वक्ष्ये दीक्षां सर्वदाञ्च मण्डलेब्जे हरिं यजेत । दशम्यामुपसंहृत्य यागद्रव्यं समस्तकं ।।

vakṣye dīkṣāṃ sarvadāñca maṇḍalebje hariṃ yajet | daśamyāmupasaṃhṛtya yāgadravyaṃ samastakaṃ ||

विन्यस्य नारसिंहेन सम्मन्त्र्य शतवारकं । सर्षपांस्तु फडन्तेन रक्षोघ्नान सर्वतः क्षिपेत ।।

vinyasya nārasiṃhena sammantrya śatavārakaṃ | sarṣapāṃstu phaḍantena rakṣoghnān sarvataḥ kṣipet ||

शक्तिं सर्वात्मकां तत्र न्यसेत प्रासादरूपिणीं । सर्वौषधिं समाहृत्य विकिरानभिमन्त्रयेत ।।

śaktiṃ sarvātmakāṃ tatra nyaset prāsādarūpiṇīṃ | sarvauṣadhiṃ samāhṛtya vikirānabhimantrayet ||

शतवारं शुभे पात्रे वासुदेवेन साधकः । संसाध्य पण्जगव्यन्तु पञ्चभिर्मूलमूर्तिभिः ।।

śatavāraṃ śubhe pātre vāsudevena sādhakaḥ | saṃsādhya paṇjagavyantu pañcabhirmūlamūrtibhiḥ ||

भुवं । विकिरान्वासुदेवेन क्षिपेदुत्तानपाणिना ।।

bhuvaṃ | vikirānvāsudevena kṣipeduttānapāṇinā ||

त्रिधा पूर्वमुखस्तिष्ठन ध्यायेत विष्णुं तथा हृदि । वर्धन्या सहिते कुम्भे साङ्गं विष्णुं प्रपूजयेत ।।

tridhā pūrvamukhastiṣṭhan dhyāyet viṣṇuṃ tathā hṛdi | vardhanyā sahite kumbhe sāṅgaṃ viṣṇuṃ prapūjayet ||

शतवारं मन्त्रयित्वा त्वस्त्रेणैव च वर्धनीं । अच्छिन्नधारया सिञ्चन ईशानान्तं नयेच्च तं ।।

śatavāraṃ mantrayitvā tvastreṇaiva ca vardhanīṃ | acchinnadhārayā siñcan īśānāntaṃ nayecca taṃ ||

कलसं पृष्ठतो नीत्वा स्थापयेद्विकिरोपरि । संहृत्य विकिरान दर्भैः कुम्भेशं कर्करीं यजेत ।।

kalasaṃ pṛṣṭhato nītvā sthāpayedvikiropari | saṃhṛtya vikirān darbhaiḥ kumbheśaṃ karkarīṃ yajet ||

सवस्त्रं पञ्चरत्नाढ्यं खण्डिले पूजयेद्धरिं । अग्नावपि समभ्यर्च्य मन्त्रान सञ्जप्य पूर्ववत ।।

savastraṃ pañcaratnāḍhyaṃ khaṇḍile pūjayeddhariṃ | agnāvapi samabhyarcya mantrān sañjapya pūrvavat ||

प्रक्षाल्य पुण्डरीकेन विलिप्यान्तः सुगन्धिना । उखामाज्येन संपूर्य गोक्षीरेण तु साधकः ।।

prakṣālya puṇḍarīkena vilipyāntaḥ sugandhinā | ukhāmājyena saṃpūrya gokṣīreṇa tu sādhakaḥ ||

आलोक्य वासुदेवेन ततः सङ्कर्षणेन च । तण्डुलानाज्यसंसृष्टान क्षिपेत क्षीरे सुसंस्कृते ।।

ālokya vāsudevena tataḥ saṅkarṣaṇena ca | taṇḍulānājyasaṃsṛṣṭān kṣipet kṣīre susaṃskṛte ||

