Taittiriya Samhita 4.2.5
Krishna Yajurveda · Kanda 4, Prapathaka 2 · Verse 4.2.5
Sanskrit Original
समि॑त॒ꣳ सं क॑ल्पेथा॒ꣳ संप्रि॑यौ रोचि॒ष्णू सु॑मन॒स्यमा॑नौ । इष॒मूर्ज॑म॒भि सं॒वसा॑नौ॒ सं वां॒ ’सि॒ सं व्र॒ता स मु॑ चि॒त्तान्याक॑रम्॥ अग्ने॑ पुरीष्याधि॒पा भ॑वा॒ त्वं नः॑ । इष॒मूर्जं॒ यज॑मानाय मनाꣳ धेहि ॥ पु॒री॒ष्य॑स्त्वम॑ग्ने रयि॒मान्पु॑ष्टि॒माꣳ अ॑सि । शि॒वाः कृ ॒त्वा दिशः॒ सर्वाः॒ स्वां योनि॑मि॒हास॑दः ॥ भव॑तं नः॒ सम॑नसौ॒ समो॑कसा ’सिष्टं॒ मा य॒ज्ञप॑तिं जातवेदसौ शि॒वौ भ॑वतम॒द्य नः॑ ॥ मा॒तेव॑ पु॒त्रं वरे॒पसौ᳚ । मा य॒ज्ञꣳ हिꣳ पृ॑थि॒वी पु॑री॒ष्य॑म॒ग्नि२ꣳ स्वे योना॑वभारु॒खा । तां विश्वै᳚र्दे॒वैरृ॒तुभिः॑ संविदा॒नः प्र॒जाप॑तिर्वि॒श्वक॑र्मा॒ वि मु॑ञ्चतु ॥ यद॒स्य पा॒रे रज॑सः शु॒क्रं ज्योति॒रजा॑यत । तन्नः॑ पर्ष॒दति॒ द्विषोऽग्ने॑ वैश्वानर॒ स्वाहा᳚ ॥ नमः॒ सु ते॑ निरृते विश्वरूपे ऽय॒स्मयं॒ वि चृ॑ता ब॒न्धमे॒तम्। य॒मेन॒ त्वं य॒म्या॑ संविदा॒नोत्त॒मं नाक॒मधि॑ रोहये॒मम्॥ यत्ते॑ दे॒वी निरृ॑तिराब॒बन्ध॒ दाम॑ ग्री॒वास्व॑विच॒र्त्यम्। इ॒दं ते॒ तद्विष्या॒म्यायु॑षो॒ न मध्या॒दथा॑ जी॒वः पि॒तुम॑द्धि॒ प्रमु॑क्तः ॥ यस्या᳚स्ते अ॒स्याः क्रू ॒र आ॒सञ्जु॒होम्ये॒षां ब॒न्धाना॑मव॒सर्ज॑नाय । भूमि॒रिति॑ त्वा॒ जना॑ वि॒दुर्निरृ॑ति॒ रिति॑ त्वा॒हं परि॑ वेद वि॒श्वतः॑ ॥ असु॑न्वन्त॒मय॑जमानमिच्छ स्ते॒नस्ये॒त्यां तस्क॑र॒स्यान्वे॑षि । अ॒न्यम॒स्मदि॑च्छ॒ सात॑ इ॒त्या नमो॑ देवि निरृते॒ तुभ्य॑मस्तु ॥ दे॒वीम॒हं निरृ॑तिं॒ वन्द॑मानः पि॒तेव॑ पु॒त्रं द॑सये॒ वचो॑भिः । विश्व॑स्य॒ या जाय॑मानस्य॒ वेद॒ शिरः॑ शिरः॒ प्रति॑ सू॒री वि च॑ष्टे ॥ नि॒वेश॑नः सं॒गम॑नो॒ वसू॑नां॒ विश्वा॑ रू॒पाभि च॑ष्टे॒ शची॑भिः । दे॒व इ॑व सवि॒ता स॒त्यध॒र्मेन्द्रो॒ न त॑स्थौ सम॒रे प॑थी॒नाम् ॥ सं व॑र॒त्रा द॑धातन॒ निरा॑हा॒वान्कृ ॑णोतन । सि॒ञ्चाम॑हा अव॒टमु॒द्रिणं॑ व॒यं विश्वाहाद॑स्त॒मक्षि॑तम्॥ निष्कृ ॑ताहावमव॒टꣳ ’ सिञ्चे॒ अक्षि॑तम्॥ सीरा॑ युञ्जन्ति क॒वयो॑ यु॒गा वि त॑न्वते॒ पृथ॑क् सु॑वर॒त्रꣳ सु॑षेच॒नम्। उ॒द्रिणꣳ । धीरा॑ दे॒वेषु॑ सुम्न॒या । यु॒नक्त॒ सीरा॒ वि यु॒गा त॑नोत कृ ॒ते योनौ॑ वपते॒ह बीज᳚म्। गि॒रा च॑ श्रु॒ष्टिः सभ॑रा॒ अस॑न्नो॒ नेदी॑य इथ्सृ॒ण्या॑ प॒क्वमाय॑त्॥ लाङ्ग॑लं ॒ पवी॑रवꣳ ’ सुम॒तिथ्स॑रु । उदित्कृ ॑षति॒ गामविं॑ प्रफ॒र्व्यं॑ च॒ पीव॑रीम्। प्र॒स्थाव॑द्रथ॒वाह॑नम्॥ शु॒नं सु॒शेवꣳ ’ शु॒नं की॒नाशा॑ अ॒भि य॑न्तु वा॒हान्। शु॒नं प॒र्जन्यो॒ मधु॑ना॒ पयो॑भिः॒ नः॒ फाला॒ वि तु॑दन्तु॒ भूमिꣳ शुना॑सीरा शु॒नम॒स्मा सु॑ धत्तम्॥ कामं॑ कामदुघे धुक्ष्व मि॒त्राय॒ वरु॑णाय च । इन्द्रा॑या॒ग्नये॑ पू॒ष्ण ओष॑धीभ्यः प्र॒जाभ्यः॑ ॥ घृ॒तेन॒ सीता॒ मधु॑ना॒ सम॑क्ता॒ विश्वै᳚र्दे॒वैरनु॑मता म॒रुद्भिः॑ । ऊर्ज॑स्वती॒ पय॑सा॒ पिन्व॑माना॒स्मान्थ्सी॑ते॒ पय॑सा॒ऽभ्याव॑वृथ्स्व
