Ayodhya Kanda Sarga 60
अयोध्याकाण्डम् सर्गः 60
Sarga 60 of the Ayodhya Kanda.
Shlokas (23)
+ Add ShlokaAyodhya Kanda 60.1
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 1
ततो भूतोपसृष्टेव वेपमाना पुनः पुनः। धरण्यां गतसत्त्वेव कौसल्या सूतमब्रवीत्।।
tatō bhūtōpasṛṣṭēva vēpamānā punaḥ punaḥ. dharaṇyāṅ gatasattvēva kausalyā sūtamabravīt৷৷
Thereafter Kausalya, trembling as if possessed by an evil spirit and rolling on the floor like one who her senses now and again, said to the charioteer (Sumantra):
Ayodhya Kanda 60.2
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 2
नय मां यत्र काकुत्स्थस्सीता यत्र च लक्ष्मणः। तान्विना क्षणमप्यत्र जीवितुं नोत्सहेह्यहम्।।
naya māṅ yatra kākutsthassītā yatra ca lakṣmaṇaḥ. tānvinā kṣaṇamapyatra jīvituṅ nōtsahēhyaham৷৷
Take me where Rama, Sita and Lakshmana are. I do not wish to live even for a moment without them.
Ayodhya Kanda 60.3
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 3
निवर्तय रथं शीघ्रं दण्डकान्नय मामपि। अथ तान्नानुगच्छामि गमिष्यामि यमक्षयम्।।
nivartaya rathaṅ śīghraṅ daṇḍakānnaya māmapi. atha tānnānugacchāmi gamiṣyāmi yamakṣayam৷৷
'Turn back your chariot immediately and take me to the Dandaka forest. If I do not follow them, I shall enter the world of Yama'.
Ayodhya Kanda 60.4
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 4
बाष्पवेगोपहतया स वाचा सज्जमानया। इदमाश्वासयन्देवीं सूतः प्राञ्जलिरब्रवीत्।।
bāṣpavēgōpahatayā sa vācā sajjamānayā. idamāśvāsayandēvīṅ sūtaḥ prāñjalirabravīt৷৷
With folded hands and faltering words choked by his fastflowing tears the charioteer tried to console Kausalya:
Ayodhya Kanda 60.5
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 5
त्यज शोकं च मोहं च सम्भ्रमं दुःखजं तथा। व्यवधूय च सन्तापं वने वत्स्यति राघवः।।
tyaja śōkaṅ ca mōhaṅ ca sambhramaṅ duḥkhajaṅ tathā. vyavadhūya ca santāpaṅ vanē vatsyati rāghavaḥ৷৷
Abandon your tears, delusion and despair arising out of sorrow. Rama is going to live in the forest, brushing aside all agony.
Ayodhya Kanda 60.6
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 6
लक्ष्मणश्चापि रामस्य पादौ परिचरन्वने। आराधयति धर्मज्ञः परलोकं जितेन्द्रियः।।
lakṣmaṇaścāpi rāmasya pādau paricaranvanē. ārādhayati dharmajñaḥ paralōkaṅ jitēndriyaḥ৷৷
Selfcontrolled Lakshmana, aware of his duty, serves Rama in the forest. By this he is securing his next world.
Ayodhya Kanda 60.7
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 7
विजनेऽपि वने सीता वासं प्राप्य गृहेष्विव। विस्रम्भं लभतेऽभीता रामे सन्न्यस्तमानसा।।
vijanē.pi vanē sītā vāsaṅ prāpya gṛhēṣviva. visrambhaṅ labhatē.bhītā rāmē sannyastamānasā৷৷
Sita with her mind fixed on Rama is living confidently in that desolate forest without any fear as if it were her home.
Ayodhya Kanda 60.8
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 8
नास्या दैन्यं कृतं किञ्चित्सुसूक्ष्ममपि लक्ष्यते। उचितेव प्रवासानां वैदेही प्रतिभाति मा।।
nāsyā dainyaṅ kṛtaṅ kiñcitsusūkṣmamapi lakṣyatē. ucitēva pravāsānāṅ vaidēhī pratibhāti mā৷৷
I could not see even the slightest depression in Sita as if she was accustomed to staying away from home.
