गरुडो वारुणं छत्रं तथैव मणिपर्वतम सभार्यं च हृषीकेशं लीलयैव वहन ययौ ।।

garuḍo vāruṇaṃ chatraṃ tathaiva maṇiparvatam sabhāryaṃ ca hṛṣīkeśaṃ līlayaiva vahan yayau ||

ततः शङ्खम उपाध्मासीत स्वर्गद्वारगतो हरिः उपतस्थुस ततो देवाः सार्घ्यपात्रा जनार्दनम ।।

tataḥ śaṅkham upādhmāsīt svargadvāragato hariḥ upatasthus tato devāḥ sārghyapātrā janārdanam ||

स देवैर अर्चितः कृष्णो देवमातुर निवेशनम सिताभ्रशिखराकारं प्रविश्य ददृशे ऽदितिम ।।

sa devair arcitaḥ kṛṣṇo devamātur niveśanam sitābhraśikharākāraṃ praviśya dadṛśe 'ditim ||

स तां प्रणम्य शक्रेण सह ते कुण्डलोत्तमे ददौ नरकनाशं च शशंसास्यै जनार्दनः ।।

sa tāṃ praṇamya śakreṇa saha te kuṇḍalottame dadau narakanāśaṃ ca śaśaṃsāsyai janārdanaḥ ||

ततः प्रीता जगन्माता धातारं जगतां हरिम तुष्टावादितिर अव्यग्रा कृत्वा तत्प्रवणं मनः ।।

tataḥ prītā jaganmātā dhātāraṃ jagatāṃ harim tuṣṭāvāditir avyagrā kṛtvā tatpravaṇaṃ manaḥ ||

नमस ते पुण्डरीकाक्ष भक्तानाम अभयंकर सनातनात्मन सर्वात्मन भूतात्मन भूतभावन ।।

namas te puṇḍarīkākṣa bhaktānām abhayaṃkara sanātanātman sarvātman bhūtātman bhūtabhāvana ||

प्रणेता मनसो बुद्धेर इन्द्रियाणां गुणात्मक त्रिगुणातीत निर्द्वन्द्व शुद्ध सर्वहृदिस्थित ।।

praṇetā manaso buddher indriyāṇāṃ guṇātmaka triguṇātīta nirdvandva śuddha sarvahṛdisthita ||

सितदीर्घादिनिःशेषकल्पनापरिवर्जित जन्मादिभिर असंस्पृष्ट स्वप्नादिपरिवर्जित ।।

sitadīrghādiniḥśeṣakalpanāparivarjita janmādibhir asaṃspṛṣṭa svapnādiparivarjita ||

संध्या रात्रिर अहो भूमिर गगनं वायुर अम्बु च हुताशनो मनो बुद्धिर भूतादिस त्वं तथाच्युत ।।

saṃdhyā rātrir aho bhūmir gaganaṃ vāyur ambu ca hutāśano mano buddhir bhūtādis tvaṃ tathācyuta ||

सृष्टिस्थितिविनाशानां कर्ता कर्तृपतिर भवान ब्रह्मविष्णुशिवाख्याभिर आत्ममूर्तिभिर ईश्वर ।।

sṛṣṭisthitivināśānāṃ kartā kartṛpatir bhavān brahmaviṣṇuśivākhyābhir ātmamūrtibhir īśvara ||

देवा यक्षास तथा दैत्या राक्षसाः सिद्धपन्नगाः कूष्माण्डाश च पिशाचाश च गन्धर्वा मनुजास तथा ।।

devā yakṣās tathā daityā rākṣasāḥ siddhapannagāḥ kūṣmāṇḍāś ca piśācāś ca gandharvā manujās tathā ||

पशवो मृगाः पतंगाश च तथैव च सरीसृपाः ।। वृक्षगुल्मलतावल्लीसमस्ततृणजातयः ।।

paśavo mṛgāḥ pataṃgāś ca tathaiva ca sarīsṛpāḥ || vṛkṣagulmalatāvallīsamastatṛṇajātayaḥ ||

स्थूला मध्यास तथा सूक्ष्माः सूक्ष्मात सूक्ष्मतराश च ये देहभेदा भवान सर्वे ये केचित पुद्गलाश्रयाः ।।

sthūlā madhyās tathā sūkṣmāḥ sūkṣmāt sūkṣmatarāś ca ye dehabhedā bhavān sarve ye kecit pudgalāśrayāḥ ||