प्रद्युम्नेन स्मालोड्य दर्व्या सङ्घट्टयेच्छनैः । पक्वमुत्तारयेत पश्चादनिरुद्धेन देशिकः ।।

pradyumnena smāloḍya darvyā saṅghaṭṭayecchanaiḥ | pakvamuttārayet paścādaniruddhena deśikaḥ ||

प्रक्षाल्यालिप्य तत कुर्यादूर्ध्वपुण्ड्रं तु भस्मना । नारायणेन पार्श्वेषु चरुमेवं सुसंस्कृतं ।।

prakṣālyālipya tat kuryādūrdhvapuṇḍraṃ tu bhasmanā | nārāyaṇena pārśveṣu carumevaṃ susaṃskṛtaṃ ||

भागमेकं तु देवाय कलशाय द्वितीयकं । तृतीयेन तु भागेन प्रदद्यादाहुतित्रयं ।।

bhāgamekaṃ tu devāya kalaśāya dvitīyakaṃ | tṛtīyena tu bhāgena pradadyādāhutitrayaṃ ||

शिष्यैः सह चतुर्थं तु गुरुरद्याद्विशुद्धये । नारायणेन सम्मन्त्र्य सप्तधा क्षीरवृक्षजम ।।

śiṣyaiḥ saha caturthaṃ tu gururadyādviśuddhaye | nārāyaṇena sammantrya saptadhā kṣīravṛkṣajam ||

दन्तकाष्ठं भक्षयित्वा त्यक्त्वा ज्ञात्वास्वपातकं । ऐन्द्राग्न्युत्तरकेशानीमुखं पतितमुत्तमं ।।

dantakāṣṭhaṃ bhakṣayitvā tyaktvā jñātvāsvapātakaṃ | aindrāgnyuttarakeśānīmukhaṃ patitamuttamaṃ ||

शुभं सिंहशतं हुत्वा आचम्याथ प्रविश्य च । पूजागारं न्यसेन्मन्त्री प्राच्यां विष्णुं प्रदक्षिणं ।।

śubhaṃ siṃhaśataṃ hutvā ācamyātha praviśya ca | pūjāgāraṃ nyasenmantrī prācyāṃ viṣṇuṃ pradakṣiṇaṃ ||

संसारार्णवमग्नानां पशूनां पाशमुक्तये । त्वमेव शरणं देव सदा त्वं भक्तवत्सल ।।

saṃsārārṇavamagnānāṃ paśūnāṃ pāśamuktaye | tvameva śaraṇaṃ deva sadā tvaṃ bhaktavatsala ||

देवदेवानुजानीहि प्राकृतैः पाशबन्धनैः । पाशितान्मोचयिष्यामि त्वत्प्रसादात पशूनिमान ।।

devadevānujānīhi prākṛtaiḥ pāśabandhanaiḥ | pāśitānmocayiṣyāmi tvatprasādāt paśūnimān ||

इति विज्ञाप्य देवेशं सम्प्रविश्य पशूंस्ततः । धारणाभिस्तु संशोध्य पूर्वज्ज्वलनादिना ।।

iti vijñāpya deveśaṃ sampraviśya paśūṃstataḥ | dhāraṇābhistu saṃśodhya pūrvajjvalanādinā ||

संस्कृत्य मूर्त्या संयोज्य नेत्रे बद्ध्वा प्रदर्शयेत । पुष्पपूर्णाञ्जलींस्तत्र क्षिपेत्तन्नाम योजयेत ।।

saṃskṛtya mūrtyā saṃyojya netre baddhvā pradarśayet | puṣpapūrṇāñjalīṃstatra kṣipettannāma yojayet ||

अमन्त्रमर्चनं तत्र पूर्ववत कारयेत क्रमात । यस्यां मूर्तौ पतेत पुष्पं तस्य तन्नाम निर्दिशेत ।।

amantramarcanaṃ tatra pūrvavat kārayet kramāt | yasyāṃ mūrtau patet puṣpaṃ tasya tannāma nirdiśet ||

