हिरण्यकशिपुः श्रुत्वा तां कृत्यां वितथीकृताम आहूय पुत्रं पप्रच्छ प्रभावस्यास्य कारणम ।।

hiraṇyakaśipuḥ śrutvā tāṃ kṛtyāṃ vitathīkṛtām āhūya putraṃ papraccha prabhāvasyāsya kāraṇam ||

प्रह्लाद सुप्रभावो ऽसि किम एतत ते विचेष्टितम एतन मन्त्रादिजनितम उताहो सहजं तव ।।

prahlāda suprabhāvo 'si kim etat te viceṣṭitam etan mantrādijanitam utāho sahajaṃ tava ||

एवं पृष्टस तदा पित्रा प्रह्लादो ऽसुरबालकः प्रणिपत्य पितुः पादाव इदं वचनम अब्रवीत ।।

evaṃ pṛṣṭas tadā pitrā prahlādo 'surabālakaḥ praṇipatya pituḥ pādāv idaṃ vacanam abravīt ||

न मन्त्रादिकृतस तात न च नैसर्गिको मम प्रभाव एष सामान्यो यस्य यस्याच्युतो हृदि ।।

na mantrādikṛtas tāta na ca naisargiko mama prabhāva eṣa sāmānyo yasya yasyācyuto hṛdi ||

अन्येषां यो न पापानि चिन्तयत्य आत्मनो यथा तस्य पापागमस तात हेत्वभावान न विद्यते ।।

anyeṣāṃ yo na pāpāni cintayaty ātmano yathā tasya pāpāgamas tāta hetvabhāvān na vidyate ||

कर्मणा मनसा वाचा परपीडां करोति यः तद बीजं जन्म फलति प्रभूतं तस्य चाशुभम ।।

karmaṇā manasā vācā parapīḍāṃ karoti yaḥ tad bījaṃ janma phalati prabhūtaṃ tasya cāśubham ||

सो ऽहं न पापम इच्छामि न करोमि वदामि वा चिन्तयन सर्वभूतस्थम आत्मन्य अपि च केशवम ।।

so 'haṃ na pāpam icchāmi na karomi vadāmi vā cintayan sarvabhūtastham ātmany api ca keśavam ||

शारीरं मानसं दुःखं दैवं भूतभवं तथा सर्वत्र शुभचित्तस्य तस्य मे जायते कुतः ।।

śārīraṃ mānasaṃ duḥkhaṃ daivaṃ bhūtabhavaṃ tathā sarvatra śubhacittasya tasya me jāyate kutaḥ ||

एवं सर्वेषु भूतेषु भक्तिर अव्यभिचारिणी कर्तव्या पण्डितैर ज्ञात्वा सर्वभूतमयं हरिम ।।

evaṃ sarveṣu bhūteṣu bhaktir avyabhicāriṇī kartavyā paṇḍitair jñātvā sarvabhūtamayaṃ harim ||

इति श्रुत्वा स दैत्येन्द्रः प्रासादशिखरे स्थितः क्रोधान्धकारितमुखः प्राह दैतेयकिंकरान ।।

iti śrutvā sa daityendraḥ prāsādaśikhare sthitaḥ krodhāndhakāritamukhaḥ prāha daiteyakiṃkarān ||

दुरात्मा क्षिप्यताम अस्मात प्रासादाच छतयोजनात गिरिपृष्ठे पतत्व अस्मिञ शिलाभिन्नाङ्गसंहतिः ।।

durātmā kṣipyatām asmāt prāsādāc chatayojanāt giripṛṣṭhe patatv asmiñ śilābhinnāṅgasaṃhatiḥ ||

ततस तं चिक्षिपुः सर्वे बालं दैतेयकिंकराः पपात सो ऽप्य अधः क्षिप्तो हृदयेनोद्वहन हरिम ।।

tatas taṃ cikṣipuḥ sarve bālaṃ daiteyakiṃkarāḥ papāta so 'py adhaḥ kṣipto hṛdayenodvahan harim ||