माया तवेयम अज्ञातपरमार्थातिमोहिनी अनात्मन्य आत्मविज्ञानं यया मूढो निरुध्यते ।।

māyā taveyam ajñātaparamārthātimohinī anātmany ātmavijñānaṃ yayā mūḍho nirudhyate ||

अहं ममेति भावो ऽत्र यत पुंसाम अभिजायते संसारमातुर मायायास तवैतन नाथ चेष्टितम ।।

ahaṃ mameti bhāvo 'tra yat puṃsām abhijāyate saṃsāramātur māyāyās tavaitan nātha ceṣṭitam ||

यैः स्वधर्मपरैर नाथ नरैर आराधितो भवान ते तरन्त्य अखिलाम एतां मायाम आत्मविमुक्तये ।।

yaiḥ svadharmaparair nātha narair ārādhito bhavān te taranty akhilām etāṃ māyām ātmavimuktaye ||

ब्रह्माद्याः सकला देवा मनुष्याः पशवस तथा विष्णुमायामहावर्तमोहान्धतमसा वृताः ।।

brahmādyāḥ sakalā devā manuṣyāḥ paśavas tathā viṣṇumāyāmahāvartamohāndhatamasā vṛtāḥ ||

आराध्य त्वाम अभीप्सन्ते कामान आत्मभवक्षयम यद एते पुरुषा माया सैवेयं भगवंस तव ।।

ārādhya tvām abhīpsante kāmān ātmabhavakṣayam yad ete puruṣā māyā saiveyaṃ bhagavaṃs tava ||

मया त्वं पुत्रकामिन्या वैरिपक्षक्षयाय च आराधितो न मोक्षाय मायाविलसितं हि तत ।।

mayā tvaṃ putrakāminyā vairipakṣakṣayāya ca ārādhito na mokṣāya māyāvilasitaṃ hi tat ||

कौपीनाच्छादनप्राया वाञ्छा कल्पद्रुमाद अपि जायते यद अपुण्यानां सो ऽपराधः स्वदोषजः ।।

kaupīnācchādanaprāyā vāñchā kalpadrumād api jāyate yad apuṇyānāṃ so 'parādhaḥ svadoṣajaḥ ||

तत प्रसीदाखिलजगन्मायामोहकराव्यय अज्ञानं ज्ञानसद्भावभूतं भूतेश नाशय ।।

tat prasīdākhilajaganmāyāmohakarāvyaya ajñānaṃ jñānasadbhāvabhūtaṃ bhūteśa nāśaya ||

नमस ते चक्रहस्ताय शार्ङ्गहस्ताय ते नमः गदाहस्ताय ते विष्णो शङ्खहस्ताय ते नमः ।।

namas te cakrahastāya śārṅgahastāya te namaḥ gadāhastāya te viṣṇo śaṅkhahastāya te namaḥ ||

एतत पश्यामि ते रूपं स्थूलचिह्नोपलक्षितम न जानामि परं यत ते प्रसीद परमेश्वर ।।

etat paśyāmi te rūpaṃ sthūlacihnopalakṣitam na jānāmi paraṃ yat te prasīda parameśvara ||

अदित्यैवं स्तुतो विष्णुः प्रहस्याह सुरारणिम माता देवि त्वम अस्माकं प्रसीद वरदा भव ।।

adityaivaṃ stuto viṣṇuḥ prahasyāha surāraṇim mātā devi tvam asmākaṃ prasīda varadā bhava ||

एवम अस्तु यथेच्छा ते त्वम अशेषैः सुरासुरैः अजेयः पुरुषव्याघ्र मर्त्यलोके भविष्यसि ।।

evam astu yathecchā te tvam aśeṣaiḥ surāsuraiḥ ajeyaḥ puruṣavyāghra martyaloke bhaviṣyasi ||

ततो ऽनन्तरम एवास्य शक्राणीसहितादितिम सत्यभामा प्रणम्याह प्रसीदेति पुनः पुनः ।।

tato 'nantaram evāsya śakrāṇīsahitāditim satyabhāmā praṇamyāha prasīdeti punaḥ punaḥ ||

