भगवन्सर्वमाख्यातं हिंसाद्यस्य तु लक्षणम। स्तेयस्य लक्षणं किं वा तन्मे विस्तरतो वद।।

bhagavansarvamākhyātaṃ hiṃsādyasya tu lakṣaṇam| steyasya lakṣaṇaṃ kiṃ vā tanme vistarato vada||

पापानामधिकं पापं हननं जीवजातिनाम। एतस्मादधिकं पापं विश्वस्ते शरणं गते।।

pāpānāmadhikaṃ pāpaṃ hananaṃ jīvajātinām| etasmādadhikaṃ pāpaṃ viśvaste śaraṇaṃ gate||

विश्वस्य हत्वा पापिष्ठं शूद्रं वाप्यन्त्यजातिजम। ब्रह्महत्याधिकं पापं तस्मान्नास्त्यस्य निष्कृतिः।।

viśvasya hatvā pāpiṣṭhaṃ śūdraṃ vāpyantyajātijam| brahmahatyādhikaṃ pāpaṃ tasmānnāstyasya niṣkṛtiḥ||

ब्रह्मज्ञस्य दरिद्रस्य कृच्छ्रार्जितधनस्य च। बहुपुत्रकलत्रस्य तेन जीवितुमिच्छतः। तद्द्रव्यस्तेयदोषस्य प्रायश्चित्तं न विद्यते।।

brahmajñasya daridrasya kṛcchrārjitadhanasya ca| bahuputrakalatrasya tena jīvitumicchataḥ| taddravyasteyadoṣasya prāyaścittaṃ na vidyate||

विश्वस्तद्रव्यहरणं तस्याप्यधिकमुच्यते। विश्वस्ते वाप्यविश्वस्ते न दरिद्रधनं हरेत।।

viśvastadravyaharaṇaṃ tasyāpyadhikamucyate| viśvaste vāpyaviśvaste na daridradhanaṃ haret||

ततो देवद्विजातीनां हेमरत्नापहारकम। यो हन्यादविचारेण सो ऽश्वमेधफलं लभेत।।

tato devadvijātīnāṃ hemaratnāpahārakam| yo hanyādavicāreṇa so 'śvamedhaphalaṃ labhet||

गुरुदेवद्विजसुहृत्पुत्रस्वात्मसुखेषु च। स्तेयादधःक्रमेणैव दशोत्तरगुणं त्वघम।।

gurudevadvijasuhṛtputrasvātmasukheṣu ca| steyādadhaḥkrameṇaiva daśottaraguṇaṃ tvagham||

अन्त्यजात्पादजाद्वैश्यात्क्षत्रियाद्ब्राह्मणादपि। दशोत्तरगुणैः पापैर्लिप्यते धनहारकः।।

antyajātpādajādvaiśyātkṣatriyādbrāhmaṇādapi| daśottaraguṇaiḥ pāpairlipyate dhanahārakaḥ||

अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम। रहस्यातिरहस्यं च सर्वपापप्रणाशनम।।

atraivodāharantīmamitihāsaṃ purātanam| rahasyātirahasyaṃ ca sarvapāpapraṇāśanam||

पुरा काञ्चीपुरे जातो वज्राख्यो नाम चोरकः। तस्मिन्पुरवरे रम्ये सर्वैश्वर्यसमन्विताः। सर्वे नीरोगिणो दान्ताः सुखिनो दययाञ्चिताः।।

purā kāñcīpure jāto vajrākhyo nāma corakaḥ| tasminpuravare ramye sarvaiśvaryasamanvitāḥ| sarve nīrogiṇo dāntāḥ sukhino dayayāñcitāḥ||

सर्वैश्वर्यसमृद्धे ऽस्मिन्नगरे स तु तस्करः। स्तोकास्तोकक्रमेणैव बहुद्रव्यमपाहरत।।

sarvaiśvaryasamṛddhe 'sminnagare sa tu taskaraḥ| stokāstokakrameṇaiva bahudravyamapāharat||

तदरण्ये ऽवटं कृत्वा स्थापयामास लोभतः। तद्गोपनं निशार्धायां तस्मिन्दूरं गते सति।।

tadaraṇye 'vaṭaṃ kṛtvā sthāpayāmāsa lobhataḥ| tadgopanaṃ niśārdhāyāṃ tasmindūraṃ gate sati||

किरातः कश्चिदागत्य तं दृष्ट्वा तु दशांशतः। जहाराविदितस्तेन काष्ठभारं वहन्ययौ।।

kirātaḥ kaścidāgatya taṃ dṛṣṭvā tu daśāṃśataḥ| jahārāviditastena kāṣṭhabhāraṃ vahanyayau||

