श्रीगरुडमहापुराणम- 6 श्रीकृष्ण उवाच । तत्रतत्र स्थितास्तत्त्वे तत्तत्तत्त्वाभिमानिनः । स्वेस्वे ह्यायतने स्वाङ्गे तदर्थं च खगेश्वर

śrīgaruḍamahāpurāṇam- 6 śrīkṛṣṇa uvāca / tatratatra sthitāstattve tattattattvābhimāninaḥ / svesve hyāyatane svāṅge tadarthaṃ ca khageśvara

हरिं नारायणं सम्यक स्तोतुं समुपचक्रिरे । चिन्त्याचिन्त्यगुणे विष्णौ विरुद्धाः संति सद्गुणाः

hariṃ nārāyaṇaṃ samyak stotuṃ samupacakrire / cintyācintyaguṇe viṣṇau viruddhāḥ saṃti sadguṇāḥ

एकैकशोह्यनन्तास्ते तद्गुणानां स्तुतौ मम । क्व शक्तिरिति बुद्ध्या सा व्रीडयावनताब्रवीत

ekaikaśohyanantāste tadguṇānāṃ stutau mama / kva śaktiriti buddhyā sā vrīḍayāvanatābravīt

श्रीरुवाच । नतास्मि ते नाथ पदारविन्दं न वेद चान्यच्चरणादृते तव । त्वयीश्वरे संति गुणाः श्रुतास्तु तथाश्रुताः संति च देवदेव

śrīruvāca / natāsmi te nātha padāravindaṃ na veda cānyaccaraṇādṛte tava / tvayīśvare saṃti guṇāḥ śrutāstu tathāśrutāḥ saṃti ca devadeva

सम्यक सृष्टं स्वायतनं च दत्वा गोविन्द दामोदर मां च पाहि । स्तुत्या मदीयश्च सुखकपूर्णः प्रियो जनो नास्ति तथा त्वदन्यः

samyak sṛṣṭaṃ svāyatanaṃ ca datvā govinda dāmodara māṃ ca pāhi / stutyā madīyaśca sukhakapūrṇaḥ priyo jano nāsti tathā tvadanyaḥ

ब्रह्मोवाच । लक्ष्मीपते सर्वजगन्निवास त्वं ज्ञानसिंधुः क्व च विश्वमूर्ते । अहं क्व चाज्ञस्तव वै शक्तिरस्ति ह्यज्ञोहं वै ह्यल्पशक्तिर्ममास्ति

brahmovāca / lakṣmīpate sarvajagannivāsa tvaṃ jñānasiṃdhuḥ kva ca viśvamūrte / ahaṃ kva cājñastava vai śaktirasti hyajñohaṃ vai hyalpaśaktirmamāsti

लक्ष्म्याश्चैव ज्ञानवैराग्यभक्ति ह्यत्यल्पमद्धा मयि सर्वदैव । तव प्रसादादस्ति जगन्निवास तत्र स्वामित्वं नास्ति विष्णो सदैव

lakṣmyāścaiva jñānavairāgyabhakti hyatyalpamaddhā mayi sarvadaiva / tava prasādādasti jagannivāsa tatra svāmitvaṃ nāsti viṣṇo sadaiva

न देहि त्वं सर्वदा मे मुरारे अहंममत्वं प्राप्यमेतावदेव । गम्यज्ञानं योग्यगुणे रमेश प्रमादो वा नास्तिनास्त्यद्य नित्य

na dehi tvaṃ sarvadā me murāre ahaṃmamatvaṃ prāpyametāvadeva / gamyajñānaṃ yogyaguṇe rameśa pramādo vā nāstināstyadya nitya

तन्मे हृषीकाणि पतन्त्यसत्पथे पदारविन्दे तु पतन्तु सर्वदा । लक्ष्म्या ह्यहं कोटिगुणेन हीनः स्तोतुं सामर्थ्यं नास्ति मे सुप्रसीद

tanme hṛṣīkāṇi patantyasatpathe padāravinde tu patantu sarvadā / lakṣmyā hyahaṃ koṭiguṇena hīnaḥ stotuṃ sāmarthyaṃ nāsti me suprasīda