Ayodhya Kanda 60.9
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 9
नगरोपवनं गत्वा यथा स्मरमते पुरा। तथैव रमते सीता निर्जनेषु वनेष्वपि।।
nagarōpavanaṅ gatvā yathā smaramatē purā. tathaiva ramatē sītā nirjanēṣu vanēṣvapi৷৷
Earlier, just as Sita used to revel in the gardens of the city, so does she now in those desolate forests.
Ayodhya Kanda 60.10
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 10
बालेव रमते सीताऽबालचन्द्रनिभानना। रामा रामे ह्यधीनात्मा विजनेऽपि वने सती।।
bālēva ramatē sītā.bālacandranibhānanā. rāmā rāmē hyadhīnātmā vijanē.pi vanē satī৷৷
Charming Sita whose face resembles the full Moon, with her mind fixed on Rama, is enjoying even the desolate forest like a child.
Ayodhya Kanda 60.11
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 11
तद्गतं हृदयं ह्यस्यास्तदधीनं च जीवितम्। अयोध्यापि भवेऽत्तस्या रामहीना तदा वनम्।।
tadgataṅ hṛdayaṅ hyasyāstadadhīnaṅ ca jīvitam. ayōdhyāpi bhavē.ttasyā rāmahīnā tadā vanam৷৷
Her heart is ever united with Rama, and her life is under his control. Without Rama, even Ayodhya would become a forest for her.
Ayodhya Kanda 60.12
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 12
परिपृच्छति वैदेही ग्रामांश्च नगराणि च। गतिं दृष्ट्वा नदीनां च पादपान्विविधानपि।।
paripṛcchati vaidēhī grāmāṅśca nagarāṇi ca. gatiṅ dṛṣṭvā nadīnāṅ ca pādapānvividhānapi৷৷
Seeing villages, cities, trees of different kinds and courses of rivers, Sita is enquiring from Rama or Lakshmana about them. She feels as though she is sporting in the pleasuregarden just a krosa from Ayodhya.
Ayodhya Kanda 60.13
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 13
।। रामं हि लक्ष्मणं वापि पृष्ट्वा जानाति जानकी। अयोध्या क्रोशमात्रे तु विहारमिव संश्रिता।।
৷৷ rāmaṅ hi lakṣmaṇaṅ vāpi pṛṣṭvā jānāti jānakī. ayōdhyā krōśamātrē tu vihāramiva saṅśritā৷৷
Seeing villages, cities, trees of different kinds and courses of rivers, Sita is enquiring from Rama or Lakshmana about them. She feels as though she is sporting in the pleasuregarden just a krosa from Ayodhya.
Ayodhya Kanda 60.14
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 14
इदमेव स्मराम्यस्यास्सहसैवोपजल्पितम्। कैकेयी संश्रितं वाक्यं नेदानीं प्रतिभाति मा।।
idamēva smarāmyasyāssahasaivōpajalpitam. kaikēyī saṅśritaṅ vākyaṅ nēdānīṅ pratibhāti mā৷৷
Sita did say something about Kaikeyi, but now I do not remember what.
Ayodhya Kanda 60.15
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 15
ध्वंसयित्वा तु तद्वाक्यं प्रमादात्पर्युपत्स्थितम्। ह्लादनं वचनं सूतो देव्या मधुरमब्रवीत्।।
dhvaṅsayitvā tu tadvākyaṅ pramādātparyupatsthitam. hlādanaṅ vacanaṅ sūtō dēvyā madhuramabravīt৷৷
Diverting the context of what he uttered inadvertently relating to Kaikeyi, the charioteer said pleasing words of consolation to Kausalya.
Ayodhya Kanda 60.16
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 16
अध्वना वातवेगेन सम्भ्रमेणाऽऽतपेन च। न विगच्छति वैदेह्याश्चन्द्रांशु सदृशी प्रभा।।
adhvanā vātavēgēna sambhramēṇā৷৷tapēna ca. na vigacchati vaidēhyāścandrāṅśu sadṛśī prabhā৷৷
Just like the beams of the Moon, Sita's glow is not affected by the fatigue of the journey or by the speed of the wind or by the scorching heat.
