संस्तुतो भगवान इत्थं देवराजेन केशवः प्रहस्य भावगम्भीरम उवाचेन्द्रं द्विजोत्तम ।।

saṃstuto bhagavān itthaṃ devarājena keśavaḥ prahasya bhāvagambhīram uvācendraṃ dvijottama ||

देवराजो भवान इन्द्रो वयं मर्त्या जगत्पते क्षन्तव्यं भवतैवैतद अपराधकृतं मम ।।

devarājo bhavān indro vayaṃ martyā jagatpate kṣantavyaṃ bhavataivaitad aparādhakṛtaṃ mama ||

पारिजाततरुश चायं नीयताम उचितास्पदम गृहीतो ऽयं मया शक्र सत्यावचनकारणात ।।

pārijātataruś cāyaṃ nīyatām ucitāspadam gṛhīto 'yaṃ mayā śakra satyāvacanakāraṇāt ||

वज्रं चेदं गृहाण त्वं यद ग्रस्तं प्रहितं त्वया तवैवैतत प्रहरणं शक्र वैरिविदारणम ।।

vajraṃ cedaṃ gṛhāṇa tvaṃ yad grastaṃ prahitaṃ tvayā tavaivaitat praharaṇaṃ śakra vairividāraṇam ||

विमोहयसि माम ईश मर्त्यो ऽहम इति किं वदन जानीमस त्वां भगवतो न तु सूक्ष्मविदो वयम ।।

vimohayasi mām īśa martyo 'ham iti kiṃ vadan jānīmas tvāṃ bhagavato na tu sūkṣmavido vayam ||

यो ऽसि सो ऽसि जगत्त्राणप्रवृत्तौ नाथ संस्थितः जगतः शल्यनिष्कर्षं करोष्य असुरसूदन ।।

yo 'si so 'si jagattrāṇapravṛttau nātha saṃsthitaḥ jagataḥ śalyaniṣkarṣaṃ karoṣy asurasūdana ||

नीयतां पारिजातो ऽयं कृष्ण द्वारवतीं पुरीम मर्त्यलोके त्वया मुक्ते नायं संस्थास्यते भुवि ।।

nīyatāṃ pārijāto 'yaṃ kṛṣṇa dvāravatīṃ purīm martyaloke tvayā mukte nāyaṃ saṃsthāsyate bhuvi ||

तथेत्य उक्त्वा च देवेन्द्रम आजगाम भुवं हरिः प्रसक्तैः सिद्धगन्धर्वैः स्तूयमानः सुरर्षिभिः ।।

tathety uktvā ca devendram ājagāma bhuvaṃ hariḥ prasaktaiḥ siddhagandharvaiḥ stūyamānaḥ surarṣibhiḥ ||

ततः शङ्खम उपाध्माय द्वारकोपरि संस्थितः हर्षम उत्पादयाम आस द्वारकावासिनां द्विज ।।

tataḥ śaṅkham upādhmāya dvārakopari saṃsthitaḥ harṣam utpādayām āsa dvārakāvāsināṃ dvija ||

अवतीर्याथ गरुडात सत्यभामासहायवान निष्कुटे स्थापयाम आस पारिजातं महातरुम ।।

avatīryātha garuḍāt satyabhāmāsahāyavān niṣkuṭe sthāpayām āsa pārijātaṃ mahātarum ||

यम अभ्येत्य जनः सर्वो जातिं स्मरति पौर्विकीम वास्यते यस्य पुष्पोत्थगन्धेनोर्वी त्रियोजनम ।।

yam abhyetya janaḥ sarvo jātiṃ smarati paurvikīm vāsyate yasya puṣpotthagandhenorvī triyojanam ||

ततस ते यादवाः सर्वे देहबन्धान अमानुषान ददृशुः पादपे तस्मिन कुर्वतो मुखदर्शनम ।।

tatas te yādavāḥ sarve dehabandhān amānuṣān dadṛśuḥ pādape tasmin kurvato mukhadarśanam ||

किंकरैः समुपानीतं हस्त्यश्वादि ततो धनम स्त्रियश च कृष्णो जग्राह नरकस्य परिग्रहान ।।

kiṃkaraiḥ samupānītaṃ hastyaśvādi tato dhanam striyaś ca kṛṣṇo jagrāha narakasya parigrahān ||

ततः काले शुभे प्राप्ते उपयेमे जनार्दनः ताः कन्या नरकेणासन सर्वतो याः समाहृताः ।।

tataḥ kāle śubhe prāpte upayeme janārdanaḥ tāḥ kanyā narakeṇāsan sarvato yāḥ samāhṛtāḥ ||

एकस्मिन्न एव गोविन्दः काले तासां महामुने जग्राह विधिवत पाणीन पृथग्गेहेषु धर्मतः ।।

ekasminn eva govindaḥ kāle tāsāṃ mahāmune jagrāha vidhivat pāṇīn pṛthaggeheṣu dharmataḥ ||

षोडशस्त्रीसहस्राणि शतम एकं तथाधिकम तावन्ति चक्रे रूपाणि भगवान मधुसूदनः ।।

ṣoḍaśastrīsahasrāṇi śatam ekaṃ tathādhikam tāvanti cakre rūpāṇi bhagavān madhusūdanaḥ ||

एकैकश्येन ताः कन्या मेनिरे मधुसूदनः ममैव पाणिग्रहणं भगवान कृतवान इति ।।

ekaikaśyena tāḥ kanyā menire madhusūdanaḥ mamaiva pāṇigrahaṇaṃ bhagavān kṛtavān iti ||

निशासु च जगत्स्रष्टा तासां गेहेषु केशवः उवास विप्र सर्वासां विश्वरूपधरो हरिः ।।

niśāsu ca jagatsraṣṭā tāsāṃ geheṣu keśavaḥ uvāsa vipra sarvāsāṃ viśvarūpadharo hariḥ ||