इति स्तवं विष्णुगुणान्विधाता तार्क्ष्यस्थितः प्राञ्जलिस्तस्य चाग्रे । तदा वायुर्देवदेवो महात्मा दृष्ट्वा विष्णु भक्तिसंवर्धितात्मा

iti stavaṃ viṣṇuguṇānvidhātā tārkṣyasthitaḥ prāñjalistasya cāgre / tadā vāyurdevadevo mahātmā dṛṣṭvā viṣṇu bhaktisaṃvardhitātmā

स्नहोत्थरावः स्खलिताक्षरस्तं मुञ्चन्कणान्प्राञ्जलिराबभाषे । वायुरुवाच । एते हि देवास्तव भृत्यभूताः पदारविन्दं परमं सुदुर्लभम

snahottharāvaḥ skhalitākṣarastaṃ muñcankaṇānprāñjalirābabhāṣe / vāyuruvāca / ete hi devāstava bhṛtyabhūtāḥ padāravindaṃ paramaṃ sudurlabham

चतुर्विधान्पुरुषार्थान्रमेश संप्रार्थये तच्च सदापि देव । दृष्ट्वा हरेः सैव मायैव तावत्सुकारणं किञ्चिदन्यन्न चास्ति

caturvidhānpuruṣārthānrameśa saṃprārthaye tacca sadāpi deva / dṛṣṭvā hareḥ saiva māyaiva tāvatsukāraṇaṃ kiñcidanyanna cāsti

अतो नाहं प्रदयोपि भूमन भवत्पदांभोजनिषवणोत्सुकः । लोकस्य कृष्णाद्विमुखस्य कर्मणा अपुण्यशीलस्य सुदुः खितस्य

ato nāhaṃ pradayopi bhūman bhavatpadāṃbhojaniṣavaṇotsukaḥ / lokasya kṛṣṇādvimukhasya karmaṇā apuṇyaśīlasya suduḥ khitasya

अनुग्रहार्थं च तवावतारो नान्यश्च किञ्चित्पुरुषार्थस्तवेश । गोभूसुराणां च महीरुहाणां तथा सुराणां प्रवरावतारैः

anugrahārthaṃ ca tavāvatāro nānyaśca kiñcitpuruṣārthastaveśa / gobhūsurāṇāṃ ca mahīruhāṇāṃ tathā surāṇāṃ pravarāvatāraiḥ

क्षेमोपकाराणि च वासुदेव क्रीडन्विधत्ते न च किञ्चिदन्यत । मनो न तृप्यत्यपि शंसतां नः सुकर्ममौलेश्चरितामृतानि

kṣemopakārāṇi ca vāsudeva krīḍanvidhatte na ca kiñcidanyat / mano na tṛpyatyapi śaṃsatāṃ naḥ sukarmamauleścaritāmṛtāni

अच्छिन्नभक्तस्य हि मे मुकुन्द सदा भक्तिं देहि पादारविन्दे । सदा तदेवास्तु न किञ्चिदन्यद्यत्र त्वमासीः पुरुषे देवदेव

acchinnabhaktasya hi me mukunda sadā bhaktiṃ dehi pādāravinde / sadā tadevāstu na kiñcidanyadyatra tvamāsīḥ puruṣe devadeva

अहं च तत्रास्मि तव प्रसादाद्यत्रास्म्यहं तत्र भवान्महाप्रभो । व्यंसिर्ममेयं च शरीरमध्ये चतुर्मुखश्चैव न चैततदन्यैः

ahaṃ ca tatrāsmi tava prasādādyatrāsmyahaṃ tatra bhavānmahāprabho / vyaṃsirmameyaṃ ca śarīramadhye caturmukhaścaiva na caitatadanyaiḥ

मदीयनिद्रा तव वन्दनं प्रभो मदीययामाचरणं प्रदक्षिणम । मदीयव्याख्याहरणं स्तुतिः स्यादेवं विदित्वा च समर्पयामि

madīyanidrā tava vandanaṃ prabho madīyayāmācaraṇaṃ pradakṣiṇam / madīyavyākhyāharaṇaṃ stutiḥ syādevaṃ viditvā ca samarpayāmi

मद्ब्रृद्धियोग्यं च पदार्थजातं दृष्ट्वा हरेः प्रतिमा एव तच्च । इत्थं मत्वाहं सर्वदा देवदेव तत्रस्थितान्हरिरूपान भजिष्ये

madbrṛddhiyogyaṃ ca padārthajātaṃ dṛṣṭvā hareḥ pratimā eva tacca / itthaṃ matvāhaṃ sarvadā devadeva tatrasthitānharirūpān bhajiṣye