मत्प्रसादान न ते सुभ्रु जरा वैरूप्यम एव च भविष्यत्य अनवद्याङ्गी सर्वकालं भविष्यसि ।।

matprasādān na te subhru jarā vairūpyam eva ca bhaviṣyaty anavadyāṅgī sarvakālaṃ bhaviṣyasi ||

अदित्या तु कृतानुज्ञो देवराजो जनार्दनम यथावत पूजयाम आस बहुमानपुरःसरम ।।

adityā tu kṛtānujño devarājo janārdanam yathāvat pūjayām āsa bahumānapuraḥsaram ||

ततो ददर्श कृष्णो ऽपि सत्यभामासहायवान देवोद्यानानि हृद्यानि नन्दनादीनि सत्तम ।।

tato dadarśa kṛṣṇo 'pi satyabhāmāsahāyavān devodyānāni hṛdyāni nandanādīni sattama ||

ददर्श च सुगन्धाढ्यं मञ्जरीपुष्पधारिणम शैत्याह्लादकरं ताम्रबालपल्लवशोभितम ।।

dadarśa ca sugandhāḍhyaṃ mañjarīpuṣpadhāriṇam śaityāhlādakaraṃ tāmrabālapallavaśobhitam ||

मथ्यमाने ऽमृते जातं जातरूपोपमत्वचम पारिजातं जगन्नाथः केशवः केशिसूदनः ।।

mathyamāne 'mṛte jātaṃ jātarūpopamatvacam pārijātaṃ jagannāthaḥ keśavaḥ keśisūdanaḥ ||

तं दृष्ट्वा प्राह गोविन्दं सत्यभामा द्विजोत्तम कस्मान न द्वारकाम एष नीयते कृष्ण पादपः ।।

taṃ dṛṣṭvā prāha govindaṃ satyabhāmā dvijottama kasmān na dvārakām eṣa nīyate kṛṣṇa pādapaḥ ||

यदि ते तद वचः सत्यं सत्यात्यर्थं प्रियेति मे मद्गेहनिष्कुटार्थाय तद अयं नीयतां तरुः ।।

yadi te tad vacaḥ satyaṃ satyātyarthaṃ priyeti me madgehaniṣkuṭārthāya tad ayaṃ nīyatāṃ taruḥ ||

न मे जाम्बवती तादृग अभीष्टा न च रुक्मिणी सत्ये यथा त्वम इत्य उक्तं त्वया कृष्णासकृत प्रियम ।।

na me jāmbavatī tādṛg abhīṣṭā na ca rukmiṇī satye yathā tvam ity uktaṃ tvayā kṛṣṇāsakṛt priyam ||

सत्यं तद यदि गोविन्द नोपचारकृतं तव तद अस्तु पारिजातो ऽयं मम गेहविभूषणम ।।

satyaṃ tad yadi govinda nopacārakṛtaṃ tava tad astu pārijāto 'yaṃ mama gehavibhūṣaṇam ||

बिभ्रती पारिजातस्य केशपक्षेण मञ्जरीम सपत्नीनाम अहं मध्ये शोभेयम इति कामये ।।

bibhratī pārijātasya keśapakṣeṇa mañjarīm sapatnīnām ahaṃ madhye śobheyam iti kāmaye ||

इत्य उक्तः स प्रहस्यैनां पारिजातं गरुत्मति आरोपयाम आस हरिस तम ऊचुर वनरक्षिणः ।।

ity uktaḥ sa prahasyaināṃ pārijātaṃ garutmati āropayām āsa haris tam ūcur vanarakṣiṇaḥ ||

भो शची देवराजस्य महिषी तत्परिग्रहम पारिजातं न गोविन्द हर्तुम अर्हसि पादपम ।।

bho śacī devarājasya mahiṣī tatparigraham pārijātaṃ na govinda hartum arhasi pādapam ||

शचीविभूषणार्थाय देवैर अमृतमन्थने उत्पादितो ऽयं न क्षेमी गृहीत्वैनं गमिष्यसि ।।

śacīvibhūṣaṇārthāya devair amṛtamanthane utpādito 'yaṃ na kṣemī gṛhītvainaṃ gamiṣyasi ||

देवराजो मुखप्रेक्षो यस्यास तस्याः परिग्रहम मौढ्यात प्रार्थयसे क्षेमी गृहीत्वैनं हि को व्रजेत ।।

devarājo mukhaprekṣo yasyās tasyāḥ parigraham mauḍhyāt prārthayase kṣemī gṛhītvainaṃ hi ko vrajet ||

