सन्धानं शान्त्यतीतायाः शान्त्या सार्धं विशुद्धया । कुर्वीत पूर्ववत्तत्र तत्त्ववर्णादि तद यथा ।।

sandhānaṃ śāntyatītāyāḥ śāntyā sārdhaṃ viśuddhayā | kurvīta pūrvavattatra tattvavarṇādi tad yathā ||

उभौ शक्तिशिवौ तत्त्वे भुवनाष्टकसिद्धिकं । दीपकं रोचिकञ्चैव मोचकं चोर्ध्वगामि च ।।

ubhau śaktiśivau tattve bhuvanāṣṭakasiddhikaṃ | dīpakaṃ rocikañcaiva mocakaṃ cordhvagāmi ca ||

व्योमरूपमनाथञ्च स्यादनाश्रितनष्टमं । ओङ्कारपदमीशाने मन्त्रो वर्णाश च षोडश ।।

vyomarūpamanāthañca syādanāśritanaṣṭamaṃ | oṅkārapadamīśāne mantro varṇāś ca ṣoḍaśa ||

अकारादिविसर्गान्ता वीजेन देहकारकौ । कुहूश च शङ्खिनी नाड्यौ देवदत्तधनञ्जयौ ।।

akārādivisargāntā vījena dehakārakau | kuhūś ca śaṅkhinī nāḍyau devadattadhanañjayau ||

मरुतौ स्पर्शनं श्रोत्रं इन्द्रिये विषयो नभः । शब्दो गुणो ऽस्यावस्था तु तुर्यातीता तु पञ्चमी ।।

marutau sparśanaṃ śrotraṃ indriye viṣayo nabhaḥ | śabdo guṇo 'syāvasthā tu turyātītā tu pañcamī ||

हेतुः सदाशिवो देव इति तत्त्वादिसञ्चयं । सञ्चिन्त्य शान्त्यतीताख्यं विदध्यात्ताडनादिकं ।।

hetuḥ sadāśivo deva iti tattvādisañcayaṃ | sañcintya śāntyatītākhyaṃ vidadhyāttāḍanādikaṃ ||

कलापाशं समाताड्य फडन्तेन विभिद्य च । प्रविश्यान्तर नमो ऽन्तेन फडन्तेन वियोजयेत ।।

kalāpāśaṃ samātāḍya phaḍantena vibhidya ca | praviśyāntar namo 'ntena phaḍantena viyojayet ||

शिखाहृत्सम्पुटीभूतं स्वाहान्तं सृणिमुद्रया । पूरकेण समाकृष्य पाशं मस्तकसूत्रतः ।।

śikhāhṛtsampuṭībhūtaṃ svāhāntaṃ sṛṇimudrayā | pūrakeṇa samākṛṣya pāśaṃ mastakasūtrataḥ ||

कुम्भकेन समादाय रेचकेनोद्भवाख्यया । हृत्सम्पुटनमो ऽन्तेन वह्निं कुण्डे निवेशयेत ।।

kumbhakena samādāya recakenodbhavākhyayā | hṛtsampuṭanamo 'ntena vahniṃ kuṇḍe niveśayet ||

अस्याः पूजादिकं सर्वं निवृत्तेरिव साधयेत । सदाशिवं समावाह्य पूजयित्वा प्रतर्प्य च ।।

asyāḥ pūjādikaṃ sarvaṃ nivṛtteriva sādhayet | sadāśivaṃ samāvāhya pūjayitvā pratarpya ca ||

सदा ख्याते ऽधिकारे ऽस्मिन मुमुक्षुं दीक्षयाम्यहं । भाव्यं त्वयानुकूलेन भक्त्या विज्ञापयेदिति ।।

sadā khyāte 'dhikāre 'smin mumukṣuṃ dīkṣayāmyahaṃ | bhāvyaṃ tvayānukūlena bhaktyā vijñāpayediti ||

पित्रोरावाहनं पूजां कृत्वा तर्पणसन्निधी । हृत्सम्पुटात्मवीजेन शिष्यं वक्षसि ताडयेत ।।

pitrorāvāhanaṃ pūjāṃ kṛtvā tarpaṇasannidhī | hṛtsampuṭātmavījena śiṣyaṃ vakṣasi tāḍayet ||

प्रविश्य चाप्यनेनैव चैतन्यं विभजेत्ततः । शस्त्रेण पाशसंयुक्तं ज्येष्ठयाङ्कुशमुद्रया ।।

praviśya cāpyanenaiva caitanyaṃ vibhajettataḥ | śastreṇa pāśasaṃyuktaṃ jyeṣṭhayāṅkuśamudrayā ||