यच्चन्दनं यत्तु पुष्पं च धूपं वस्त्रं च यद्भक्ष्यभोज्यादिकं च । एतत्सर्वं विष्णुप्रीत्यर्थमेवेत्येतद्व्रतं सर्वदा वै करिष्ये

yaccandanaṃ yattu puṣpaṃ ca dhūpaṃ vastraṃ ca yadbhakṣyabhojyādikaṃ ca / etatsarvaṃ viṣṇuprītyarthamevetyetadvrataṃ sarvadā vai kariṣye

अवैष्णवान्दूषयिष्ये सदाहं सद्वैष्णवान्पा (ल्लां) लयिष्ये मुरारे । विष्णुद्रुहां छेदयिष्ये च जिह्वां तच्छृण्वतां पूरयिष्ये त्रपूल्काः

avaiṣṇavāndūṣayiṣye sadāhaṃ sadvaiṣṇavānpā (llāṃ) layiṣye murāre / viṣṇudruhāṃ chedayiṣye ca jihvāṃ tacchṛṇvatāṃ pūrayiṣye trapūlkāḥ

एतादृशी शक्तिर्ममास्ति देव तव प्रसादाद्ब्र लिनोपि विष्णो । अथापि नाहं स्तवने समर्थः लक्ष्म्या ह्यहं कोटिगुणैर्विहीनः

etādṛśī śaktirmamāsti deva tava prasādādbra linopi viṣṇo / athāpi nāhaṃ stavane samarthaḥ lakṣmyā hyahaṃ koṭiguṇairvihīnaḥ

एतत्स्तोत्रं ह्यर्थयेच्चैव या नः तत्र प्रीतिर्ह्यक्षया मे सदा स्यात । स्तोत्रं ह्येतत्पाठयन्तीह लोके ते वैष्णवास्ते च हरिप्रियाश्च

etatstotraṃ hyarthayeccaiva yā naḥ tatra prītirhyakṣayā me sadā syāt / stotraṃ hyetatpāṭhayantīha loke te vaiṣṇavāste ca haripriyāśca

कुर्वन्ति ये पठनं नित्यमेव समर्पयिष्यति सदा हरौ च । तेषां हरिः प्रीयते केशवोलं हरौ प्रसन्ने किमलभ्यमस्ति

kurvanti ye paṭhanaṃ nityameva samarpayiṣyati sadā harau ca / teṣāṃ hariḥ prīyate keśavolaṃ harau prasanne kimalabhyamasti

एवं स्तुत्वा वलदेवो महात्मा तूष्णीं स्थितः प्राञ्जलिरग्रतो हरेः । सरस्वत्युवाच । को वा रसज्ञो भगवन मुरारे हरे गुणस्तवनात्कीर्तनाद्वा

evaṃ stutvā valadevo mahātmā tūṣṇīṃ sthitaḥ prāñjaliragrato hareḥ / sarasvatyuvāca / ko vā rasajño bhagavan murāre hare guṇastavanātkīrtanādvā

अलंबुद्धिं प्राप्नुयाद्देवदेव ब्रह्मादिभिः सर्वदा स्तूयमान । यः कर्णनाडीं पुरुषस्य यातो भवप्रदां देहरतिं छिनत्ति

alaṃbuddhiṃ prāpnuyāddevadeva brahmādibhiḥ sarvadā stūyamāna / yaḥ karṇanāḍīṃ puruṣasya yāto bhavapradāṃ deharatiṃ chinatti

न केवलं देहरतिं छिनत्त्यसद्गृहक्षेत्रभार्यासुतेषु नित्यम । पश्वादिरूपेषु धनादिकेषु अनर्घ्यरत्नेषु प्रियं छिनात्ति

na kevalaṃ deharatiṃ chinattyasadgṛhakṣetrabhāryāsuteṣu nityam / paśvādirūpeṣu dhanādikeṣu anarghyaratneṣu priyaṃ chinātti

अनं तवेदप्रतिपादितोपि लक्ष्मीर्न वै वेद तव स्वरूपम । चतुर्मुखो नैव वेद न वायुरसौ न वेत्तीति किमत्र चित्रम

anaṃ tavedapratipāditopi lakṣmīrna vai veda tava svarūpam / caturmukho naiva veda na vāyurasau na vettīti kimatra citram

