Bhagavad Gita Bhashya (Sri Madhvacharya) 7.29
Bhagavad Gita Bhashya (Sri Madhvacharya) 7.29 · 7 · Verse 29
Sanskrit Original
।।7.29।।जरामरणमोक्षाय इत्यन्यकामव्यावृत्त्यर्थं मोक्षे सक्तिस्तुत्यर्थ वा न विधिःमुमुक्षोरमुमुक्षुस्तु वरो ह्येकान्तभक्तिभाक् इति इतरस्तुतेर्नारदीये। नात्यन्तिकमिति च।देवानां गुणलिङ्गानामानुश्राविककर्मणाम्। सत्त्व एवैकमनसो वृत्तिः स्वाभाविकी तु या। अनिमित्ता भगवति भक्तिः सिद्धेर्गरीयसी। जरयत्याशु या कोशं निगीर्णमनलो यथा 3।25।3233 इति लक्षणाच्च भागवते। आह चसर्वे वेदास्तु देवार्था देवा नारायणार्थकाः। नारायणस्तु मोक्षार्थो मोक्षो नान्यार्थ इष्यते। एवं मध्यमभक्तानामेकान्तानां न कस्यचित्। अर्थे नारायणो देवः सर्वमन्यत्तदर्थकम् इति गीताकल्पे। त एव च विदुः। यमेवैष वृणुते कठो.2।22मुंडो.2।3 इति श्रुतेः।
“Jarā-maraṇa-mokṣāya” — for one who has abandoned other aims for release, devotion or praise may be appropriate; but in the Nāradiya it is said that the foremost position belongs to exclusive devotion. The hallmark of the Lord’s devotees is sattvic, single-minded devotion. Descriptions (e.g., of rapid decay of the body’s fuel) characterize the devoted. All the Vedas teach divine matters, and the gods’ function is for Narayana; Narayana is the deity for moksha. Among middling devotees there are none wholly exclusive. Those who know Narayana as the deity for a purpose understand this; see the scriptural citations.