodhya Kanda 57.16
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 16
स राजमार्गमध्येन सुमन्त्रः पिहिताननः। यत्र राजा दशरथस्तदेवोपययौ गृहम्।।
sa rājamārgamadhyēna sumantraḥ pihitānanaḥ. yatra rājā daśarathastadēvōpayayau gṛham৷৷
Sumantra with his face muffled, drove along the highway straight to the palace of king Dasaratha.
Ayodhya Kanda 57.17
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 17
सोऽवतीर्य रथाच्छीघ्रं राजवेश्म प्रविश्य च। कक्ष्या स्सप्ताभिचक्राम महाजनसमाकुलाः।।
sō.vatīrya rathācchīghraṅ rājavēśma praviśya ca. kakṣyā ssaptābhicakrāma mahājanasamākulāḥ৷৷
Quickly alighting from the chariot, he entered the king's palace and crossed the seven courtyards overcrowded with people.
Ayodhya Kanda 57.18
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 18
हर्म्यै र्विमानैः प्रासादैरवेक्ष्याथ समागतम्। हाहाकारकृता नार्यो रामदर्शनकर्शिताः।।
harmyai rvimānaiḥ prāsādairavēkṣyātha samāgatam. hāhākārakṛtā nāryō rāmadarśanakarśitāḥ৷৷
Women from mansions, sevenstoried buildings and from royal palaces, sighted him and pained at not seeing Rama cried out 'Alas, Alas'.
Ayodhya Kanda 57.19
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 19
आयतैर्विमलैर्नेत्रैरश्रुवेगपरिप्लुतैः। अन्योन्यमभिवीक्षन्तेऽव्यक्तमार्ततराः स्त्रियः।।
āyatairvimalairnētrairaśruvēgapariplutaiḥ. anyōnyamabhivīkṣantē.vyaktamārtatarāḥ striyaḥ৷৷
The women in great anguish stood silently looking at one another, their large eyes flooded with overflowing tears.
Ayodhya Kanda 57.20
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 20
ततो दशरथस्त्रीणां प्रासादेभ्य स्तत स्ततः। रामशोकाभितप्तानां मन्दं शुश्राव जल्पितम्।।
tatō daśarathastrīṇāṅ prāsādēbhya stata stataḥ. rāmaśōkābhitaptānāṅ mandaṅ śuśrāva jalpitam৷৷
From different spots in the palace, Sumantra heard the sobs and whispers of Dasaratha's wives who were tormented with the sorrow of Rama's exile.
Ayodhya Kanda 57.21
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 21
सह रामेण निर्यातो विना राम मिहागतः। सूतः किन्नाम कौसल्यां शोचन्तीं प्रतिवक्ष्यति।।
saha rāmēṇa niryātō vinā rāma mihāgataḥ. sūtaḥ kinnāma kausalyāṅ śōcantīṅ prativakṣyati৷৷
The charioteer left with Rama and returned without him. What can he say to the wailing Kausalya?
Ayodhya Kanda 57.22
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 22
यथा च मन्ये दुर्जीवमेवं न सुकरं ध्रुवम्। आच्छिद्य पुत्रे निर्याते कौसल्या यत्र जीवति।।
yathā ca manyē durjīvamēvaṅ na sukaraṅ dhruvam. ācchidya putrē niryātē kausalyā yatra jīvati৷৷
I think it is indeed difficult for Kausalya to live wherever and whichever way she tries as she has been separated from her son. (the queens said).
Ayodhya Kanda 57.23
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 23
सत्यरूपं तु तद्वाक्यं राज्ञ: स्त्रीणां निशामयन्। प्रदीप्तमिव शोकेन विवेश सहसा गृहम्।।
satyarūpaṅ tu tadvākyaṅ rājña: strīṇāṅ niśāmayan. pradīptamiva śōkēna vivēśa sahasā gṛham৷৷
Listening to the correct words of the king's wives, he immediately entered the palace as if in flames (of grief).
Ayodhya Kanda 57.24
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 24
स प्रविश्याष्टमीं कक्ष्यां राजानं दीनमातुरम्। पुत्रशोकपरिम्लानमपश्यत्पाण्डुरे गृहे।।
sa praviśyāṣṭamīṅ kakṣyāṅ rājānaṅ dīnamāturam. putraśōkaparimlānamapaśyatpāṇḍurē gṛhē৷৷
On entering the eighth courtyard, he saw in a pale white chamber king Dasaratha desolate, anguished and withered with the sorrow of separation from his son.
Ayodhya Kanda 57.25
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 25
अभिगम्य तमासीनं नरेन्द्रे मभिवाद्य च। सुमन्त्रो रामवचनं यथोक्तं प्रत्यवेदयत्।।
abhigamya tamāsīnaṅ narēndrē mabhivādya ca. sumantrō rāmavacanaṅ yathōktaṅ pratyavēdayat৷৷
Sumantra approached the king who was seated, paid obeisance to him and conveyed Rama's words verbatim.