स्वाहान्तेन तदाकृष्य तेनैव पुटितात्मना । गृहीत्वा तन्नमो ऽन्तेन निजात्मनि नियोजयेत ।।

svāhāntena tadākṛṣya tenaiva puṭitātmanā | gṛhītvā tannamo 'ntena nijātmani niyojayet ||

पूर्ववत पितृसंयोगं भावयित्वोद्भवाख्यया । वामया तदनेनैव देव्या गर्भे नियोजयेत ।।

pūrvavat pitṛsaṃyogaṃ bhāvayitvodbhavākhyayā | vāmayā tadanenaiva devyā garbhe niyojayet ||

गर्भाधानादिकं सर्वं पूर्वोक्तविधिना चरेत । मूलेन पाशशैथिल्ये निष्कृत्यैव शतं जपेत ।।

garbhādhānādikaṃ sarvaṃ pūrvoktavidhinā caret | mūlena pāśaśaithilye niṣkṛtyaiva śataṃ japet ||

मलशक्तितिरोधाने पाशानाञ्च वियोजने । पञ्चपञ्चाहुतीर्दद्यादायुधेन यथा पुरा ।।

malaśaktitirodhāne pāśānāñca viyojane | pañcapañcāhutīrdadyādāyudhena yathā purā ||

पाशानायुधमन्त्रेण सप्रवाराभिजप्तया । छिन्द्यादस्त्रेण कर्तर्या कलावीजयुजा यथा ।।

pāśānāyudhamantreṇa sapravārābhijaptayā | chindyādastreṇa kartaryā kalāvījayujā yathā ||

विसृज्य वर्तुलीकृत्य पाशानस्त्रेण पूर्ववत । घृतपूर्णे श्रुवे दत्वा कलास्त्रेणैव होमयेत ।।

visṛjya vartulīkṛtya pāśānastreṇa pūrvavat | ghṛtapūrṇe śruve datvā kalāstreṇaiva homayet ||

अस्त्रेण जुहुयात पज्च पाशाङ्कुशनिवृत्तये । प्रायश्चित्तनिषेधार्थं दद्यादष्टाहुतीस्ततः ।।

astreṇa juhuyāt pajca pāśāṅkuśanivṛttaye | prāyaścittaniṣedhārthaṃ dadyādaṣṭāhutīstataḥ ||

सदाशिवं हृदावाह्य कृत्वा पूजनतर्पणे । पूर्वोक्तविधिना कुर्यादधिकारसमर्पणं ।।

sadāśivaṃ hṛdāvāhya kṛtvā pūjanatarpaṇe | pūrvoktavidhinā kuryādadhikārasamarpaṇaṃ ||

निःशेषदग्धपाशस्य पशोरस्य सदाशिव । बन्धाय न त्वया स्थेयं शिवाज्ञां श्रावयेदिति ।।

niḥśeṣadagdhapāśasya paśorasya sadāśiva | bandhāya na tvayā stheyaṃ śivājñāṃ śrāvayediti ||

मूलेन जुहुयात पूर्णां विसृजेत्तु सदाशिवं । ततो विशुद्धमात्मानं शरच्चन्द्रमिवोदितं ।।

mūlena juhuyāt pūrṇāṃ visṛjettu sadāśivaṃ | tato viśuddhamātmānaṃ śaraccandramivoditaṃ ||

संहारमुद्रया रौद्र्या संयोज्य गुरुरात्मनि । कुर्वीत शिष्यदेहस्थमुद्धृत्योद्भवमुद्रया ।।

saṃhāramudrayā raudryā saṃyojya gururātmani | kurvīta śiṣyadehasthamuddhṛtyodbhavamudrayā ||

दद्यादाप्यायनायास्य मस्तके ऽर्घ्याम्बुविन्दुकं । क्षमयित्वा महाभक्त्या पितरौ विसृजेत्तथा ।।

dadyādāpyāyanāyāsya mastake 'rghyāmbuvindukaṃ | kṣamayitvā mahābhaktyā pitarau visṛjettathā ||

खेदितौ शिष्यदीक्षायै यन्मया पितरौ युवां । कारुण्यनान्मोक्षयित्वा तद्व्रज त्वं स्थानमात्मनः ।।

kheditau śiṣyadīkṣāyai yanmayā pitarau yuvāṃ | kāruṇyanānmokṣayitvā tadvraja tvaṃ sthānamātmanaḥ ||

शिखामन्त्रितकर्तर्या बोधशक्तिस्वरूपिणीं । शिखां छिद्याच्छिवास्त्रेण शिष्यस्य चतुरङ्गुलां ।।