एतादृशस्य स्तवने क्वास्ति शक्तिर्मम प्रभो ब्रह्मवाय्वोः सकाशात । शतैर्गुणैः सर्वदा न्यूनतास्ति अतो हरे दयया मां च पाहि

etādṛśasya stavane kvāsti śaktirmama prabho brahmavāyvoḥ sakāśāt / śatairguṇaiḥ sarvadā nyūnatāsti ato hare dayayā māṃ ca pāhi

एवं स्तुत्वा हरिं सा तु तूष्णीमास खगश्वर । भारती तु तदा स्तोतुं हरिं समुपचक्रमे

evaṃ stutvā hariṃ sā tu tūṣṇīmāsa khagaśvara / bhāratī tu tadā stotuṃ hariṃ samupacakrame

भारत्युवाच । ब्रह्मेश लक्ष्मीश हरे मुरारे गुणांस्तव श्रद्दधानस्य नित्यम । तथा स्तुवन्तोस्य विवर्धमानां मतिं च नित्यं विषयेष्वसत्सु

bhāratyuvāca / brahmeśa lakṣmīśa hare murāre guṇāṃstava śraddadhānasya nityam / tathā stuvantosya vivardhamānāṃ matiṃ ca nityaṃ viṣayeṣvasatsu

कुर्वन्ति वैराग्यममुत्र लोके ततः परं भक्तिदृढां तथैव । ततः परं चैव हरेः प्रसन्नतां कुर्वन्ति नित्यं तव देवदेव

kurvanti vairāgyamamutra loke tataḥ paraṃ bhaktidṛḍhāṃ tathaiva / tataḥ paraṃ caiva hareḥ prasannatāṃ kurvanti nityaṃ tava devadeva

तेनापरोक्षं च भवेच्च तस्य अतो गुणानां स्तवने च मे रतिः । सा तु प्रजाता पुरुषस्य नित्यं संसारदुः खं तु तदाच्छिनत्ति

tenāparokṣaṃ ca bhavecca tasya ato guṇānāṃ stavane ca me ratiḥ / sā tu prajātā puruṣasya nityaṃ saṃsāraduḥ khaṃ tu tadācchinatti

विच्छिन्नदुः खस्य तदाधिकारिण आनन्दरूपाख्यफलं ददाति । हरेर्गुणानस्तुवतां च पापं तेषां हि पुण्यं च तथा क्षिणोति

vicchinnaduḥ khasya tadādhikāriṇa ānandarūpākhyaphalaṃ dadāti / harerguṇānastuvatāṃ ca pāpaṃ teṣāṃ hi puṇyaṃ ca tathā kṣiṇoti

एवं विदित्वा परमो गुरुर्मम वायुर्दयालुर्मम वल्लभश्च । हरेर्गुणान्सर्वगुणप्रसारान्ममैव योग्यान्सुखमुख्यभूतान

evaṃ viditvā paramo gururmama vāyurdayālurmama vallabhaśca / harerguṇānsarvaguṇaprasārānmamaiva yogyānsukhamukhyabhūtān

उद्धृत्य पुण्येभ्य इवार्तबन्धुः शिवश्च नो द्रुह्यति पुण्यकीर्तिम । तव प्रसादाच्च श्रियः प्रसादाद्वायोः प्रसादाच्च ममास्ति नित्यम

uddhṛtya puṇyebhya ivārtabandhuḥ śivaśca no druhyati puṇyakīrtim / tava prasādācca śriyaḥ prasādādvāyoḥ prasādācca mamāsti nityam

यद्यत्करोत्येव सदैव वायुस्तत्तत्करोत्येव सदैव नित्यम । वायोर्विरोधं न करोति देवः स तद्विरोधं च करोति नित्यम

yadyatkarotyeva sadaiva vāyustattatkarotyeva sadaiva nityam / vāyorvirodhaṃ na karoti devaḥ sa tadvirodhaṃ ca karoti nityam

हरेर्विरोधं न करोति वायुर्वायोर्विरोधं न करोति विष्णुः । वायोः प्रसादान्ममनास्ति किञ्चिदतानभावश्च तव प्रसादात

harervirodhaṃ na karoti vāyurvāyorvirodhaṃ na karoti viṣṇuḥ / vāyoḥ prasādānmamanāsti kiñcidatānabhāvaśca tava prasādāt