पतमानं जगद्धात्री जगद्धातरि केशवे भक्तियुक्तं दधारैनम उपगम्य च मेदिनी ।।

patamānaṃ jagaddhātrī jagaddhātari keśave bhaktiyuktaṃ dadhārainam upagamya ca medinī ||

ततो विलोक्य तं स्वस्थम अविशीर्णास्थिबन्धनम हिरण्यकशिपुः प्राह शम्बरं मायिनां वरम ।।

tato vilokya taṃ svastham aviśīrṇāsthibandhanam hiraṇyakaśipuḥ prāha śambaraṃ māyināṃ varam ||

नास्माभिः शक्यते हन्तुम अयं दुर्वृत्तबालकः मायां वेत्ति भवांस तस्मान माययैनं निषूदय ।।

nāsmābhiḥ śakyate hantum ayaṃ durvṛttabālakaḥ māyāṃ vetti bhavāṃs tasmān māyayainaṃ niṣūdaya ||

सूदयाम्य एष दैत्येन्द्र पश्य मायाबलं मम सहस्रम अत्र मायानां पश्य कोटिशतं तथा ।।

sūdayāmy eṣa daityendra paśya māyābalaṃ mama sahasram atra māyānāṃ paśya koṭiśataṃ tathā ||

ततः समसृजन मायाः प्रह्लादे शम्बरो ऽसुरः विनाशम इच्छन दुर्बुद्धिः सर्वत्र समदर्शिनि ।।

tataḥ samasṛjan māyāḥ prahlāde śambaro 'suraḥ vināśam icchan durbuddhiḥ sarvatra samadarśini ||

समाहितमना भूत्वा शम्बरे ऽपि विमत्सरः मैत्रेय सो ऽपि प्रह्लादः सस्मार मधुसूदनम ।।

samāhitamanā bhūtvā śambare 'pi vimatsaraḥ maitreya so 'pi prahlādaḥ sasmāra madhusūdanam ||

ततो भगवता तस्य रक्षार्थं चक्रम उत्तमम आजगाम समाज्ञप्तं ज्वालामालि सुदर्शनम ।।

tato bhagavatā tasya rakṣārthaṃ cakram uttamam ājagāma samājñaptaṃ jvālāmāli sudarśanam ||

तेन मायासहस्रं तच शम्बरस्याशुगामिना बालस्य रक्षता देहम एकैकश्येन सूदितम ।।

tena māyāsahasraṃ tac śambarasyāśugāminā bālasya rakṣatā deham ekaikaśyena sūditam ||

संशोषकं ततो वायुं दैत्येन्द्र इदम अब्रवीत शीघ्रम एष ममादेशाद दुरात्मा नीयतां क्षयम ।।

saṃśoṣakaṃ tato vāyuṃ daityendra idam abravīt śīghram eṣa mamādeśād durātmā nīyatāṃ kṣayam ||

तथेत्य उक्त्वाथ सो ऽप्य एनं विवेश पवनो लघुः शीतो ऽतिरूक्षः शोषाय तद्देहस्यातिदुःसहः ।।

tathety uktvātha so 'py enaṃ viveśa pavano laghuḥ śīto 'tirūkṣaḥ śoṣāya taddehasyātiduḥsahaḥ ||

तेनाविष्टं तथात्मानं स बुद्ध्वा दैत्यबालकः हृदयेन महात्मानं दधार धरणीधरम ।।

tenāviṣṭaṃ tathātmānaṃ sa buddhvā daityabālakaḥ hṛdayena mahātmānaṃ dadhāra dharaṇīdharam ||

हृदयस्थस ततस तस्य तं वायुम अतिशोषणम पपौ जनार्दनः क्रुद्धः स ययौ पवनः क्षयम ।।

hṛdayasthas tatas tasya taṃ vāyum atiśoṣaṇam papau janārdanaḥ kruddhaḥ sa yayau pavanaḥ kṣayam ||

क्षीणासु सर्वमायासु पवने संक्षयं गते जगाम सो ऽपि भवनं गुरोर एव महामतिः ।।

kṣīṇāsu sarvamāyāsu pavane saṃkṣayaṃ gate jagāma so 'pi bhavanaṃ guror eva mahāmatiḥ ||