अवश्यम अस्य देवेन्द्रो निष्कृतिं कृष्ण यास्यति वज्रोद्यतकरं शक्रम अनुयास्यन्ति चामराः ।।

avaśyam asya devendro niṣkṛtiṃ kṛṣṇa yāsyati vajrodyatakaraṃ śakram anuyāsyanti cāmarāḥ ||

तद अलं सकलैर देवैर विग्रहेण तवाच्युत विपाककटु यत कर्म तन न शंसन्ति पण्डिताः ।।

tad alaṃ sakalair devair vigraheṇa tavācyuta vipākakaṭu yat karma tan na śaṃsanti paṇḍitāḥ ||

इत्य उक्ते तैर उवाचैतान सत्यभामातिकोपिनी का शची पारिजातस्य को वा शक्रः सुराधिपः ।।

ity ukte tair uvācaitān satyabhāmātikopinī kā śacī pārijātasya ko vā śakraḥ surādhipaḥ ||

सामान्यः सर्वलोकानां यद्य एषो ऽमृतमन्थने समुत्पन्नः सुराः कस्माद एको गृह्णाति वासवः ।।

sāmānyaḥ sarvalokānāṃ yady eṣo 'mṛtamanthane samutpannaḥ surāḥ kasmād eko gṛhṇāti vāsavaḥ ||

यथा सुधा यथैवेन्दुर यथा श्रीर वनरक्षिणः सामान्यः सर्वलोकस्य पारिजातस तथा द्रुमः ।।

yathā sudhā yathaivendur yathā śrīr vanarakṣiṇaḥ sāmānyaḥ sarvalokasya pārijātas tathā drumaḥ ||

भर्तृबाहुमहागर्वाद रुणद्ध्य एनम अथो शची तत कथ्यताम अलं क्षान्त्या सत्या हारयति द्रुमम ।।

bhartṛbāhumahāgarvād ruṇaddhy enam atho śacī tat kathyatām alaṃ kṣāntyā satyā hārayati drumam ||

कथ्यतां च द्रुतं गत्वा पौलोम्या वचनं मम सत्यभामा वदत्य एतद इति गर्वोद्धताक्षरम ।।

kathyatāṃ ca drutaṃ gatvā paulomyā vacanaṃ mama satyabhāmā vadaty etad iti garvoddhatākṣaram ||

यदि त्वं दयिता भर्तुर यदि वश्यः पतिस तव मद्भर्तुर हरतो वृक्षं तत कारय निवारणम ।।

yadi tvaṃ dayitā bhartur yadi vaśyaḥ patis tava madbhartur harato vṛkṣaṃ tat kāraya nivāraṇam ||

जानामि ते पतिं शक्रं जानामि त्रिदशेश्वरम पारिजातं तथाप्य एनं मानुषी हारयामि ते ।।

jānāmi te patiṃ śakraṃ jānāmi tridaśeśvaram pārijātaṃ tathāpy enaṃ mānuṣī hārayāmi te ||

इत्य उक्ता रक्षिणो गत्वा शच्या ऊचुर यथोदितम शची चोत्साहयाम आस त्रिदशाधिपतिं पतिम ।।

ity uktā rakṣiṇo gatvā śacyā ūcur yathoditam śacī cotsāhayām āsa tridaśādhipatiṃ patim ||

ततः समस्तदेवानां सैन्यैः परिवृतो हरिम प्रययौ पारिजातार्थम इन्द्रो योधयितुं द्विज ।।

tataḥ samastadevānāṃ sainyaiḥ parivṛto harim prayayau pārijātārtham indro yodhayituṃ dvija ||

ततः परिघनिस्त्रिंशगदाशूलवरायुधाः बभूवुस त्रिदशाः सज्जाः शक्रे वज्रकरे स्थिते ।।

tataḥ parighanistriṃśagadāśūlavarāyudhāḥ babhūvus tridaśāḥ sajjāḥ śakre vajrakare sthite ||

ततो निरीक्ष्य गोविन्दो नागराजोपरि स्थितम शक्रं देवपरीवारं युद्धाय समुपस्थितम ।।

tato nirīkṣya govindo nāgarājopari sthitam śakraṃ devaparīvāraṃ yuddhāya samupasthitam ||