यथैव मूलं च तथावतारे दुः खादिकं नास्ति समीरणस्य । वायुस्तथान्ये च उभौ मुकुन्दस्तथावतारेषु न दुः खरूपौ

yathaiva mūlaṃ ca tathāvatāre duḥ khādikaṃ nāsti samīraṇasya / vāyustathānye ca ubhau mukundastathāvatāreṣu na duḥ kharūpau

अशक्तवद्दृश्यते वायुदेवः युगानुसारांल्लोकधर्मांस्तु रक्षन । नरावतारे तत्र देवे मुरारे ह्यशक्तता नेति विचं तनीयम

aśaktavaddṛśyate vāyudevaḥ yugānusārāṃllokadharmāṃstu rakṣan / narāvatāre tatra deve murāre hyaśaktatā neti vicaṃ tanīyam

अवताररूपे यमदुः खादिकं च न चिन्तनीयं ज्ञानिभिर्देवदेव । अहं कदाचित्सुखनाशप्रदेशे दैत्यांस्तथा मारयितुं गतोस्मि

avatārarūpe yamaduḥ khādikaṃ ca na cintanīyaṃ jñānibhirdevadeva / ahaṃ kadācitsukhanāśapradeśe daityāṃstathā mārayituṃ gatosmi

नैतावता मम वायोश्च नित्यं दुः खातनं नैव संचितनीयम । एतादृशोहं स्तवनेनु कास्ति शक्तिर्गुणानां मधुसूदन प्रभो । वायोः सकाशाच्च गुणेन हीना संसाररूपे मुक्तरूपे च देव

naitāvatā mama vāyośca nityaṃ duḥ khātanaṃ naiva saṃcitanīyam / etādṛśohaṃ stavanenu kāsti śaktirguṇānāṃ madhusūdana prabho / vāyoḥ sakāśācca guṇena hīnā saṃsārarūpe muktarūpe ca deva

एवं स्तुत्वा भारती तु तूष्णीमास खगेश्वर । तदनन्तरजः शेषः प्राञ्जलिः प्राह केशवम

evaṃ stutvā bhāratī tu tūṣṇīmāsa khageśvara / tadanantarajaḥ śeṣaḥ prāñjaliḥ prāha keśavam

शेष उवाच । नाहं च जाने तव पादमूलं रुद्रो न वेत्ति गरुडो न वेद । अहं वाण्याः शतगुणांशहीनो दत्त्वा ह्यायतनं पाहि मां वासुदेव

śeṣa uvāca / nāhaṃ ca jāne tava pādamūlaṃ rudro na vetti garuḍo na veda / ahaṃ vāṇyāḥ śataguṇāṃśahīno dattvā hyāyatanaṃ pāhi māṃ vāsudeva

एवं स्तुत्वा सशेषस्तु तूष्णीमास खगेश्वर । तदनन्तरजो वीशः स्तोतुं समुपचक्रमे

evaṃ stutvā saśeṣastu tūṣṇīmāsa khageśvara / tadanantarajo vīśaḥ stotuṃ samupacakrame

गरुड उवाच । तव पदोः स्तुतिं किं करोम्यहं मम पदांबुजे ह्यर्पितं मनः । कथमहं मुखे पक्षियोनिजः कथमेवङ्गुणा नीडितुं क्षमः

garuḍa uvāca / tava padoḥ stutiṃ kiṃ karomyahaṃ mama padāṃbuje hyarpitaṃ manaḥ / kathamahaṃ mukhe pakṣiyonijaḥ kathamevaṅguṇā nīḍituṃ kṣamaḥ

एवं स्तुत्वा तु गरुडस्तूष्णीमास नयान्वितः । तदनन्तरजो रुद्रस्तोतुं समुपचक्रमे

evaṃ stutvā tu garuḍastūṣṇīmāsa nayānvitaḥ / tadanantarajo rudrastotuṃ samupacakrame

रुद्र उवाच । या वै तवेश भगवन्न विदाम भूमन भक्तिर्ममास्तु शिवपादसरोजमूले । छन्नापि सा ननु सदा न ममास्ति देव तेनाद्रुहं तव विरुद्धमतः करोमि

rudra uvāca / yā vai taveśa bhagavanna vidāma bhūman bhaktirmamāstu śivapādasarojamūle / channāpi sā nanu sadā na mamāsti deva tenādruhaṃ tava viruddhamataḥ karomi

