Taittiriya Samhita 1.5.11
Krishna Yajurveda · Kanda 1, Prapathaka 5 · Verse 1.5.11
Sanskrit Original
वै॒श्वा॒न॒रो न॑ ऊ॒त्याऽऽप्र या॑तु परा॒वतः॑ । अ॒ग्निरु॒क्थेन॒ वाह॑सा ॥ ऋ॒तावा॑नं वैश्वान॒रमृ॒तस्य॒ ज्योति॑ष॒स्पति᳚म्। अज॑स्रं घ॒र्ममी॑महे ॥ वै॒श्वा॒न॒रस्य॑ द॒ꣳसना᳚भ्यो बृ॒हदरि॑णा॒देकः॑ स्वप॒स्य॑या क॒विः । उ॒भा पि॒तरा॑ म॒हय॑न्नजायता॒ग्निर्द्यावा॑पृथि॒वी भूरि॑रेतसा ॥ पृ॒ष्टो दि॒वि पृ॒ष्टो अ॒ग्निः पृ॑थि॒व्यां पृ॒ष्टो विश्वा॒ ओष॑धी॒रा वि॑वेश । वै॒श्वा॒न॒रः सह॑सा पृ॒ष्टो अ॒ग्निः स नो॒ दिवा॒ स रि॒षः पा॑तु॒ नक्त᳚म्॥ जा॒तो यद॑ग्ने॒ भुव॑ना॒ व्यख्यः॑ प॒शुं न गो॒पा इर्यः॒ परि॑ज्मा । वैश्वा॑नर॒ ब्रह्म॑णे विन्द गा॒तुं यू॒यं पा॑त स्व॒स्तिभिः॒ सदा॑ नः ॥ त्वम॑ग्ने शो॒चिषा॒ शोशु॑चान॒ आ रोद॑सी अपृणा॒ जाय॑मानः । त्वं दे॒वाꣳ अ॒भिश॑स्तेरमुञ्चो॒ वैश्वा॑नर जातवेदो महि॒त्वा ॥ अ॒स्माक॑मग्ने ’ सु॒वीर्य᳚म्। व॒यं ज॑येम श॒तिनꣳ ’ सह॒स्रिणं॒ वैश्वा॑नर॒ म॒घव॑थ्सु धार॒याना॑मि क्ष॒त्त्रम॒जरꣳ वाज॑मग्ने॒ तवो॒तिभिः॑ ॥ वै॒श्वा॒न॒रस्य॑ सुम॒तौ स्या॑म॒ राजा॒ हि कं ॒ भुव॑नानामभि॒श्रीः । इ॒तो जा॒तो विश्व॑मि॒दं वि च॑ष्टे वैश्वान॒रो य॑तते॒ सूर्ये॑ण ॥ अव॑ ते॒ हेडो॑ वरुण॒ नमो॑भि॒रव॑ य॒ज्ञेभि॑रीमहे ’सि शिश्रथः कृ ॒तानि॑ ॥ ह॒विर्भिः॑ । क्षय॑न्न॒स्मभ्य॑मसुर प्रचेतो॒ राज॒न्नेनाꣳ उदु॑त्त॒मं व॑रुण॒ पाश॑म॒स्मदवा॑ध॒मं वि म॑ध्य॒म२ꣳ श्र॑थाय । अथा॑ व॒यमा॑दित्य व्र॒ते तवाना॑गसो॒ अदि॑तये स्याम ॥ द॒धि॒क्राव्ण्णो॑ अकारिषं जि॒ष्णोरश्व॑स्य वा॒जिनः॑ ॥ ’षि तारिषत्॥ आ द॑धि॒क्राः शव॑सा॒ पञ्च॑ कृ ॒ष्टीः सूर्य॑ इव॒ सु॒र॒भि नो॒ मुखा॑ कर॒त्प्र ण॒ आयूꣳ ’सि ॥ ज्योति॑षा॒ऽपस्त॑तान । स॒ह॒स्र॒साः श॑त॒सा वा॒ज्यर्वा॑ पृ॒णक्तु ॒ मध्वा॒ समि॒मा वचाꣳ अ॒ग्निर्मू॒र्धा भुवः॑ । मरु॑तो॒ यद्ध॑ वो दि॒वः सु॑म्ना॒यन्तो॒ हवा॑महे । आ तू न॒ उप॑ गन्तन ॥ या वः॒ शर्म॑ शशमा॒नाय॒ सन्ति॑ त्रि॒धातू॑नि दा॒शुषे॑ यच्छ॒ताधि॑ । अ॒स्मभ्यं॒ तानि॑ मरुतो॒ वि य॑न्त र॒यिं नो॑ धत्त वृषणः सु॒वीर᳚म् ॥ अदि॑तिर्न उरुष्य॒त्वदि॑तिः॒ ’ सुव्र॒ताना॑मृ॒तस्य॒ पत्नी॒मव॑से हुवेम शर्म॑ यच्छतु । अदि॑तिः पा॒त्वꣳह॑सः ॥ म॒हीमू॒षु मा॒तरꣳ ’ । तु॒वि॒क्ष॒त्त्राम॒जर॑न्तीमुरू॒चीꣳ सु॒शर्मा॑ण॒मदि॑तिꣳ सु॒प्रणी॑तिम्॥ सु॒त्रामा॑णं पृथि॒वीं द्याम॑ने॒हसꣳ सु॒शर्मा॑ण॒मदि॑तिꣳ सु॒प्रणी॑तिम्। दैवीं॒ नावग्ग्॑ स्वरि॒त्रामना॑गस॒मस्र॑वन्ती॒मा रु॑हेमा स्व॒स्तये᳚ ॥ इ॒माꣳ सु नाव॒माऽरु॑हꣳ श॒तारि॑त्राꣳ श॒तस्फ्या᳚म्। अच्छि॑द्रां पारयि॒ष्णुम्॥ दिवा॒ स स॑ह॒स्रिणं॒ ’ सु॒शर्मा॑ण॒मेका॒न्नविꣳ ’श॒तिश्च॑