चकार शङ्खनिर्घोषं दिशः शब्देन पूरयन मुमोच च शरव्रातं सहस्रायुतसंमितम ।।

cakāra śaṅkhanirghoṣaṃ diśaḥ śabdena pūrayan mumoca ca śaravrātaṃ sahasrāyutasaṃmitam ||

ततो दिशो नभश चैव दृष्ट्वा शरशताचितम मुमुचुस त्रिदशाः सर्वे अस्त्रशस्त्राण्य अनेकशः ।।

tato diśo nabhaś caiva dṛṣṭvā śaraśatācitam mumucus tridaśāḥ sarve astraśastrāṇy anekaśaḥ ||

एकैकं शस्त्रम अस्त्रं च देवैर मुक्तं सहस्रधा चिच्छेद लीलयैवेशो जगतां मधुसूदनः ।।

ekaikaṃ śastram astraṃ ca devair muktaṃ sahasradhā ciccheda līlayaiveśo jagatāṃ madhusūdanaḥ ||

पाशं सलिलराजस्य समाकृष्योरगाशनः चकार खण्डशश चञ्च्वा बालपन्नगदेहवत ।।

pāśaṃ salilarājasya samākṛṣyoragāśanaḥ cakāra khaṇḍaśaś cañcvā bālapannagadehavat ||

यमेन प्रहितं दण्डं गदाविक्षेपखण्डितम पृथिव्यां पातयाम आस भगवान देवकीसुतः ।।

yamena prahitaṃ daṇḍaṃ gadāvikṣepakhaṇḍitam pṛthivyāṃ pātayām āsa bhagavān devakīsutaḥ ||

शिबिकां च धनेशस्य चक्रेण तिलशो विभुः चकार शौरिर अर्कं च दृष्टिदृष्टं हतौजसम ।।

śibikāṃ ca dhaneśasya cakreṇa tilaśo vibhuḥ cakāra śaurir arkaṃ ca dṛṣṭidṛṣṭaṃ hataujasam ||

नीतो ऽग्निः शतशो बाणैर द्राविता वसवो दिशः चक्रविच्छिन्नशूलाग्रा रुद्रा भुवि निपातिताः ।।

nīto 'gniḥ śataśo bāṇair drāvitā vasavo diśaḥ cakravicchinnaśūlāgrā rudrā bhuvi nipātitāḥ ||

साध्या विश्वे च मरुतो गन्धर्वाश चैव सायकैः शार्ङ्गेण प्रेरितैर अस्ता व्योम्नि शाल्मलितूलवत ।।

sādhyā viśve ca maruto gandharvāś caiva sāyakaiḥ śārṅgeṇa preritair astā vyomni śālmalitūlavat ||

गरुत्मान अपि वक्त्रेण पक्षाभ्यां नखराङ्कुरैः भक्षयंस ताडयन देवान दारयंश च चचार वै ।।

garutmān api vaktreṇa pakṣābhyāṃ nakharāṅkuraiḥ bhakṣayaṃs tāḍayan devān dārayaṃś ca cacāra vai ||

ततः शरसहस्रेण देवेन्द्रमधुसूदनौ परस्परं ववर्षाते धाराभिर इव तोयदौ ।।

tataḥ śarasahasreṇa devendramadhusūdanau parasparaṃ vavarṣāte dhārābhir iva toyadau ||

ऐरावतेन गरुडो युयुधे तत्र संकुले देवैः समस्तैर युयुधे शक्रेण च जनार्दनः ।।

airāvatena garuḍo yuyudhe tatra saṃkule devaiḥ samastair yuyudhe śakreṇa ca janārdanaḥ ||

छिन्नेष्व अशेषबाणेषु शस्त्रेष्व अस्त्रेषु च त्वरन जग्राह वासवो वज्रं कृष्णश चक्रं सुदर्शनम ।।

chinneṣv aśeṣabāṇeṣu śastreṣv astreṣu ca tvaran jagrāha vāsavo vajraṃ kṛṣṇaś cakraṃ sudarśanam ||

ततो हाहाकृतं सर्वं त्रैलोक्यं द्विजसत्तम वज्रचक्रधरौ दृष्ट्वा देवराजजनार्दनौ ।।

tato hāhākṛtaṃ sarvaṃ trailokyaṃ dvijasattama vajracakradharau dṛṣṭvā devarājajanārdanau ||

