परदारपरद्रव्यजीवहिंसादिके यदा । प्रवर्तते नृणां चित्तं प्रायश्चित्तं स्तुतिस्तदा ।।

paradāraparadravyajīvahiṃsādike yadā | pravartate nṛṇāṃ cittaṃ prāyaścittaṃ stutistadā ||

विष्णवे विष्णवे नित्यं विष्णवे विष्णवे नमः । नमामि विष्णुं चित्तस्थमहङ्कारगतिं हरिं ।।

viṣṇave viṣṇave nityaṃ viṣṇave viṣṇave namaḥ | namāmi viṣṇuṃ cittasthamahaṅkāragatiṃ hariṃ ||

चित्तस्थमीशमव्यक्तमनन्तमपराजितं । विष्णुमीड्यमशेषेण अनादिनिधनं विभुं ।।

cittasthamīśamavyaktamanantamaparājitaṃ | viṣṇumīḍyamaśeṣeṇa anādinidhanaṃ vibhuṃ ||

विष्णुश्चित्तगतो यन्मे विष्णुर्बुद्धिगतश च यत । यच्चाहङ्कारगो विष्णुर्यद्विष्णुर्मयि संस्थितः ।।

viṣṇuścittagato yanme viṣṇurbuddhigataś ca yat | yaccāhaṅkārago viṣṇuryadviṣṇurmayi saṃsthitaḥ ||

करोति कर्मभूतो ऽसौ स्थवरस्य चरस्य च । तत पापन्नाशमायातु तस्मिन्नेव हि चिन्तिते ।।

karoti karmabhūto 'sau sthavarasya carasya ca | tat pāpannāśamāyātu tasminneva hi cintite ||

ध्यातो हरति यत पापं स्वप्ने दृष्टस्तु भावनात । तमुपेन्द्रमहं विष्णुं प्रणतार्तिहरं हरिं ।।

dhyāto harati yat pāpaṃ svapne dṛṣṭastu bhāvanāt | tamupendramahaṃ viṣṇuṃ praṇatārtiharaṃ hariṃ ||

जगत्यस्मिन्निराधारे मज्जमाने तमस्यधः । हस्तावलम्बनं विष्णुं प्रणमामि परात परं ।।

jagatyasminnirādhāre majjamāne tamasyadhaḥ | hastāvalambanaṃ viṣṇuṃ praṇamāmi parāt paraṃ ||

सर्वेश्वरेश्वर विभो परमात्मन्नधोक्षज । हृषीकेश हृषीकेश हृषीकेश नमो ऽस्तु ते ।।

sarveśvareśvara vibho paramātmannadhokṣaja | hṛṣīkeśa hṛṣīkeśa hṛṣīkeśa namo 'stu te ||

नृसिंहानन्त गोविन्द भूतभवन केशव । दुरुक्तं दुष्कृतं ध्यातं शमयाघन्नमो ऽस्तु ते ।।

nṛsiṃhānanta govinda bhūtabhavana keśava | duruktaṃ duṣkṛtaṃ dhyātaṃ śamayāghannamo 'stu te ||

यन्मया चिन्तितं दुष्टं स्वचित्तवशवर्तिना । अकार्यमहदत्युग्रन्तच्छमन्नय केशव ।।

yanmayā cintitaṃ duṣṭaṃ svacittavaśavartinā | akāryamahadatyugrantacchamannaya keśava ||

ब्रह्मण्यदेव गोविन्द परमार्थपरायण । जगन्नाथ जगद्धातः पापं प्रशमयाच्युत ।।

brahmaṇyadeva govinda paramārthaparāyaṇa | jagannātha jagaddhātaḥ pāpaṃ praśamayācyuta ||

यथापराह्णे सायाह्णे मध्याह्णे च तथा निशि । कायेन मनसा वाचा कृतं पापमजानता ।।

yathāparāhṇe sāyāhṇe madhyāhṇe ca tathā niśi | kāyena manasā vācā kṛtaṃ pāpamajānatā ||

जानता च हृषीकेश पुण्डरीकाक्ष माधव । नामत्रयोच्चारणतः स्वप्ने यातु मम क्षयं ।।

jānatā ca hṛṣīkeśa puṇḍarīkākṣa mādhava | nāmatrayoccāraṇataḥ svapne yātu mama kṣayaṃ ||

शारीरं मे हृषीकेश पुण्डरीकाक्ष माधव । पापं प्रशमयाद्य त्वं बाक्कृतं मम माधव ।।

śārīraṃ me hṛṣīkeśa puṇḍarīkākṣa mādhava | pāpaṃ praśamayādya tvaṃ bākkṛtaṃ mama mādhava ||

यद्भुञ्जन्यत्स्वपंस्तिष्ठन गच्छन जाग्रद यदास्थितः । कृतवान पापमद्याहं कायेन मनसा गिरा ।।

yadbhuñjanyatsvapaṃstiṣṭhan gacchan jāgrad yadāsthitaḥ | kṛtavān pāpamadyāhaṃ kāyena manasā girā ||

यत स्वल्पमपि यत स्थूलं कुयोनिनरकाबहं । तद्यातु प्रशमं सर्वं वासुदेवानुकीर्तनात ।।

yat svalpamapi yat sthūlaṃ kuyoninarakābahaṃ | tadyātu praśamaṃ sarvaṃ vāsudevānukīrtanāt ||

परं ब्रह्म परं धाम पवित्रं परमञ्च यत । तस्मिन प्रकीर्तिते विष्णौ यत पापं तत प्रणश्यतु ।।

paraṃ brahma paraṃ dhāma pavitraṃ paramañca yat | tasmin prakīrtite viṣṇau yat pāpaṃ tat praṇaśyatu ||

यत प्राप्य न निवर्तन्ते गन्धस्पर्शदिवर्जितं । सूरयस्तत पदं विष्णोस्तत सर्वं शमयत्वघं ।।

yat prāpya na nivartante gandhasparśadivarjitaṃ | sūrayastat padaṃ viṣṇostat sarvaṃ śamayatvaghaṃ ||

पापप्रणाशनं स्तोत्रं यः पठेच्छृणुयादपि । शारीरैर मानसैर वाग्जैः कृतैः पपैः प्रमुच्यते ।।

pāpapraṇāśanaṃ stotraṃ yaḥ paṭhecchṛṇuyādapi | śārīrair mānasair vāgjaiḥ kṛtaiḥ papaiḥ pramucyate ||

सर्वपापग्रहादिभ्यो याति विष्णोः परं पदं । तस्मात पापे कृते जप्यं स्तोत्रं सर्वाघमर्दनं ।।

sarvapāpagrahādibhyo yāti viṣṇoḥ paraṃ padaṃ | tasmāt pāpe kṛte japyaṃ stotraṃ sarvāghamardanaṃ ||

प्रायश्चित्तमघौघानां स्तोत्रं व्रतकृते वरं । प्रायश्चित्तैः स्तोत्रजपैर व्रतैर नश्यति पातकं ।।

prāyaścittamaghaughānāṃ stotraṃ vratakṛte varaṃ | prāyaścittaiḥ stotrajapair vratair naśyati pātakaṃ ||

//22 ।।

//22 ||