शिखान्तसम्मितं सूत्रं पादाङ्गुष्ठादि षड्गुणं । कन्यासु कर्तितं रक्तं पुनस्तत्त्रिगुणीकृतम ।।

śikhāntasammitaṃ sūtraṃ pādāṅguṣṭhādi ṣaḍguṇaṃ | kanyāsu kartitaṃ raktaṃ punastattriguṇīkṛtam ||

यस्यां संलीयते विश्वं यतो विश्वं प्रसूयते । प्रकृतिं प्रक्रियाभेदैः संस्थितां तत्र चिन्तयेत ।।

yasyāṃ saṃlīyate viśvaṃ yato viśvaṃ prasūyate | prakṛtiṃ prakriyābhedaiḥ saṃsthitāṃ tatra cintayet ||

तेन प्राकृतिकान पाशान ग्रथित्वा तत्त्वसङ्ख्यया । कृत्वा शरावे तत सूत्रं कुण्डपार्श्वे निधाय तु ।।

tena prākṛtikān pāśān grathitvā tattvasaṅkhyayā | kṛtvā śarāve tat sūtraṃ kuṇḍapārśve nidhāya tu ||

ततस्तत्त्वानि सर्वाणि ध्यात्वा शिष्यतनौ न्यसेत । सृष्टिक्रमात प्रकृत्यादिपृथिव्यन्तानि देशिकः ।।

tatastattvāni sarvāṇi dhyātvā śiṣyatanau nyaset | sṛṣṭikramāt prakṛtyādipṛthivyantāni deśikaḥ ||

तत्रैकधा पण्चधा स्याद्दशद्वादशधापि वा । ज्ञातव्यः सर्वभेदेन ग्रथितस्तत्त्वचिन्तकैः ।।

tatraikadhā paṇcadhā syāddaśadvādaśadhāpi vā | jñātavyaḥ sarvabhedena grathitastattvacintakaiḥ ||

अङ्गैः पञ्चभिरध्वानं निखिलं विकृतिक्रमात । तन्मात्रात्मनि संहृत्य मायासूत्रे पशोस्तनौ ।।

aṅgaiḥ pañcabhiradhvānaṃ nikhilaṃ vikṛtikramāt | tanmātrātmani saṃhṛtya māyāsūtre paśostanau ||

प्रकृतिर्लिङ्गशक्तिश च कर्ता बुद्धिस तथा मनः । पञ्चतन्मात्रबुद्ध्याख्यं कर्माख्यं भूतपञ्चकं ।।

prakṛtirliṅgaśaktiś ca kartā buddhis tathā manaḥ | pañcatanmātrabuddhyākhyaṃ karmākhyaṃ bhūtapañcakaṃ ||

ध्यायेच्च द्वादशात्मानं सूत्रे देहे तथेच्छया । हुत्वा सम्पातविधिना सृष्टेः सृष्टिक्रमेण तु ।।

dhyāyecca dvādaśātmānaṃ sūtre dehe tathecchayā | hutvā sampātavidhinā sṛṣṭeḥ sṛṣṭikrameṇa tu ||

एकैकं शतहोमेन दत्त्वा पूर्णाहुतिं ततः । शरावे सम्पुटीकृत्य कुम्भेशाय निवेदयेत ।।

ekaikaṃ śatahomena dattvā pūrṇāhutiṃ tataḥ | śarāve sampuṭīkṛtya kumbheśāya nivedayet ||

अधिवास्य यथा न्यायं भक्तं शिष्यं तु दीक्षयेत । करणीं कर्तरीं वापि रजांसि खटिकामपि ।।

adhivāsya yathā nyāyaṃ bhaktaṃ śiṣyaṃ tu dīkṣayet | karaṇīṃ kartarīṃ vāpi rajāṃsi khaṭikāmapi ||