अहन्य अहन्य अथाचार्यो नीतिं राज्यफलप्रदाम ग्राहयाम आस तं बालं राज्ञाम उशनसा कृताम ।।

ahany ahany athācāryo nītiṃ rājyaphalapradām grāhayām āsa taṃ bālaṃ rājñām uśanasā kṛtām ||

गृहीतनीतिशास्त्रं तं विनीतं स यदा गुरुः मेने तदैनं तत्पित्रे कथयाम आस शिक्षितम ।।

gṛhītanītiśāstraṃ taṃ vinītaṃ sa yadā guruḥ mene tadainaṃ tatpitre kathayām āsa śikṣitam ||

गृहीतनीतिशास्त्रस ते पुत्रो दैत्यपते कृतः प्रह्लादस तत्त्वतो वेत्ति भार्गवेण यद ईरितम ।।

gṛhītanītiśāstras te putro daityapate kṛtaḥ prahlādas tattvato vetti bhārgaveṇa yad īritam ||

मित्रेषु वर्तेत कथम अरिवर्गेषु भूपतिः प्रह्लाद त्रिषु कालेषु मध्यस्थेषु कथं चरेत ।।

mitreṣu varteta katham arivargeṣu bhūpatiḥ prahlāda triṣu kāleṣu madhyastheṣu kathaṃ caret ||

कथं मन्त्रिष्व अमात्येषु बाह्येष्व आभ्यन्तरेषु च चारेषु पौरवर्गेषु शङ्कितेष्व इतरेषु च ।।

kathaṃ mantriṣv amātyeṣu bāhyeṣv ābhyantareṣu ca cāreṣu pauravargeṣu śaṅkiteṣv itareṣu ca ||

कृत्याकृत्यविधानं च दुर्गाटविकसाधनम प्रह्लाद कथ्यतां सम्यक तथा कण्टकशोधनम ।।

kṛtyākṛtyavidhānaṃ ca durgāṭavikasādhanam prahlāda kathyatāṃ samyak tathā kaṇṭakaśodhanam ||

एतच चान्यच च सकलम अधीतं भवता यथा तथा मे कथ्यतां ज्ञातुं तवेच्छामि मनोगतम ।।

etac cānyac ca sakalam adhītaṃ bhavatā yathā tathā me kathyatāṃ jñātuṃ tavecchāmi manogatam ||

प्रणिपत्य पितुः पादौ ततः प्रश्रयभूषणः प्रह्लादः प्राह दैत्येन्द्रं कृताञ्जलिपुटः स्थितः ।।

praṇipatya pituḥ pādau tataḥ praśrayabhūṣaṇaḥ prahlādaḥ prāha daityendraṃ kṛtāñjalipuṭaḥ sthitaḥ ||

ममोपदिष्टं सकलं गुरुणा नात्र संशयः गृहीतं च मया किन्तु न सद एतन मतं मम ।।

mamopadiṣṭaṃ sakalaṃ guruṇā nātra saṃśayaḥ gṛhītaṃ ca mayā kintu na sad etan mataṃ mama ||

साम चोपप्रदानं च भेददण्डौ तथैव च उपायाः कथिता ह्य एते मित्रादीनां च साधने ।।

sāma copapradānaṃ ca bhedadaṇḍau tathaiva ca upāyāḥ kathitā hy ete mitrādīnāṃ ca sādhane ||

तान एवाहं न पश्यामि मित्रादींस तात मा क्रुधः साध्याभावे महाबाहो साधनैः किं प्रयोजनम ।।

tān evāhaṃ na paśyāmi mitrādīṃs tāta mā krudhaḥ sādhyābhāve mahābāho sādhanaiḥ kiṃ prayojanam ||

सर्वभूतात्मके तात जगन्नाथे जगन्मये परमात्मनि गोविन्दे मित्रामित्रकथा कुतः ।।

sarvabhūtātmake tāta jagannāthe jaganmaye paramātmani govinde mitrāmitrakathā kutaḥ ||

त्वय्य अस्ति भगवान विष्णुर मयि चान्यत्र चास्ति सः यतस ततो ऽयं मित्रं मे शत्रुश चेति पृथक कुतः ।।

tvayy asti bhagavān viṣṇur mayi cānyatra cāsti saḥ yatas tato 'yaṃ mitraṃ me śatruś ceti pṛthak kutaḥ ||