सो ऽपि तच्छिलयाच्छाद्य मृद्भिरापूर्ययत्नतः। पुनश्च तत्पुरं प्रायाद्वज्रो ऽपि धनतृष्मया।।

so 'pi tacchilayācchādya mṛdbhirāpūryayatnataḥ| punaśca tatpuraṃ prāyādvajro 'pi dhanatṛṣmayā||

एवं बहुधनं त्दृत्वा निश्चिक्षेप महीतले। किरातो ऽपि गृहं प्राप्य बभाषे मुदितः प्रियाम।।

evaṃ bahudhanaṃ tdṛtvā niścikṣepa mahītale| kirāto 'pi gṛhaṃ prāpya babhāṣe muditaḥ priyām||

मया काष्ठं समाहर्तुं गच्छता पथि निर्जने। लब्धं धनमिदं भीरु समाधत्स्व धनार्थिनि।।

mayā kāṣṭhaṃ samāhartuṃ gacchatā pathi nirjane| labdhaṃ dhanamidaṃ bhīru samādhatsva dhanārthini||

तच्छ्रुत्वा तत्समादाय निधायाभ्यन्तरे ततः। चिन्तयन्ती ततो वाक्यमिदं स्वपतिमब्रवीत।।

tacchrutvā tatsamādāya nidhāyābhyantare tataḥ| cintayantī tato vākyamidaṃ svapatimabravīt||

नित्यं संचरते विप्रो मामकानां गृहेषु यः। मां विलोक्यैवमचिराद्बहुभाग्यवती भवेत।।

nityaṃ saṃcarate vipro māmakānāṃ gṛheṣu yaḥ| māṃ vilokyaivamacirādbahubhāgyavatī bhavet||

चातुर्वर्ण्यासु नरीषु स्थेयं चेद्राजवल्लभा। किं तु भिल्ले किराते च शैलूषे चान्त्यजातिजे। लक्ष्मीर्न तिष्ठति चिरं शापाद्वल्मीकजन्मनः।।

cāturvarṇyāsu narīṣu stheyaṃ cedrājavallabhā| kiṃ tu bhille kirāte ca śailūṣe cāntyajātije| lakṣmīrna tiṣṭhati ciraṃ śāpādvalmīkajanmanaḥ||

तथापि बहुभाग्यानां पुण्यानामपि पात्रिणे। दृष्टपूर्वं तु तद्वाक्यं न कदाचिद्वृथा भवेत।।

tathāpi bahubhāgyānāṃ puṇyānāmapi pātriṇe| dṛṣṭapūrvaṃ tu tadvākyaṃ na kadācidvṛthā bhavet||

अथ वात्मप्रयासेन कृच्छ्राद्यल्लभ्यते धनम। तदेव तिष्ठति चिरादन्यद्गच्छति कालतः।।

atha vātmaprayāsena kṛcchrādyallabhyate dhanam| tadeva tiṣṭhati cirādanyadgacchati kālataḥ||

स्वयमागतवित्तं तु धर्मार्थैर्विनियोजयेत। कुरुष्वैतेन तस्मात्त्वं वापीकूपादिकाञ्छुभान।।

svayamāgatavittaṃ tu dharmārthairviniyojayet| kuruṣvaitena tasmāttvaṃ vāpīkūpādikāñchubhān||

इति तद्वचनं श्रुत्वा भाविभाग्यप्रबोधितम। बहूदकसमं देशं तत्र तत्र व्यलोकयत।।

iti tadvacanaṃ śrutvā bhāvibhāgyaprabodhitam| bahūdakasamaṃ deśaṃ tatra tatra vyalokayat||

निर्ममे ऽथ महेन्द्रस्य दिग्भागे विमलोदकम। सुबहुद्रव्यसं साध्यं तटाकं चाक्षयोदकम।।

nirmame 'tha mahendrasya digbhāge vimalodakam| subahudravyasaṃ sādhyaṃ taṭākaṃ cākṣayodakam||

दत्तेषु कर्मकारिभ्यो निखिलेषु धनेषु च। असंबूर्णं तु तत्कर्म दृष्ट्वा चिन्ताकुलो ऽभवत।।

datteṣu karmakāribhyo nikhileṣu dhaneṣu ca| asaṃbūrṇaṃ tu tatkarma dṛṣṭvā cintākulo 'bhavat||