अन्यदप्युपयोगि स्यात सर्वं तद्वायुगोचरे । संस्थाप्य मूलमन्त्रेण परामृश्याधिवाधिवासयेत ।।

anyadapyupayogi syāt sarvaṃ tadvāyugocare | saṃsthāpya mūlamantreṇa parāmṛśyādhivādhivāsayet ||

नमो भूतेभ्यश च बलिः कुशे शेते स्मरन हरिं । मण्डपं भूषयित्वाथ वितानघटलड्डुकैः ।।

namo bhūtebhyaś ca baliḥ kuśe śete smaran hariṃ | maṇḍapaṃ bhūṣayitvātha vitānaghaṭalaḍḍukaiḥ ||

मण्डलेथ यजेद्विष्णुं ततः सन्तर्प्य पावकं । आहूय दीक्षयेच्छिष्यान बद्धपद्मासनस्थितान ।।

maṇḍaletha yajedviṣṇuṃ tataḥ santarpya pāvakaṃ | āhūya dīkṣayecchiṣyān baddhapadmāsanasthitān ||

सम्मोक्ष्य विष्णुं हस्तेन मूर्धानं स्पृश्य वै क्रमात । प्रकृत्यादिविकृत्यन्तां साधिभूताधिदैवतां ।।

sammokṣya viṣṇuṃ hastena mūrdhānaṃ spṛśya vai kramāt | prakṛtyādivikṛtyantāṃ sādhibhūtādhidaivatāṃ ||

सृष्टिमाध्यात्मिकीं कृत्वा हृदि तां संहरेत क्रमात । तन्मात्रभूतां सकलां जीवेन समतां गतां ।।

sṛṣṭimādhyātmikīṃ kṛtvā hṛdi tāṃ saṃharet kramāt | tanmātrabhūtāṃ sakalāṃ jīvena samatāṃ gatāṃ ||

ततः सम्प्रार्थ्य कम्भेशं सूत्रं संहृत्य देशिकः । अग्नेः समीपमागत्य पार्श्वे तं सन्निवेश्य तु ।।

tataḥ samprārthya kambheśaṃ sūtraṃ saṃhṛtya deśikaḥ | agneḥ samīpamāgatya pārśve taṃ sanniveśya tu ||

मूलमन्त्रेण सृष्टीशमाहुतीनां शतेन तं । उदासीनमथासाद्य पूर्णाहुत्या च देशिकः ।।

mūlamantreṇa sṛṣṭīśamāhutīnāṃ śatena taṃ | udāsīnamathāsādya pūrṇāhutyā ca deśikaḥ ||

शुक्लं रजः समादाय मूलेन शतमन्त्रितं । सन्ताड्य हृदयन्तेन हुंफट्कारान्तसंयुतैः ।।

śuklaṃ rajaḥ samādāya mūlena śatamantritaṃ | santāḍya hṛdayantena huṃphaṭkārāntasaṃyutaiḥ ||

वियोगपदसंयुक्तैर वीजैः पदादिभिः क्रमात । पृथिव्यादीनि तत्त्वानि विश्लिष्य जुहुयात्ततः ।।

viyogapadasaṃyuktair vījaiḥ padādibhiḥ kramāt | pṛthivyādīni tattvāni viśliṣya juhuyāttataḥ ||

वह्नावखिलतत्त्वानामालये व्याहृते हरौ । नीयमानं क्रमात्सर्वं तत्राध्वानं स्मरेद्बुधः ।।

vahnāvakhilatattvānāmālaye vyāhṛte harau | nīyamānaṃ kramātsarvaṃ tatrādhvānaṃ smaredbudhaḥ ||

ताडनेन वियोज्यैवं आदायापाद्य शाम्यतां । प्रकृत्याहृत्य जुहुयाद्यथोक्ते जातवेदसि ।।

tāḍanena viyojyaivaṃ ādāyāpādya śāmyatāṃ | prakṛtyāhṛtya juhuyādyathokte jātavedasi ||

