श्रीगरुडमहापुराणम- 229 सूत उवाच । अशेषलोकनाथस्य सारमाराधनं हरेः । दद्यातु पुरुषसूक्तेण यः पुष्पाण्यप एव च

śrīgaruḍamahāpurāṇam- 229 sūta uvāca / aśeṣalokanāthasya sāramārādhanaṃ hareḥ / dadyātu puruṣasūkteṇa yaḥ puṣpāṇyapa eva ca

अर्चितं स्याज्जगदिदं तेन सर्वं चराचरम । यो न पूजयते विष्णुं तं विद्याद्ब्रह्मघातकम

arcitaṃ syājjagadidaṃ tena sarvaṃ carācaram / yo na pūjayate viṣṇuṃ taṃ vidyādbrahmaghātakam

यतः प्रवृत्तिर्भूतानां येन सर्वमिदं ततम । तं यो न ध्यायते विष्णुं स विष्ठायां क्रिमिर्भवेत

yataḥ pravṛttirbhūtānāṃ yena sarvamidaṃ tatam / taṃ yo na dhyāyate viṣṇuṃ sa viṣṭhāyāṃ krimirbhavet

नरके पच्यमानस्तु यमेन परिभाषितः । किन्त्वया नार्चितो देवः केशवः क्लेशनाशनः

narake pacyamānastu yamena paribhāṣitaḥ / kintvayā nārcito devaḥ keśavaḥ kleśanāśanaḥ

उदकेनाप्यभावेन द्रव्याणामर्चितः प्रभुः । यो ददाति स्वकं लोकं स त्वया किं न चार्चितः

udakenāpyabhāvena dravyāṇāmarcitaḥ prabhuḥ / yo dadāti svakaṃ lokaṃ sa tvayā kiṃ na cārcitaḥ

न तत्करोति सा माता न पिता नापि बान्धवः । यत्करोति हृषीकेशः सन्तुष्टः श्रद्धयार्चितः

na tatkaroti sā mātā na pitā nāpi bāndhavaḥ / yatkaroti hṛṣīkeśaḥ santuṣṭaḥ śraddhayārcitaḥ

वर्णाश्रमाचारवता पुरुषेण परः पुमान । विष्णुराराध्यते पन्था नान्यस्तत्तोषकारकः

varṇāśramācāravatā puruṣeṇa paraḥ pumān / viṣṇurārādhyate panthā nānyastattoṣakārakaḥ

न दानैर्विविधैर्दत्तैर्न पुष्पैर्नानुलेपनैः । तोषमेति महात्मासौ यथा भक्त्या जनार्दनः

na dānairvividhairdattairna puṣpairnānulepanaiḥ / toṣameti mahātmāsau yathā bhaktyā janārdanaḥ

सम्पदैश्वर्यमाहात्म्यैः सन्तत्या न च कर्मणा । विमुक्तैश्चैकता लभ्या मूलमाराधनं हरेः

sampadaiśvaryamāhātmyaiḥ santatyā na ca karmaṇā / vimuktaiścaikatā labhyā mūlamārādhanaṃ hareḥ