Ayodhya Kanda 60.17
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 17
सदृशं शतपत्रस्य पूर्णचन्द्रोपमप्रभम्। वदनं तद्वदान्याया वैदेह्या न विकम्पते।।
sadṛśaṅ śatapatrasya pūrṇacandrōpamaprabham. vadanaṅ tadvadānyāyā vaidēhyā na vikampatē৷৷
The countenance of Sita with her gentle eloquence resembles a hundredpetalled lotus. She has the luminance of the full Moon that has not wilted.
Ayodhya Kanda 60.18
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 18
अलक्तरसरक्ताभावलक्तरसवर्जितौ। अद्यापि चरणौ तस्याः पद्मकोशसमप्रभौ।।
alaktarasaraktābhāvalaktarasavarjitau. adyāpi caraṇau tasyāḥ padmakōśasamaprabhau৷৷
Her feet, now devoid of lacdye, still look red like lac and shine like the lotus bud.
Ayodhya Kanda 60.19
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 19
नूपुरोद्घुष्टहेलेव खेलं गच्छति भामिनी। इदानीमपि वैदेही तद्रागान्नयस्त भूषणा।।
nūpurōdghuṣṭahēlēva khēlaṅ gacchati bhāminī. idānīmapi vaidēhī tadrāgānnayasta bhūṣaṇā৷৷
Casting off her ornaments, the damsel (Sita) is gracefully walking as if dalliant with her tinkling anklets for her love for him (Rama).
Ayodhya Kanda 60.20
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 20
गजं वा वीक्ष्य सिंहं वा व्याघ्रं वा वनमाश्रिता। नाऽहारयति सन्त्रासं बाहू रामस्य संश्रिता।।
gajaṅ vā vīkṣya siṅhaṅ vā vyāghraṅ vā vanamāśritā. nā.hārayati santrāsaṅ bāhū rāmasya saṅśritā৷৷
Though in the forest, Sita, under the protection of Rama's arms, is afraid of neither elephants nor lions nor tigers.
Ayodhya Kanda 60.21
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 21
न शोच्यास्ते न चात्मनश्शोच्यो नापि जनाधिपः। इदं हि चरितं लोके प्रतिष्ठास्यति शाश्वतम्।।
na śōcyāstē na cātmanaśśōcyō nāpi janādhipaḥ. idaṅ hi caritaṅ lōkē pratiṣṭhāsyati śāśvatam৷৷
You need not lament for them or for yourself or for the king. This story of Rama will endure permanently in the world.
Ayodhya Kanda 60.22
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 22
विधूय शोकं परिहृष्टमानसा महर्षियाते पथि सुव्यवत्स्थिताः। वनेरता वन्यफलाशनाः पितुश्शुभां प्रतिज्ञां परिपालयन्ति ते।।
vidhūya śōkaṅ parihṛṣṭamānasā maharṣiyātē pathi suvyavatsthitāḥ. vanēratā vanyaphalāśanāḥ pituśśubhāṅ pratijñāṅ paripālayanti tē৷৷
They are upholding the sacred promise of their father with cheerful hearts, grief given the goby, steadfastly pursuing the path established by maharsis, subsisting on forest fruits and enjoying the forest life.
Ayodhya Kanda 60.23
Valmiki Ramayanam (IIT Kanpur) · Chapter Ayodhya Kanda 60 · Verse 23
तथापि सूतेन सुयुक्तवादिना निवार्यमाणा सुतशोककर्शिता। न चैव देवी विरराम कूजितात्प्रियेति पुत्रेति च राघवेति च।।
tathāpi sūtēna suyuktavādinā nivāryamāṇā sutaśōkakarśitā. na caiva dēvī virarāma kūjitātpriyēti putrēti ca rāghavēti ca৷৷
Though Sumantra was speaking with befitting words to prevent Kausalya from weeping over her son which had enfeebled her, she did not stop crying, 'O my beloved', 'O my son', 'O Rama'. इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये अयोध्याकाण्डे षष्टितमस्सर्गः।। Thus ends the sixtieth sarga in Ayodhyakanda of the holy Ramayana, the first epic composed by sage Valmiki.