गर्भाधानं जातकर्म भोगञ्चैव लयन्तथा ।।

garbhādhānaṃ jātakarma bhogañcaiva layantathā ||

शुद्धं तत्त्वं समुद्धृत्य पूर्णाहुत्या तु देशिकः । सन्नयेद्द्विपरे तत्त्वे यावदव्याहृतं क्रमात ।।

śuddhaṃ tattvaṃ samuddhṛtya pūrṇāhutyā tu deśikaḥ | sannayeddvipare tattve yāvadavyāhṛtaṃ kramāt ||

तत परं ज्ञानयोगेन विलाप्य परमात्मनि । विमुक्तबन्धनं जीवं परस्मिन्नव्यये पदे ।।

tat paraṃ jñānayogena vilāpya paramātmani | vimuktabandhanaṃ jīvaṃ parasminnavyaye pade ||

निवृत्तं परमानन्दे शुद्धे बुद्धे स्मरेद्बुधः । दद्यात पूर्णाहुतिं पश्चादेवं दीक्षा समाप्यते ।।

nivṛttaṃ paramānande śuddhe buddhe smaredbudhaḥ | dadyāt pūrṇāhutiṃ paścādevaṃ dīkṣā samāpyate ||

प्रयोगमन्त्रान वक्ष्यामि यैर दीक्षा होमसंलयः । अनेन ताडनं कुर्याद्वियोजनमिह द्वयं ।।

prayogamantrān vakṣyāmi yair dīkṣā homasaṃlayaḥ | anena tāḍanaṃ kuryādviyojanamiha dvayaṃ ||

आदानं कृत्वा चानेन प्रकृत्या योजनं शृणु । होममन्त्रं प्रवक्ष्यामि ततः पूर्णाहुतेर्मनुं ।।

ādānaṃ kṛtvā cānena prakṛtyā yojanaṃ śṛṇu | homamantraṃ pravakṣyāmi tataḥ pūrṇāhutermanuṃ ||

पूर्णाहुत्यनन्तरे तु तद्वै शिष्यन्तु साधयेत । एवं तत्त्वानि सर्वाणि क्रमात्संशोधयेद बुधः ।।

pūrṇāhutyanantare tu tadvai śiṣyantu sādhayet | evaṃ tattvāni sarvāṇi kramātsaṃśodhayed budhaḥ ||

नमोन्तेन स्ववीजेन ताडनादिपुरःसरम । यं वीजेन समानन्तु ताडनादिप्रयोगकम ।।

namontena svavījena tāḍanādipuraḥsaram | yaṃ vījena samānantu tāḍanādiprayogakam ||

ततः पूर्णाहुतिश चैवमुत्तरेषु प्रयुज्यते । एकमूर्तावयं प्रोक्तो दीक्षायोगः समासतः । एवमेव प्रयोगस्तु नवव्यूहादिके स्मृतः ।।

tataḥ pūrṇāhutiś caivamuttareṣu prayujyate | ekamūrtāvayaṃ prokto dīkṣāyogaḥ samāsataḥ | evameva prayogastu navavyūhādike smṛtaḥ ||

दग्धापरस्मिन सन्दध्यान्निर्वाणे प्रकृतिन्नरः । अविकारे समादध्यादीश्वरे प्रकृतिन्नरः ।।

dagdhāparasmin sandadhyānnirvāṇe prakṛtinnaraḥ | avikāre samādadhyādīśvare prakṛtinnaraḥ ||

शोधयित्वाथ भुतानि कर्माङ्गानि विशोधयेत । बुद्ध्याख्यान्यथ तन्मात्रमनोज्ञानमहङ्कृतिं ।।

śodhayitvātha bhutāni karmāṅgāni viśodhayet | buddhyākhyānyatha tanmātramanojñānamahaṅkṛtiṃ ||

लिङ्गात्मानं विशोध्यान्ते प्रकृतिं शोधायेत पुनः । पुरुषं प्राकृतं शुद्धमीश्वरे धाम्नि संस्थितं ।।

liṅgātmānaṃ viśodhyānte prakṛtiṃ śodhāyet punaḥ | puruṣaṃ prākṛtaṃ śuddhamīśvare dhāmni saṃsthitaṃ ||