a Let Vaiçvanara with succour for us Come from afar, Agni through the hymn which brings (him). b The righteous Vaiçvanara, Lord of right and of light, The immortal cauldron we seek.' c A greater than the marvels of Vaiçvanara By his craftsmanship the sage hath performed alone; Magnifying both parents, sky and earth, Rich in seed, was Agni born. d Desired in the sky, Agni, desired on earth, Desired he entereth all the plants; Agni Vaiçvanara eagerly desired, May he by day [1] and night protect us from the foe. e In that, when born, O Agni, thou didst survey the worlds, Like a busy herd that goeth around his flock, Do thou, O Vaiçvanara, find a way for the Brahman; Do ye protect us ever with your blessings. f Thou, O Agni, blazing with light, Didst fill the firmament at thy birth; Thou, O Vaiçvanara, wise one, by thy might Didst free the gods from misfortune.' g O Agni, among our bountiful lords, preserve The lordship, uninjured, unageing, rich in heroes; May we win booty a hundred, a thousandfold, O Vaiçvanara [2], O Agni, through thy help. h May we enjoy the loving kindness of Vaiçvanara, For he is the king, the orderer of the worlds Hence born be discerneth all the (earth), Vaiçvanara vieth with the sun. i Thine anger, O Varuna, would we avert with reverence, With sacrifices, with oblations Ruling, O wise Asura, O king, Do thou unloose the sins we have committed. k Unloose from us, O Varuna, the highest, The lowest, the midmost knot; Then may we, O Aditya [3], in thy rule, Be guiltless before Aditi. I Of Dadhikravan have I sung, The swift strong horse; May he make our mouths fragrant; May he lengthen our days. m Dadhikra with his glory hath overspread the five peoples, As the sun with his light the waters; May the strong steed, winning a hundred, a thousand, Fill with boney these words of ours. n Agni, the head. o Thou art.