तं चोर वज्रनामानमज्ञातो ऽनुचराम्यहम। तेनैव बहुधा क्षिप्तं धनं भूरि महीतले।।

taṃ cora vajranāmānamajñāto 'nucarāmyaham| tenaiva bahudhā kṣiptaṃ dhanaṃ bhūri mahītale||

स्तोकंस्तोकं हरिष्यामि तत्रतत्र धनं बहु। इति निश्चित्य मनसा तेनाज्ञातस्तमन्वगात।।

stokaṃstokaṃ hariṣyāmi tatratatra dhanaṃ bahu| iti niścitya manasā tenājñātastamanvagāt||

तथैवात्दृत्य तद्द्रव्यं तेन सेतुमपूरयत। मध्ये जलावृतस्तेन प्रासादश्चापि शार्ङ्गिणः।।

tathaivātdṛtya taddravyaṃ tena setumapūrayat| madhye jalāvṛtastena prāsādaścāpi śārṅgiṇaḥ||

तत्तटाकमभूद्दिव्यमशोषितजलं महत। सेतुमध्ये चकारासौ शङ्करायतनं महत।।

tattaṭākamabhūddivyamaśoṣitajalaṃ mahat| setumadhye cakārāsau śaṅkarāyatanaṃ mahat||

काननं च क्षयं नीतं बहुसत्त्वसमाकुलम। तेनाग्र्याणि महार्हाणि क्षेत्राण्यपि चकार सः।।

kānanaṃ ca kṣayaṃ nītaṃ bahusattvasamākulam| tenāgryāṇi mahārhāṇi kṣetrāṇyapi cakāra saḥ||

देवताभ्यो द्विजेभ्यश्च पदत्तानि विभज्य वै। ब्राह्मणांश्च समामन्त्र्य देवव्रातमुखान्बहून।।

devatābhyo dvijebhyaśca padattāni vibhajya vai| brāhmaṇāṃśca samāmantrya devavrātamukhānbahūn||

संतोष्य हेमवस्त्राद्यैरिदं वचनमब्रवीत। क्व चाहं वीरदत्ताख्यः किरातः काष्ठविक्रयी।।

saṃtoṣya hemavastrādyairidaṃ vacanamabravīt| kva cāhaṃ vīradattākhyaḥ kirātaḥ kāṣṭhavikrayī||

क्व वा महासेतुबन्धः क्व देवालयकल्पना। क्व वा क्षेत्राणि कॢप्तानि ब्राह्मणायतनानि च।।

kva vā mahāsetubandhaḥ kva devālayakalpanā| kva vā kṣetrāṇi kḷptāni brāhmaṇāyatanāni ca||

कृपयैव कृतं सर्वं भवतां भूसुरोत्तमाः। प्रतिगृह्य तथैवैतद्देवव्रातमुखा द्विजाः।।

kṛpayaiva kṛtaṃ sarvaṃ bhavatāṃ bhūsurottamāḥ| pratigṛhya tathaivaitaddevavrātamukhā dvijāḥ||

द्विजवर्मेति नामास्मै तस्यै शीलवतीति च। चक्रुः संतुष्टमनसो महात्मानो महौजसः।।

dvijavarmeti nāmāsmai tasyai śīlavatīti ca| cakruḥ saṃtuṣṭamanaso mahātmāno mahaujasaḥ||

तेषां संरक्षणार्थाय बन्धुमिः सहितो वशी। तत्रैव वसतिं चक्रे मुदितो भार्यया सह।।

teṣāṃ saṃrakṣaṇārthāya bandhumiḥ sahito vaśī| tatraiva vasatiṃ cakre mudito bhāryayā saha||

पुरोहिताभिधानेन देवरातपुरन्त्विति। नाम चक्रे पुरस्यास्य तोष यन्नखिलान्द्विजान।।

purohitābhidhānena devarātapurantviti| nāma cakre purasyāsya toṣa yannakhilāndvijān||

ततः कालवशं प्राप्तो द्विजवर्मा मृतस्तदा। यमस्य ब्रह्मणो विष्णोर्दूता रुद्रस्य चागताः।।

tataḥ kālavaśaṃ prāpto dvijavarmā mṛtastadā| yamasya brahmaṇo viṣṇordūtā rudrasya cāgatāḥ||

अन्यो ऽन्यमभवत्तेषां युद्धं देवासुरोपमम। अत्रान्तरे समागत्य नारदो मुनिरब्रवीत।।

anyo 'nyamabhavatteṣāṃ yuddhaṃ devāsuropamam| atrāntare samāgatya nārado munirabravīt||