Ayodhya Kanda 57.26
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 26
स तूष्णीमेव तच्छ्रुत्वा राजा विभ्रान्तचेतनः। मूर्छितो न्यपतद्भूमौ रामशोकाभिपीडितः।।
sa tūṣṇīmēva tacchrutvā rājā vibhrāntacētanaḥ. mūrchitō nyapatadbhūmau rāmaśōkābhipīḍitaḥ৷৷
The king silently listened to Rama's message. Bewildered and tormented by the grief of Rama's absence, he fell down on the ground in a swoon.
Ayodhya Kanda 57.27
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 27
ततोऽन्तःपुरमाविद्धं मूर्छिते पृथिवीपतौ। उद्धृत्य बाहू चुक्रोश नृपतौ पतितेक्षितौ।।
tatō.ntaḥpuramāviddhaṅ mūrchitē pṛthivīpatau. uddhṛtya bāhū cukrōśa nṛpatau patitēkṣitau৷৷
The moment the lord of the earth fell down on the ground unconscious, the women in the inner apartment burst into tears, raising their arms.
Ayodhya Kanda 57.28
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 28
सुमित्रया तु सहिता कौसल्या पतितं पतिम्। उत्थापयामास तदा वचनं चेदमब्रवीत्।।
sumitrayā tu sahitā kausalyā patitaṅ patim. utthāpayāmāsa tadā vacanaṅ cēdamabravīt৷৷
Having seen her husband collapsed on the ground, Kausalya assisted by Sumitra lifted him up and said to him thus:
Ayodhya Kanda 57.29
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 29
इमं तस्य महाभाग दूतं दुष्करकारिणः। वनवासादनुप्राप्तं कस्मान्न प्रतिभाषसे।।
imaṅ tasya mahābhāga! dūtaṅ duṣkarakāriṇaḥ. vanavāsādanuprāptaṅ kasmānna pratibhāṣasē৷৷
O distinguished king, why are you not enquiring from the messenger about him (Rama) who is capable of performing arduous tasks?
Ayodhya Kanda 57.30
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 30
अद्यैवमनयं कृत्वा व्यपत्रपसि राघव। उत्तिष्ठ सुकृतं तेस्तु शोके नस्या त्सहायता।।
adyaivamanayaṅ kṛtvā vyapatrapasi rāghava!. uttiṣṭha sukṛtaṅ tēstu śōkē nasyā tsahāyatā৷৷
O descendant of the Raghus are you ashamed of having done an injustice? Arise. you may be a blessed one (for fulfilling your promise). If you grieve, none will help you.
Ayodhya Kanda 57.31
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 31
देव यस्या भयाद्रामं नानुपृच्छसि सारथिम्। नेह तिष्ठिति कैकेयी विस्रब्धं प्रतिभाष्यताम्।।
dēva! yasyā bhayādrāmaṅ nānupṛcchasi sārathim. nēha tiṣṭhiti kaikēyī visrabdhaṅ pratibhāṣyatām৷৷
Kaikeyi for fear of whom you dare not ask the charioteer about Rama, O king is not here. You may speak to him without fear.
Ayodhya Kanda 57.32
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 32
सा तथोक्त्वा महाराजं कौसल्या शोकलालसा। धरण्यां निपपाताऽशु बाष्पविप्लुतभाषिणी।।
sā tathōktvā mahārājaṅ kausalyā śōkalālasā. dharaṇyāṅ nipapātā.śu bāṣpaviplutabhāṣiṇī৷৷
Absorbed in grief, Kausalya spoke to the maharaja in a voice choked with tears and then collapsed on the floor.
Ayodhya Kanda 57.33
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 33
एवं विलपतीं दृष्ट्वा कौसल्यां पतितां भुवि। पतिं चावेक्ष्य ता स्सर्वा सुस्वरं रुरुदुः स्त्रियः।।
ēvaṅ vilapatīṅ dṛṣṭvā kausalyāṅ patitāṅ bhuvi. patiṅ cāvēkṣya tā ssarvā susvaraṅ ruruduḥ striyaḥ৷৷
All those women saw weeping Kausalya as well as their husband fallen on the ground and wailed loudly in a chorus.
Ayodhya Kanda 57.34
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 57 · Verse 34
तत स्तमन्तःपुरनादमुत्थितं समीक्ष्य वृद्धा स्तरुणाश्च मानवाः। स्त्रियश्च सर्वा रुरुदु स्समन्ततः पुरं तदासीत्पुनरेव सङ्कुलम्।।
tata stamantaḥpuranādamutthitaṅ samīkṣya vṛddhā staruṇāśca mānavāḥ. striyaśca sarvā rurudu ssamantataḥ puraṅ tadāsītpunarēva saṅkulam৷৷
Having heard the sound emanating from the inner apartment, people, old, young and women, of the city lamented. The city was crowded again. इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये अयोध्याकाण्डे सप्तपञ्चाशस्सर्गः।। Thus ends the fiftyseventh sarga in Ayodhyakanda of the holy Ramayana, the first epic composed by sage Valmiki.