तद एभिर अलम अत्यर्थं दुष्टारम्भोक्तिविस्तरैः अविद्यान्तर्गतैर यत्नः कर्तव्यस तात शोभने ।।

tad ebhir alam atyarthaṃ duṣṭārambhoktivistaraiḥ avidyāntargatair yatnaḥ kartavyas tāta śobhane ||

विद्याबुद्धिर अविद्यायाम अज्ञानात तात जायते बालो ऽग्निं किं न खद्योतम असुरेश्वर मन्यते ।।

vidyābuddhir avidyāyām ajñānāt tāta jāyate bālo 'gniṃ kiṃ na khadyotam asureśvara manyate ||

तत कर्म यन न बन्धाय सा विद्या या विमुक्तये आयासायापरं कर्म विद्यान्या शिल्पनैपुणम ।।

tat karma yan na bandhāya sā vidyā yā vimuktaye āyāsāyāparaṃ karma vidyānyā śilpanaipuṇam ||

तद एतद अवगम्याहम असारं साध्यम उत्तमम निशामय महाभाग प्रणिपत्य ब्रवीमि यत ।।

tad etad avagamyāham asāraṃ sādhyam uttamam niśāmaya mahābhāga praṇipatya bravīmi yat ||

न चिन्तयति को राज्यं को धनं नाभिवाञ्छति तथापि भाव्यम एवैतद उभयं प्राप्यते नरैः ।।

na cintayati ko rājyaṃ ko dhanaṃ nābhivāñchati tathāpi bhāvyam evaitad ubhayaṃ prāpyate naraiḥ ||

सर्व एव महाभाग महत्त्वं प्रति सोद्यमाः तथापि पुंसां भाग्यानि नोद्यमा भूतिहेतवः ।।

sarva eva mahābhāga mahattvaṃ prati sodyamāḥ tathāpi puṃsāṃ bhāgyāni nodyamā bhūtihetavaḥ ||

जडानाम अविवेकानाम अशूराणाम अपि प्रभो भाग्यभोज्यानि राज्यानि सन्त्य अनीतिमताम अपि ।।

jaḍānām avivekānām aśūrāṇām api prabho bhāgyabhojyāni rājyāni santy anītimatām api ||

तस्माद यतेत पुण्येषु य इच्छेन महतीं श्रियम यतितव्यं समत्वे च निर्वाणम अपि चेच्छता ।।

tasmād yateta puṇyeṣu ya icchen mahatīṃ śriyam yatitavyaṃ samatve ca nirvāṇam api cecchatā ||

देवा मनुष्याः पशवः पक्षिवृक्षसरीसृपाः रूपम एतद अनन्तस्य विष्णोर भिन्नम इव स्थितम ।।

devā manuṣyāḥ paśavaḥ pakṣivṛkṣasarīsṛpāḥ rūpam etad anantasya viṣṇor bhinnam iva sthitam ||

एतद विजानता सर्वं जगत स्थावरजङ्गमम द्रष्टव्यम आत्मवद विष्णुर यतो ऽयं विश्वरूपधृक ।।

etad vijānatā sarvaṃ jagat sthāvarajaṅgamam draṣṭavyam ātmavad viṣṇur yato 'yaṃ viśvarūpadhṛk ||

एवं ज्ञाते स भगवान अनादिः परमेश्वरः प्रसीदत्य अच्युतस तस्मिन प्रसन्ने क्लेशसंक्षयः ।।

evaṃ jñāte sa bhagavān anādiḥ parameśvaraḥ prasīdaty acyutas tasmin prasanne kleśasaṃkṣayaḥ ||

एतच छ्रुत्वा तु कोपेन समुत्थाय वरासनात हिरण्यकशिपुः पुत्रं पदा वक्षस्य अताडयत ।।

etac chrutvā tu kopena samutthāya varāsanāt hiraṇyakaśipuḥ putraṃ padā vakṣasy atāḍayat ||