मा कुर्वन्तु मिथो युद्धं शृण्वन्तु वचनं मम। अयं किरातश्चैर्येण सेतुबन्धं पुराकरोत।।

mā kurvantu mitho yuddhaṃ śṛṇvantu vacanaṃ mama| ayaṃ kirātaścairyeṇa setubandhaṃ purākarot||

वायुभूतस्चरेदेको यावद्द्रव्यवतो मृतिः। स बहुभ्यो हरेद्द्रव्यं तेषां यावत्तथा मृतिः।।

vāyubhūtascaredeko yāvaddravyavato mṛtiḥ| sa bahubhyo hareddravyaṃ teṣāṃ yāvattathā mṛtiḥ||

गतेष्वखिलदूतेषु श्रुत्वा नारदभाषितम। चचार द्वादशाब्दं तु वायुभूतोंऽतरिक्षगः।।

gateṣvakhiladūteṣu śrutvā nāradabhāṣitam| cacāra dvādaśābdaṃ tu vāyubhūtoṃ'tarikṣagaḥ||

भार्यां तस्याह स मुनिस्तव दोषो न किञ्चन। त्वया कृतेन पुण्येन ब्रह्मलोकमितो व्रज।।

bhāryāṃ tasyāha sa munistava doṣo na kiñcana| tvayā kṛtena puṇyena brahmalokamito vraja||

वायुभूतं पतिं दृष्ट्वा नेच्छति ब्रह्ममन्दिरम। निर्वेदं परमापन्ना मुनिमेवमभाषत।।

vāyubhūtaṃ patiṃ dṛṣṭvā necchati brahmamandiram| nirvedaṃ paramāpannā munimevamabhāṣata||

विना पतिमहं तेन न गच्छेयं पितामहम। हहैवास्ते पतिर्यावत्स्वदेहं लभते तथा।।

vinā patimahaṃ tena na gaccheyaṃ pitāmaham| hahaivāste patiryāvatsvadehaṃ labhate tathā||

ततस्तु या गतिस्तस्य तामेवानुचराम्यहम। परिहारो ऽथवा किं तु मया कार्यस्तु तेन वा।।

tatastu yā gatistasya tāmevānucarāmyaham| parihāro 'thavā kiṃ tu mayā kāryastu tena vā||

इति तस्या वचः श्रुत्वा प्रीतः प्राह तपोधनः। भोगात्मकं शरीरं तु कर्म कार्यकरं तव।।

iti tasyā vacaḥ śrutvā prītaḥ prāha tapodhanaḥ| bhogātmakaṃ śarīraṃ tu karma kāryakaraṃ tava||

मम प्रभावाद्भविता परिहारं वदामि ते। निराहारो महातीर्थेस्नात्वा नित्यं हि सांबिकम।।

mama prabhāvādbhavitā parihāraṃ vadāmi te| nirāhāro mahātīrthesnātvā nityaṃ hi sāṃbikam||

पूजयित्वा शिवं भक्त्या कन्दमूलफलाशनः। ध्यात्वा हृदि महेशानं शतरुद्रमनुं जपेत।।

pūjayitvā śivaṃ bhaktyā kandamūlaphalāśanaḥ| dhyātvā hṛdi maheśānaṃ śatarudramanuṃ japet||

ब्रह्महा मुच्यते पापैरष्टोत्तरसहस्रतः। पापैरन्यैश्च सकलैर्मुच्यते नात्र संशयः।।

brahmahā mucyate pāpairaṣṭottarasahasrataḥ| pāpairanyaiśca sakalairmucyate nātra saṃśayaḥ||

इत्यादिश्य ददौ तस्यै रुद्राध्यायं तपोधनः। अनुगृह्येति तां नारीं तत्रैवान्तर्द्धिमागमत।।

ityādiśya dadau tasyai rudrādhyāyaṃ tapodhanaḥ| anugṛhyeti tāṃ nārīṃ tatraivāntarddhimāgamat||

भर्तुः प्रियार्थे संकल्प्य जजाप परमं जपम। विमुक्तस्तेयदोषेण स्वशरीरमवाप सः।।

bhartuḥ priyārthe saṃkalpya jajāpa paramaṃ japam| vimuktasteyadoṣeṇa svaśarīramavāpa saḥ||

ततो वज्राभिधश्चौरः कालधर्ममुपागतः। अन्ये तद्द्रव्यवन्तो ऽपि कालधर्ममुपागताः।।

tato vajrābhidhaścauraḥ kāladharmamupāgataḥ| anye taddravyavanto 'pi kāladharmamupāgatāḥ||