सर्वान्न बुद्धिसहितस्य हरे मुरारे का शक्तिरस्ति वचने मम मूढबुद्धेः । वाण्या सदा शतगुणेन विहीनमेनं मां पाहि चेश मम चायतनं च दत्त्वा

sarvānna buddhisahitasya hare murāre kā śaktirasti vacane mama mūḍhabuddheḥ / vāṇyā sadā śataguṇena vihīnamenaṃ māṃ pāhi ceśa mama cāyatanaṃ ca dattvā

एवं स्तुत्वा स रुद्रस्तु तूष्णीमास द्विजोत्तमः । शेषानन्तरजा देवी वारुणी वाक्यमब्रवीत

evaṃ stutvā sa rudrastu tūṣṇīmāsa dvijottamaḥ / śeṣānantarajā devī vāruṇī vākyamabravīt

वारुण्युवाच । लक्ष्मीपते ब्रह्मपते मनोः पतेगिरः पते रुद्रपते नृणां पते । गुणांस्तव स्तोतुमहं समर्था न पार्वती नापि सुपर्णपत्नी

vāruṇyuvāca / lakṣmīpate brahmapate manoḥ pategiraḥ pate rudrapate nṛṇāṃ pate / guṇāṃstava stotumahaṃ samarthā na pārvatī nāpi suparṇapatnī

शेषादहं दशगुणैर्विहीना मां पाहि नित्यं जगतामधीश

śeṣādahaṃ daśaguṇairvihīnā māṃ pāhi nityaṃ jagatāmadhīśa

एवं स्तुत्वा वारुणी तु तूष्णीमास खगेश्वर । तदनन्तरजा ब्राह्मी सौपर्णी ह्युपचक्रमे

evaṃ stutvā vāruṇī tu tūṣṇīmāsa khageśvara / tadanantarajā brāhmī sauparṇī hyupacakrame

सौपर्ण्युवाच । स्तोतुं गुणांस्तव हरे जगदी शवाचा श्रोतुं हरे तव कथां श्रवणे न शक्तिः । यस्तत्त्वनुं स्मरति देव तव स्वरूपं को वै नु वेद भुवि तं भगवत्पदार्थम

sauparṇyuvāca / stotuṃ guṇāṃstava hare jagadī śavācā śrotuṃ hare tava kathāṃ śravaṇe na śaktiḥ / yastattvanuṃ smarati deva tava svarūpaṃ ko vai nu veda bhuvi taṃ bhagavatpadārtham

अतो गुणस्तवने नास्ति शक्तिर्वीन्द्राहदं दशगुणैरवरा च नित्यम

ato guṇastavane nāsti śaktirvīndrāhadaṃ daśaguṇairavarā ca nityam

एवं स्तुत्वा तु सौपर्णी तूष्णीमास खगेश्वर । रुद्रानन्तरजा स्तोतुं गिरिजा तूपचक्रमे

evaṃ stutvā tu sauparṇī tūṣṇīmāsa khageśvara / rudrānantarajā stotuṃ girijā tūpacakrame

पार्वत्युवाच गोविन्द नारायण वासुदेव त्वया हि मे किञ्चिदपि प्रयोजनम । नास्त्येव स्वामिन्न च नाम वाचा सौभाग्यरूपः सर्वदा एक एव

pārvatyuvāca govinda nārāyaṇa vāsudeva tvayā hi me kiñcidapi prayojanam / nāstyeva svāminna ca nāma vācā saubhāgyarūpaḥ sarvadā eka eva

नारायणेति तव नाम च एकमेव वैराग्यभक्तिविभवे परमं समर्थाम । असंख्यब्रह्मादिकहत्यनाशाने गुर्वङ्गनाकोटिविनाशने च

nārāyaṇeti tava nāma ca ekameva vairāgyabhaktivibhave paramaṃ samarthām / asaṃkhyabrahmādikahatyanāśāne gurvaṅganākoṭivināśane ca

नामाधिकारिणी चाहं गुणानां च महाप्रभो । स्तवने नास्ति मे शक्ती रुद्राद्दशगुणैरहम

nāmādhikāriṇī cāhaṃ guṇānāṃ ca mahāprabho / stavane nāsti me śaktī rudrāddaśaguṇairaham

अवरा च सदास्म्येव नात्र कार्या विचारणा । एवं स्तुत्वा सा गिरिजा स्तूष्णीमास खगेश्वर

avarā ca sadāsmyeva nātra kāryā vicāraṇā / evaṃ stutvā sā girijā stūṣṇīmāsa khageśvara