उवाच च स कोपेन सामर्षः प्रज्वलन्न इव निष्पिष्य पाणिना पाणिं हन्तुकामो जगद यथा ।।

uvāca ca sa kopena sāmarṣaḥ prajvalann iva niṣpiṣya pāṇinā pāṇiṃ hantukāmo jagad yathā ||

हे विप्रचित्ते हे राहो हे बलैष महार्णवे नागपाशैर दृढं बद्ध्वा क्षिप्यतां मा विलम्बथ ।।

he vipracitte he rāho he balaiṣa mahārṇave nāgapāśair dṛḍhaṃ baddhvā kṣipyatāṃ mā vilambatha ||

अन्यथा सकला लोकास तथा दैतेयदानवाः अनुयास्यन्ति मूढस्य मतम अस्य दुरात्मनः ।।

anyathā sakalā lokās tathā daiteyadānavāḥ anuyāsyanti mūḍhasya matam asya durātmanaḥ ||

बहुशो वारितो ऽस्माभिर अयं पापस तथाप्य अरेः स्तुतिं करोति दुष्टानां वध एवोपकारकः ।।

bahuśo vārito 'smābhir ayaṃ pāpas tathāpy areḥ stutiṃ karoti duṣṭānāṃ vadha evopakārakaḥ ||

ततस ते सत्वरा दैत्या बद्ध्वा तं नागबन्धनैः भर्तुर आज्ञां पुरस्कृत्य चिक्षिपुः सलिलार्णवे ।।

tatas te satvarā daityā baddhvā taṃ nāgabandhanaiḥ bhartur ājñāṃ puraskṛtya cikṣipuḥ salilārṇave ||

ततश चचाल चलता प्रह्लादेन महार्णवः उद्वेलो ऽभूत परं क्षोभम उपेत्य च समन्ततः ।।

tataś cacāla calatā prahlādena mahārṇavaḥ udvelo 'bhūt paraṃ kṣobham upetya ca samantataḥ ||

भूर्लोकम अखिलं दृष्ट्वा प्लाव्यमानं महाम्भसा हिरण्यकशिपुर दैत्यान इदम आह महामुने ।।

bhūrlokam akhilaṃ dṛṣṭvā plāvyamānaṃ mahāmbhasā hiraṇyakaśipur daityān idam āha mahāmune ||

दैतेयाः सकलैः शैलैर अत्रैव वरुणालये निश्छिद्रैः सर्वतः सर्वैश चीयताम एष दुर्मतिः ।।

daiteyāḥ sakalaiḥ śailair atraiva varuṇālaye niśchidraiḥ sarvataḥ sarvaiś cīyatām eṣa durmatiḥ ||

नाग्निर दहति नैवायं शस्त्रैश छिन्नो न चोरगैः क्षयं नीतो न वातेन न विषेण न कृत्यया ।।

nāgnir dahati naivāyaṃ śastraiś chinno na coragaiḥ kṣayaṃ nīto na vātena na viṣeṇa na kṛtyayā ||

न मायाभिर न चैवोच्चात पातितो न च दिग्गजैः बालो ऽतिदुष्टचित्तो ऽयं नानेनार्थो ऽस्ति जीवता ।।

na māyābhir na caivoccāt pātito na ca diggajaiḥ bālo 'tiduṣṭacitto 'yaṃ nānenārtho 'sti jīvatā ||

तद एष तोयधाव अत्र समाक्रान्तो महीधरैः तिष्ठत्व अब्दसहस्रान्तं प्राणान हास्यति दुर्मतिः ।।

tad eṣa toyadhāv atra samākrānto mahīdharaiḥ tiṣṭhatv abdasahasrāntaṃ prāṇān hāsyati durmatiḥ ||

ततो दैत्या दानवाश च पर्वतैस तं महोदधौ आक्रम्य चयनं चक्रुर योजनानि सहस्रशः ।।

tato daityā dānavāś ca parvatais taṃ mahodadhau ākramya cayanaṃ cakrur yojanāni sahasraśaḥ ||

स चितः पर्वतैर अन्तः समुद्रस्य महामतिः तुष्टावाह्निकवेलायाम एकाग्रमतिर अच्युतम ।।

sa citaḥ parvatair antaḥ samudrasya mahāmatiḥ tuṣṭāvāhnikavelāyām ekāgramatir acyutam ||