यमस्तु तान्समाहूय वाक्यं चैतदुवाच ह।।

yamastu tānsamāhūya vākyaṃ caitaduvāca ha||

भवद्भिस्तु कृतं पापं दैवात्सुकृतमप्युत। किमिच्छथ फलं भोक्तुं दुष्कृतस्य शुभस्य वा।।

bhavadbhistu kṛtaṃ pāpaṃ daivātsukṛtamapyuta| kimicchatha phalaṃ bhoktuṃ duṣkṛtasya śubhasya vā||

इति तस्य वचः श्रुत्वा प्रोचुर्वज्रादिकास्ततः। सुकृतस्य फलं त्वादौ पश्चात्पापस्य भुज्यते।।

iti tasya vacaḥ śrutvā procurvajrādikāstataḥ| sukṛtasya phalaṃ tvādau paścātpāpasya bhujyate||

पुनराह यमो यूयं पुत्रमित्र कलत्रकैः। एतस्यैव बलात्सर्वे त्रिदिवं गच्छत द्रुतम।।

punarāha yamo yūyaṃ putramitra kalatrakaiḥ| etasyaiva balātsarve tridivaṃ gacchata drutam||

ते ऽधिरुह्य विमानाग्र्यं द्विजवर्माणमाश्रिताः। यथोचितफलोपेतास्त्रिदिवं जग्मुरञ्जसा।।

te 'dhiruhya vimānāgryaṃ dvijavarmāṇamāśritāḥ| yathocitaphalopetāstridivaṃ jagmurañjasā||

द्विजवर्माखिलांल्लोकानतीत्य प्रमदासखः। गाणपत्यमनुप्राप्य कैलासे ऽद्यापि मोदते।।

dvijavarmākhilāṃllokānatītya pramadāsakhaḥ| gāṇapatyamanuprāpya kailāse 'dyāpi modate||

तारतम्यविभागं च कथय त्वं महामते। सेतुबन्धादिकानां च पुण्यानां पुण्यवर्धनम।।

tāratamyavibhāgaṃ ca kathaya tvaṃ mahāmate| setubandhādikānāṃ ca puṇyānāṃ puṇyavardhanam||

पुण्यस्यार्द्धफलं प्राप्य द्विजवर्मा महायशाः। वज्रः प्राप्य तदर्धं तु तदर्धेन युताः परे।।

puṇyasyārddhaphalaṃ prāpya dvijavarmā mahāyaśāḥ| vajraḥ prāpya tadardhaṃ tu tadardhena yutāḥ pare||

मनोवाक्कायचेष्टाभिश्चतुर्धाक्रियते कृतिः। विनश्येत्तेन तेनैव कृतैस्तत्परिहारकैः।।

manovākkāyaceṣṭābhiścaturdhākriyate kṛtiḥ| vinaśyettena tenaiva kṛtaistatparihārakaiḥ||

आसवस्य तु किं रूपं को दोषः कश्चवा गुणः। अन्नं दोषकरं किं तु तन्मे विस्तरतो वद।।

āsavasya tu kiṃ rūpaṃ ko doṣaḥ kaścavā guṇaḥ| annaṃ doṣakaraṃ kiṃ tu tanme vistarato vada||

पैष्टिकं तालजं कैरं माधूकं गुडसंभवम। क्रमान्न्यूनतरं पापं तदर्द्धार्द्धार्द्धतस्तथा।।

paiṣṭikaṃ tālajaṃ kairaṃ mādhūkaṃ guḍasaṃbhavam| kramānnyūnataraṃ pāpaṃ tadarddhārddhārddhatastathā||

क्षत्रियादित्रिवर्णानामासवं पेयमुच्यते। स्त्रीणामपि तृतीयादि पेयं स्याद्ब्राह्मणीं विना।।

kṣatriyāditrivarṇānāmāsavaṃ peyamucyate| strīṇāmapi tṛtīyādi peyaṃ syādbrāhmaṇīṃ vinā||

पतिहीना च कन्या च त्यजेदृतुमती तथा। अभर्तृसन्निधौ नारी मद्यं पिबति लोलुपा।।

patihīnā ca kanyā ca tyajedṛtumatī tathā| abhartṛsannidhau nārī madyaṃ pibati lolupā||