For the loosening of these bonds, As 'earth' men know thee, As 'Nirrti' [3], I know thee on every side. k Seek the man who poureth not offering nor sacrifices; The road of the thief and robber thou followest; Seek another than us, that is thy road; Homage be to thee, O Nirrti, O goddess. l Praising Nirrti, the goddess, Like a father his son, I weary her with my words; She who knoweth all that is born, Discerneth, the lady, every head. m Abode and collector of riches, Every form she discerneth with might [4], Like the god Savitr of true laws, Like Indra, she standeth at the meeting of the ways. n Make firm the straps, Fasten the buckets; We shall drain the well full of water, That never is exhausted, never faileth. o The well with buckets fastened, With strong straps, that yieldeth abundantly, Full of water, unexhausted, I drain. p The sages yoke the ploughs; They stretch apart the yokes, Wise with goodwill among the gods. q Yoke the ploughs, stretch apart the yokes, Here sow in the womb made ready the seed [5] Through our song be there audience with profit for us; May the ripe (grain) be brought low by the sickle. r The plough, of keen share, Propitious, with well−polished handle, Plougheth up a cow, a sheep, And a fat blooming maid, A chariot support with a platform. s With prosperity may our ploughs cleave the ground, With prosperity may the ploughers go round the yokes; Prosperity (may) Parjanya (give) with honey and milk, And do ye, O Çuna and Sira, accord prosperity to us. t Wishes, O milker of wishes, do thou milk To Mitra and Varuna; To Indra, to Agni, to Pusan, To the plants, and to offspring. u The furrow anointed with ghee, with honey, Approved by the All−gods, the Maruts, Full of strength, swelling with milk, Do thou, O furrow, turn towards us with milk.