नमस ते पुण्डरीकाक्ष नमस ते पुरुषोत्तम नमस ते सर्वलोकात्मन नमस ते तिग्मचक्रिणे ।।

namas te puṇḍarīkākṣa namas te puruṣottama namas te sarvalokātman namas te tigmacakriṇe ||

नमो ब्रह्मण्यदेवाय गोब्राह्मणहिताय च जगद्धिताय कृष्णाय गोविन्दाय नमो नमः ।।

namo brahmaṇyadevāya gobrāhmaṇahitāya ca jagaddhitāya kṛṣṇāya govindāya namo namaḥ ||

ब्रह्मत्वे सृजते विश्वं स्थितौ पालयते पुनः रुद्ररूपाय कल्पान्ते नमस तुभ्यं त्रिमूर्तये ।।

brahmatve sṛjate viśvaṃ sthitau pālayate punaḥ rudrarūpāya kalpānte namas tubhyaṃ trimūrtaye ||

देवा यक्षासुराः सिद्धा नागा गन्धर्वकिंनराः पिशाचा राक्षसाश चैव मनुष्याः पशवस तथा ।।

devā yakṣāsurāḥ siddhā nāgā gandharvakiṃnarāḥ piśācā rākṣasāś caiva manuṣyāḥ paśavas tathā ||

पक्षिणः स्थावराश चैव पिपीलिकसरीसृपाः भूम्यापो ऽग्निर नभो वायुः शब्दः स्पर्शस तथा रसः ।।

pakṣiṇaḥ sthāvarāś caiva pipīlikasarīsṛpāḥ bhūmyāpo 'gnir nabho vāyuḥ śabdaḥ sparśas tathā rasaḥ ||

रूपं गन्धो मनो बुद्धिर आत्मा कालस तथा गुणाः एतेषां परमार्थश च सर्वम एतत त्वम अच्युत ।।

rūpaṃ gandho mano buddhir ātmā kālas tathā guṇāḥ eteṣāṃ paramārthaś ca sarvam etat tvam acyuta ||

विद्याविद्ये भवान सत्यम असत्यं त्वं विषामृते प्रवृत्तं च निवृत्तं च कर्म वेदोदितं भवान ।।

vidyāvidye bhavān satyam asatyaṃ tvaṃ viṣāmṛte pravṛttaṃ ca nivṛttaṃ ca karma vedoditaṃ bhavān ||

समस्तकर्मभोक्ता च कर्मोपकरणानि च त्वम एव विष्णो सर्वाणि सर्वकर्मफलं च यत ।।

samastakarmabhoktā ca karmopakaraṇāni ca tvam eva viṣṇo sarvāṇi sarvakarmaphalaṃ ca yat ||

मय्य अन्यत्र तथाशेषभूतेषु भुवनेषु च तवैव व्याप्तिर ऐश्वर्यगुणसंसूचिकी प्रभो ।।

mayy anyatra tathāśeṣabhūteṣu bhuvaneṣu ca tavaiva vyāptir aiśvaryaguṇasaṃsūcikī prabho ||

त्वां योगिनश चिन्तयन्ति त्वां यजन्ति च यज्विनः हव्यकव्यभुग एकस त्वं पितृदेवस्वरूपधृक ।।

tvāṃ yoginaś cintayanti tvāṃ yajanti ca yajvinaḥ havyakavyabhug ekas tvaṃ pitṛdevasvarūpadhṛk ||

रूपं महत ते ऽच्युत यत्र विश्वं यतश च सूक्ष्मं जगद एतद ईश रूपाणि सूक्ष्माणि च भूतभेदास तेष्व अन्तर आत्माख्यम अतीव सूक्ष्मम ।।

rūpaṃ mahat te 'cyuta yatra viśvaṃ yataś ca sūkṣmaṃ jagad etad īśa rūpāṇi sūkṣmāṇi ca bhūtabhedās teṣv antar ātmākhyam atīva sūkṣmam ||