śikhāmantritakartaryā bodhaśaktisvarūpiṇīṃ | śikhāṃ chidyācchivāstreṇa śiṣyasya caturaṅgulāṃ ||

स्रुचि तां घृतपूर्णायां गोविड्गोलकमध्यगां । संविधायास्त्रमन्त्रेण हूं फडन्तेन होमयेत ।।

sruci tāṃ ghṛtapūrṇāyāṃ goviḍgolakamadhyagāṃ | saṃvidhāyāstramantreṇa hūṃ phaḍantena homayet ||

प्रक्षाल्य स्रुक्स्रुवौ शिष्यं संस्नाप्याचम्य च स्वयं । योजनिकास्थानमात्मानं शस्त्रमन्त्रेण ताडयेत ।।

prakṣālya sruksruvau śiṣyaṃ saṃsnāpyācamya ca svayaṃ | yojanikāsthānamātmānaṃ śastramantreṇa tāḍayet ||

वियोज्याकृष्य सम्पूज्य पूर्ववद द्वादशान्ततः । आत्मीयहृदयाम्भोजकर्णिकायां निवेशयेत ।।

viyojyākṛṣya sampūjya pūrvavad dvādaśāntataḥ | ātmīyahṛdayāmbhojakarṇikāyāṃ niveśayet ||

पूरितं श्रुवमाज्येन विहिताधोमुखश्रुचा । नित्योक्तविधिना.अदाय शङ्खसन्निभमुद्रया ।।

pūritaṃ śruvamājyena vihitādhomukhaśrucā | nityoktavidhinā.adāya śaṅkhasannibhamudrayā ||

प्रसारितशिरोग्रीवो नादोच्चारानुसारतः । समदृष्टिशिवश्चान्तः परभावसमन्वितः ।।

prasāritaśirogrīvo nādoccārānusārataḥ | samadṛṣṭiśivaścāntaḥ parabhāvasamanvitaḥ ||

कुम्भमण्डलवह्निभ्यः शिष्यादपि निजात्मनः । गृहीत्वा षड्विधविधानं श्रुगग्रे प्राणनाडिकं ।।

kumbhamaṇḍalavahnibhyaḥ śiṣyādapi nijātmanaḥ | gṛhītvā ṣaḍvidhavidhānaṃ śrugagre prāṇanāḍikaṃ ||

सञ्चिन्त्य विन्दुवद ध्यात्वा क्रमशः सप्तधा यथा । प्रथमं प्राणसंयोगस्वरूपमपरन्ततः ।।

sañcintya vinduvad dhyātvā kramaśaḥ saptadhā yathā | prathamaṃ prāṇasaṃyogasvarūpamaparantataḥ ||

हृदयादिक्रमोच्चारविसृष्टं मन्त्रसञ्ज्ञकं । पूरकं कुम्भकं कृत्वा व्यादाय वदनं मनाक ।।

hṛdayādikramoccāravisṛṣṭaṃ mantrasañjñakaṃ | pūrakaṃ kumbhakaṃ kṛtvā vyādāya vadanaṃ manāk ||

सुषुम्णानुगतं नादस्वरूपन्तु तृतीयकं । सप्तमे कारणे त्यागात्प्रशान्तविखरं लयः ।।

suṣumṇānugataṃ nādasvarūpantu tṛtīyakaṃ | saptame kāraṇe tyāgātpraśāntavikharaṃ layaḥ ||

शक्तिनादोर्ध्वसञ्चारस्तच्छक्तिविखरं मतं । प्राणस्य निखिलस्यापि शक्तिप्रमेयवर्जितं ।।

śaktinādordhvasañcārastacchaktivikharaṃ mataṃ | prāṇasya nikhilasyāpi śaktiprameyavarjitaṃ ||

तत्कालविखरं षष्ठं शक्त्यतीतञ्च सप्तमं । तदेतद योजनास्थानं विखरन्तत्त्वसञ्ज्ञकं ।।

tatkālavikharaṃ ṣaṣṭhaṃ śaktyatītañca saptamaṃ | tadetad yojanāsthānaṃ vikharantattvasañjñakaṃ ||

पूरकं कुम्भकं कृत्वा व्यादाय वदनं मनाक । शनैर उदीरयन मूलं कृत्वा शिष्यात्मनो लयं ।।

pūrakaṃ kumbhakaṃ kṛtvā vyādāya vadanaṃ manāk | śanair udīrayan mūlaṃ kṛtvā śiṣyātmano layaṃ ||