उन्मादिनीति साख्याता तां त्यजेदन्त्यजामिव।।

unmādinīti sākhyātā tāṃ tyajedantyajāmiva||

दशाष्टषट्चतस्रस्तु द्विजातीनामयं भवेत। स्त्रीणां मद्यं तदर्द्धं स्यात्पादं स्याद्भर्तृसङ्गमे।।

daśāṣṭaṣaṭcatasrastu dvijātīnāmayaṃ bhavet| strīṇāṃ madyaṃ tadarddhaṃ syātpādaṃ syādbhartṛsaṅgame||

मद्यं पीत्वा द्विजो मोहात्कृच्छ्रचान्द्रायमं चरेत। जपेच्चायुतगायत्रीं जातवेदसमेव वा।।

madyaṃ pītvā dvijo mohātkṛcchracāndrāyamaṃ caret| japeccāyutagāyatrīṃ jātavedasameva vā||

अम्बिका हृदयं वापि जपेच्छुद्धो भवेन्नरः। क्षत्रियो ऽपि त्रिवर्णानां द्विजादर्धोरऽधतः क्रमात।।

ambikā hṛdayaṃ vāpi japecchuddho bhavennaraḥ| kṣatriyo 'pi trivarṇānāṃ dvijādardhor'dhataḥ kramāt||

स्त्रीणामर्धार्धकॢप्तिः स्यात्कारयेद्वा द्विजैरपि। अन्तर्जले सहस्रं वा जपेच्छुद्धिमवाप्नुयात।।

strīṇāmardhārdhakḷptiḥ syātkārayedvā dvijairapi| antarjale sahasraṃ vā japecchuddhimavāpnuyāt||

लक्ष्मीः सरस्वती गौरी चण्डिका त्रिपुरांबिका। भैरवो भैरवी काली महाशास्त्री च मातरः।।

lakṣmīḥ sarasvatī gaurī caṇḍikā tripurāṃbikā| bhairavo bhairavī kālī mahāśāstrī ca mātaraḥ||

अन्याश्च शक्तयस्तासां पूजने मधु शस्यते। ब्राह्मणस्तु विना तेन यजेद्वेदाङ्गपारगः।।

anyāśca śaktayastāsāṃ pūjane madhu śasyate| brāhmaṇastu vinā tena yajedvedāṅgapāragaḥ||

तन्निवेदितमश्नन्तस्तदनन्यास्तदात्मकाः। तासां प्रवाहा गच्छन्ति निर्लेपास्ते परां गतिम।।

tanniveditamaśnantastadananyāstadātmakāḥ| tāsāṃ pravāhā gacchanti nirlepāste parāṃ gatim||

कृतस्याखिलपापस्य ज्ञानतो ऽज्ञानतो ऽपि वा। प्रायश्चित्तमिदं प्रोक्तं पराशक्तेः पदस्मृतिः।।

kṛtasyākhilapāpasya jñānato 'jñānato 'pi vā| prāyaścittamidaṃ proktaṃ parāśakteḥ padasmṛtiḥ||

अनभ्यर्च्य परां शक्तिं पिबेन्मद्यं तु यो ऽधमः। रौरवे नरके ऽब्दं तु निवसेद्ब्रिन्दुसंख्यया।।

anabhyarcya parāṃ śaktiṃ pibenmadyaṃ tu yo 'dhamaḥ| raurave narake 'bdaṃ tu nivasedbrindusaṃkhyayā||

भोगेच्छया तु यो मद्यं पिबेत्स मानुषाधमः। प्रायश्चितं न चैवास्य शिलाग्निपतनादृते।।

bhogecchayā tu yo madyaṃ pibetsa mānuṣādhamaḥ| prāyaścitaṃ na caivāsya śilāgnipatanādṛte||

द्विजो मोहान्न तु पिबेत्स्नेहाद्वा कामतो ऽपि वा। अनुग्रहाच्च महतामनुतापाच्च कर्मणः।।

dvijo mohānna tu pibetsnehādvā kāmato 'pi vā| anugrahācca mahatāmanutāpācca karmaṇaḥ||

अर्चनाच्च पराशक्तेर्यमैश्च नियमैरपि। चान्द्रायणेन कृच्छ्रेण दिनसंख्याकृतेन च। शुद्ध्येच्च ब्राह्मणो दोषाद्द्विगुणाद्बुद्धिपूर्वतः।।

arcanācca parāśakteryamaiśca niyamairapi| cāndrāyaṇena kṛcchreṇa dinasaṃkhyākṛtena ca| śuddhyecca brāhmaṇo doṣāddviguṇādbuddhipūrvataḥ||