स्वगोचरीकृताशेषभोगमुक्तौ कृतास्पदं । ध्यायन पूर्णाहुतिं दद्याद्दीक्षेयं त्वधिकारिणी ।।

svagocarīkṛtāśeṣabhogamuktau kṛtāspadaṃ | dhyāyan pūrṇāhutiṃ dadyāddīkṣeyaṃ tvadhikāriṇī ||

अङ्गैर आराध्य मन्त्रस्य नीत्वा तत्त्वगणं समं । क्रमादेवं विशोध्यान्ते सर्वसिद्धिसमन्वितं ।।

aṅgair ārādhya mantrasya nītvā tattvagaṇaṃ samaṃ | kramādevaṃ viśodhyānte sarvasiddhisamanvitaṃ ||

ध्यायन पूर्णाहितिं दद्यात्दीक्षेयं साधके स्मृता । द्रव्यस्य वा न सम्पत्तिरशक्तिर्वात्मनो यदि ।।

dhyāyan pūrṇāhitiṃ dadyātdīkṣeyaṃ sādhake smṛtā | dravyasya vā na sampattiraśaktirvātmano yadi ||

इष्ट्वा देवं यथा पूर्वं सर्वोपकरणान्वितं । सद्योधिवास्य द्वादश्यां दीक्षयेद्देशिकोत्तमः ।।

iṣṭvā devaṃ yathā pūrvaṃ sarvopakaraṇānvitaṃ | sadyodhivāsya dvādaśyāṃ dīkṣayeddeśikottamaḥ ||

भक्तो विनीतः शारीरैर गुणैः सर्वैः समन्वितः । शिष्यो नातिधनी यस्तु स्थण्डिलेभ्यर्च्य दीक्षयेत ।।

bhakto vinītaḥ śārīrair guṇaiḥ sarvaiḥ samanvitaḥ | śiṣyo nātidhanī yastu sthaṇḍilebhyarcya dīkṣayet ||

अध्वानं निखिलं दैवं भौतं वाध्यात्मिकी कृतं । सृष्टिक्रमेण शिष्यस्य देहे ध्यात्वा तु देशिकः ।।

adhvānaṃ nikhilaṃ daivaṃ bhautaṃ vādhyātmikī kṛtaṃ | sṛṣṭikrameṇa śiṣyasya dehe dhyātvā tu deśikaḥ ||

अष्टाष्टाहुतिभिः पूर्वं क्रमात सन्तर्प्य सृष्टिमान । स्वमन्त्रैर वासुदेवादीन जननादीन विसर्जयेत ।।

aṣṭāṣṭāhutibhiḥ pūrvaṃ kramāt santarpya sṛṣṭimān | svamantrair vāsudevādīn jananādīn visarjayet ||

होमेन शोधयेत पश्चात्संहारक्रमयोगतः । योनिसूत्राणि बद्धानि मुक्त्वा कर्माणि देशिकः ।।

homena śodhayet paścātsaṃhārakramayogataḥ | yonisūtrāṇi baddhāni muktvā karmāṇi deśikaḥ ||

शिष्यदेहात्समाहृत्य क्रमात्तत्त्वानि शोधयेत । अग्नौ प्राकृतिके विष्णौ लयं नीत्वाधिदैवके ।।

śiṣyadehātsamāhṛtya kramāttattvāni śodhayet | agnau prākṛtike viṣṇau layaṃ nītvādhidaivake ||

शुद्धं तत्त्वमशुद्धेन पूर्णाहुत्या तु साधयेत । शिष्ये प्रकृतिमापन्ने दग्ध्वा प्राकृतिकान गुणान ।।

śuddhaṃ tattvamaśuddhena pūrṇāhutyā tu sādhayet | śiṣye prakṛtimāpanne dagdhvā prākṛtikān guṇān ||