हकारे तडिदाकारे षडध्वजप्राणरूपिणि । उकारं परतो नाभेर्वितस्तिं व्याप्य संस्थितं ।।

hakāre taḍidākāre ṣaḍadhvajaprāṇarūpiṇi | ukāraṃ parato nābhervitastiṃ vyāpya saṃsthitaṃ ||

ततः परं मकारन्तु हृदयाच्चतुरङ्गुलं । ओङ्कारं वाचकं विष्णोस्ततो ऽष्टाङ्गुलकण्ठकं ।।

tataḥ paraṃ makārantu hṛdayāccaturaṅgulaṃ | oṅkāraṃ vācakaṃ viṣṇostato 'ṣṭāṅgulakaṇṭhakaṃ ||

चतुरङ्गुलतालुस्थं मकारं रुद्रवाचकं । तद्वल्ललाटमध्यस्थं विन्दुमीश्वरवाचकं ।।

caturaṅgulatālusthaṃ makāraṃ rudravācakaṃ | tadvallalāṭamadhyasthaṃ vindumīśvaravācakaṃ ||

नादं सदाशिवं देवं ब्रह्मरन्ध्रावसानकं । शक्तिं च ब्रह्मरन्ध्रस्थां त्यजन्नित्यमनुक्रमात ।।

nādaṃ sadāśivaṃ devaṃ brahmarandhrāvasānakaṃ | śaktiṃ ca brahmarandhrasthāṃ tyajannityamanukramāt ||

दिव्यं पिपीलिकास्पर्शं तस्मिन्नेवानुभूय च । द्वादशान्ते परे तत्त्वे परमानन्दलक्षणे ।।

divyaṃ pipīlikāsparśaṃ tasminnevānubhūya ca | dvādaśānte pare tattve paramānandalakṣaṇe ||

भावशून्ये मनो ऽतीते शिवे नित्यगुणोदये । विलीय मानसे तस्मिन शिष्यात्मानं विभावयेत ।।

bhāvaśūnye mano 'tīte śive nityaguṇodaye | vilīya mānase tasmin śiṣyātmānaṃ vibhāvayet ||

विमुञ्चन सर्पिषो धारां ज्वालान्ते ऽपि परे शिवे । योजनिकास्थिरत्वाय वौषडन्तशिवाणुना ।।

vimuñcan sarpiṣo dhārāṃ jvālānte 'pi pare śive | yojanikāsthiratvāya vauṣaḍantaśivāṇunā ||

दत्वा पूर्णां विधानेन गुणापदानमचरेत । इत्थं षड्गुणमात्मानं गृहीत्वा परमाक्षरात ।।

datvā pūrṇāṃ vidhānena guṇāpadānamacaret | itthaṃ ṣaḍguṇamātmānaṃ gṛhītvā paramākṣarāt ||

विधिना भावनोपेतः शिष्यदेहे नियोजयेत । तीव्राणुशक्तिसम्पातजनितश्रमशान्तये ।।

vidhinā bhāvanopetaḥ śiṣyadehe niyojayet | tīvrāṇuśaktisampātajanitaśramaśāntaye ||

शिष्यमूर्धनि विन्यस्येदर्घ्यादमृतविन्दुकं । प्रणमय्येशकुम्भादीन शिवाद्दक्षिणमण्डले ।।

śiṣyamūrdhani vinyasyedarghyādamṛtavindukaṃ | praṇamayyeśakumbhādīn śivāddakṣiṇamaṇḍale ||

सौम्यवक्त्रं व्यवस्थाप्य शिष्यं दक्षिणमात्मनः । त्वयैवानुगृहीतो ऽयं मूर्तिमास्थाय मामकीं ।।

saumyavaktraṃ vyavasthāpya śiṣyaṃ dakṣiṇamātmanaḥ | tvayaivānugṛhīto 'yaṃ mūrtimāsthāya māmakīṃ ||

देवे वह्नौ गुरौ तस्माद्भक्तिं चाप्यस्य वर्धय । इति विज्ञाप्य देवेशं प्रणम्य च गुरुः स्वयं ।।

deve vahnau gurau tasmādbhaktiṃ cāpyasya vardhaya | iti vijñāpya deveśaṃ praṇamya ca guruḥ svayaṃ ||

श्रेयस्तवास्त्विति ब्रूयादाशिषं शिष्यमादरात । ततः परमया भक्त्या दत्वा देवे ऽष्टपुष्पिकां । पुत्रकं शिवकुम्भेन संस्नाप्य विसृजेन्मखं ।।

śreyastavāstviti brūyādāśiṣaṃ śiṣyamādarāt | tataḥ paramayā bhaktyā datvā deve 'ṣṭapuṣpikāṃ | putrakaṃ śivakumbhena saṃsnāpya visṛjenmakhaṃ ||