तस्माच च सूक्ष्मादिविशेषणानाम अगोचरे यत परमार्थरूपम किम अप्य अचिन्त्यं तव रूपम अस्ति तस्मै नमस ते पुरुषोत्तमाय ।।

tasmāc ca sūkṣmādiviśeṣaṇānām agocare yat paramārtharūpam kim apy acintyaṃ tava rūpam asti tasmai namas te puruṣottamāya ||

सर्वभूतेषु सर्वात्मन या शक्तिर अपरा तव गुणाश्रया नमस तस्यै शाश्वतायै सुरेश्वर ।।

sarvabhūteṣu sarvātman yā śaktir aparā tava guṇāśrayā namas tasyai śāśvatāyai sureśvara ||

यातीतगोचरा वाचां मनसां चाविशेषणा ज्ञानिज्ञानपरिच्छेद्या तां वन्दे चेश्वरीं पराम ।।

yātītagocarā vācāṃ manasāṃ cāviśeṣaṇā jñānijñānaparicchedyā tāṃ vande ceśvarīṃ parām ||

ओं नमो वासुदेवाय तस्मै भगवते सदा व्यतिरिक्तं न यस्यास्ति व्यतिरिक्तो ऽखिलस्य यः ।।

oṃ namo vāsudevāya tasmai bhagavate sadā vyatiriktaṃ na yasyāsti vyatirikto 'khilasya yaḥ ||

नमस तस्मै नमस तस्मै नमस तस्मै महात्मने नामरूपं न यस्यैको यो ऽस्तित्वेनोपलभ्यते ।।

namas tasmai namas tasmai namas tasmai mahātmane nāmarūpaṃ na yasyaiko yo 'stitvenopalabhyate ||

यस्यावताररूपाणि समर्चन्ति दिवौकसः अपश्यन्तः परं रूपं नमस तस्मै महात्मने ।।

yasyāvatārarūpāṇi samarcanti divaukasaḥ apaśyantaḥ paraṃ rūpaṃ namas tasmai mahātmane ||

यो ऽन्तस तिष्ठन्न अशेषस्य पश्यतीशः शुभाशुभम तं सर्वसाक्षिणं विष्णुं नमस्ये परमेश्वरम ।।

yo 'ntas tiṣṭhann aśeṣasya paśyatīśaḥ śubhāśubham taṃ sarvasākṣiṇaṃ viṣṇuṃ namasye parameśvaram ||

नमो ऽस्तु विष्णवे तस्मै यस्याभिन्नम इदं जगत ध्येयः स जगताम आद्यः स प्रसीदतु मे ऽव्ययः ।।

namo 'stu viṣṇave tasmai yasyābhinnam idaṃ jagat dhyeyaḥ sa jagatām ādyaḥ sa prasīdatu me 'vyayaḥ ||

यत्रोतम एतत प्रोतं च विश्वम अक्षरसंज्ञके आधारभूतः सर्वस्य स प्रसीदतु मे हरिः ।।

yatrotam etat protaṃ ca viśvam akṣarasaṃjñake ādhārabhūtaḥ sarvasya sa prasīdatu me hariḥ ||

ओं नमो विष्णवे तस्मै नमस तस्मै पुनः पुनः यत्र सर्वं यतः सर्वं यः सर्वं सर्वतश च यः ।।

oṃ namo viṣṇave tasmai namas tasmai punaḥ punaḥ yatra sarvaṃ yataḥ sarvaṃ yaḥ sarvaṃ sarvataś ca yaḥ ||

सर्वगत्वाद अनन्तस्य स एवाहम अवस्थितः मत्तः सर्वम अहं सर्वं मयि सर्वं सनातने ।।

sarvagatvād anantasya sa evāham avasthitaḥ mattaḥ sarvam ahaṃ sarvaṃ mayi sarvaṃ sanātane ||

अहम एवाक्षयो नित्यः परमात्मात्मसंश्रयः ब्रह्मसंज्ञो ऽहम एवाग्रे तथान्ते च परः पुमान ।।

aham evākṣayo nityaḥ paramātmātmasaṃśrayaḥ brahmasaṃjño 'ham evāgre tathānte ca paraḥ pumān ||