मौचयेदधिकारे वा नियुञ्ज्याद्देशिकः शिशून । अथान्यान शक्तिदीक्षां वा कुर्यात भावे स्थितो गुरुः ।।

maucayedadhikāre vā niyuñjyāddeśikaḥ śiśūn | athānyān śaktidīkṣāṃ vā kuryāt bhāve sthito guruḥ ||

भक्त्या सम्प्रातिपन्नानां यतीनां निर्धनस्य च । सम्पूज्य स्थण्डिले विष्णुं पार्श्वस्थं स्थाप्य पुत्रकं ।।

bhaktyā samprātipannānāṃ yatīnāṃ nirdhanasya ca | sampūjya sthaṇḍile viṣṇuṃ pārśvasthaṃ sthāpya putrakaṃ ||

देवताभिमुखः शिष्यस्तिर्यगास्यः स्वयं स्थितः । अध्वानं निखिलं ध्यात्वा पर्वभिः स्वैर विकल्पितं ।।

devatābhimukhaḥ śiṣyastiryagāsyaḥ svayaṃ sthitaḥ | adhvānaṃ nikhilaṃ dhyātvā parvabhiḥ svair vikalpitaṃ ||

शिष्यदेहे तथा देवमाधिदैविकयाचनं । ध्यानयोगेन सञ्चिन्त्य पूर्ववत्ताडनादिना ।।

śiṣyadehe tathā devamādhidaivikayācanaṃ | dhyānayogena sañcintya pūrvavattāḍanādinā ||

क्रमात्तत्त्वानि सर्वाणि शोधयेत स्थण्डिले हरौ । ताडनेन वियोज्याथ गृहीत्वात्मनि तत्परः ।।

kramāttattvāni sarvāṇi śodhayet sthaṇḍile harau | tāḍanena viyojyātha gṛhītvātmani tatparaḥ ||

देवे संयोज्य संशोध्य गृहीत्वा तत स्वभावतः । आनीय शुद्धभावेन सन्धयित्वा क्रमेण तु ।।

deve saṃyojya saṃśodhya gṛhītvā tat svabhāvataḥ | ānīya śuddhabhāvena sandhayitvā krameṇa tu ||

शोधयेद्ध्यानयोगेन सर्वतो ज्ञानमुद्रया । शुद्धेषु सर्वतत्त्वेषु प्रधाने चेश्वरे स्थिते ।।

śodhayeddhyānayogena sarvato jñānamudrayā | śuddheṣu sarvatattveṣu pradhāne ceśvare sthite ||

दग्ध्वा निर्वापयेच्छिष्यान पदे चैशे नियोजयेत । निनयेत सिद्धिमार्गे वा साधकं देशिकोत्तमः ।।

dagdhvā nirvāpayecchiṣyān pade caiśe niyojayet | ninayet siddhimārge vā sādhakaṃ deśikottamaḥ ||

एवमेवाधिकारस्थो गृही कर्मण्यतन्द्रितः । आत्मानं शोधयंस्तिष्ठेद यावद्रागक्षयो भवेत ।।

evamevādhikārastho gṛhī karmaṇyatandritaḥ | ātmānaṃ śodhayaṃstiṣṭhed yāvadrāgakṣayo bhavet ||

क्षीणरागमथात्मानं ज्ञात्वा संशुद्धिकिल्विषः । आरोप्य पुत्रे शिष्ये वा ह्य अधिकारन्तु संयमी ।।

kṣīṇarāgamathātmānaṃ jñātvā saṃśuddhikilviṣaḥ | āropya putre śiṣye vā hy adhikārantu saṃyamī ||

दग्ध्वा मायामयं पाशं प्रव्रज्य स्वात्मनि स्थितः । शरीरपातमाकाङ्क्षन्नासीताव्यक्तलिङ्गवान ।।

dagdhvā māyāmayaṃ pāśaṃ pravrajya svātmani sthitaḥ | śarīrapātamākāṅkṣannāsītāvyaktaliṅgavān ||