क्षिप्तं वज्रम अथेन्द्रेण जग्राह भगवान हरिः न मुमोच तथा चक्रं शक्रं तिष्ठेति चाब्रवीत ।।

kṣiptaṃ vajram athendreṇa jagrāha bhagavān hariḥ na mumoca tathā cakraṃ śakraṃ tiṣṭheti cābravīt ||

प्रणष्टवज्रं देवेन्द्रं गरुडक्षतवाहनम सत्यभामाब्रवीद वीरं पलायनपरायणम ।।

praṇaṣṭavajraṃ devendraṃ garuḍakṣatavāhanam satyabhāmābravīd vīraṃ palāyanaparāyaṇam ||

त्रैलोक्येश्वर नो युक्तं शचीभर्तुः पलायनम पारिजातस्रगाभोगा त्वाम उपस्थास्यते शची ।।

trailokyeśvara no yuktaṃ śacībhartuḥ palāyanam pārijātasragābhogā tvām upasthāsyate śacī ||

कीदृशं देवराज्यं ते पारिजातस्रगुज्ज्वलाम अपश्यतो यथा पूर्वं प्रणयाभ्यागतां शचीम ।।

kīdṛśaṃ devarājyaṃ te pārijātasragujjvalām apaśyato yathā pūrvaṃ praṇayābhyāgatāṃ śacīm ||

अलं शक्र प्रयातेन न व्रीडां गन्तुम अर्हसि नीयतां पारिजातो ऽयं देवाः सन्तु गतव्यथाः ।।

alaṃ śakra prayātena na vrīḍāṃ gantum arhasi nīyatāṃ pārijāto 'yaṃ devāḥ santu gatavyathāḥ ||

पतिगर्वावलेपेन बहुमानपुरःसरम न ददर्श गृहायाताम उपचारेण मां शची ।।

patigarvāvalepena bahumānapuraḥsaram na dadarśa gṛhāyātām upacāreṇa māṃ śacī ||

स्त्रीत्वाद अगुरुचित्ताहं स्वभर्तृश्लाघनापरा ततः कृतवती शक्र भवता सह विग्रहम ।।

strītvād agurucittāhaṃ svabhartṛślāghanāparā tataḥ kṛtavatī śakra bhavatā saha vigraham ||

तद अलं पारिजातेन परस्वेन हृतेन नः रूपेण गर्विता सा तु भर्त्रा स्त्री का न गर्विता ।।

tad alaṃ pārijātena parasvena hṛtena naḥ rūpeṇa garvitā sā tu bhartrā strī kā na garvitā ||

इत्य उक्तो वै निववृते देवराजस तया द्विज प्राह चैनाम अलं चण्डि सखि खेदातिविस्तरैः ।।

ity ukto vai nivavṛte devarājas tayā dvija prāha cainām alaṃ caṇḍi sakhi khedātivistaraiḥ ||

न चापि सर्गसंहारस्थितिकर्ताखिलस्य यः जितस्य तेन मे व्रीडा जायते विश्वरूपिणा ।।

na cāpi sargasaṃhārasthitikartākhilasya yaḥ jitasya tena me vrīḍā jāyate viśvarūpiṇā ||

यस्मिञ जगत सकलम एतद अनादिमध्ये यस्माद यतश च न भविष्यति सर्वभूतात तेनोद्भवप्रलयपालनकारणेन व्रीडा कथं भवति देवि निराकृतस्य ।।

yasmiñ jagat sakalam etad anādimadhye yasmād yataś ca na bhaviṣyati sarvabhūtāt tenodbhavapralayapālanakāraṇena vrīḍā kathaṃ bhavati devi nirākṛtasya ||

सकलभुवनसूतिर मूर्तिर अस्याणुसूक्ष्मा विदितसकलवेद्यैर ज्ञायते यस्य नान्यैः तम अजम अकृतम ईशं शाश्वतं स्वेच्छयैनं जगदुपकृतिमर्त्यं को विजेतुं समर्थः ।।

sakalabhuvanasūtir mūrtir asyāṇusūkṣmā viditasakalavedyair jñāyate yasya nānyaiḥ tam ajam akṛtam īśaṃ śāśvataṃ svecchayainaṃ jagadupakṛtimartyaṃ ko vijetuṃ samarthaḥ ||