कथितो भवता वंशो मानवानां महामुने कारणं चास्य जगतो विष्णुर एव सनातनः ।।

kathito bhavatā vaṃśo mānavānāṃ mahāmune kāraṇaṃ cāsya jagato viṣṇur eva sanātanaḥ ||

यत त्व एतद भगवान आह प्रह्लादं दैत्यसत्तमम ददाह नाग्निर नास्त्रैश च क्षुण्णस तत्याज जीवितम ।।

yat tv etad bhagavān āha prahlādaṃ daityasattamam dadāha nāgnir nāstraiś ca kṣuṇṇas tatyāja jīvitam ||

जगाम वसुधा क्षोभं यत्राब्धिसलिले स्थिते बन्धबद्धो ऽपि चलति विक्षिप्ताङ्गैः समाहता ।।

jagāma vasudhā kṣobhaṃ yatrābdhisalile sthite bandhabaddho 'pi calati vikṣiptāṅgaiḥ samāhatā ||

शैलैर आक्रान्तदेहो ऽपि न ममार च यः पुरा त्वयैवातीव माहात्म्यं कथितं यस्य धीमतः ।।

śailair ākrāntadeho 'pi na mamāra ca yaḥ purā tvayaivātīva māhātmyaṃ kathitaṃ yasya dhīmataḥ ||

तस्य प्रभावम अतुलं विष्णोर भक्तिमतो मुने श्रोतुम इच्छामि यस्यैतच चरितं त्व अमितौजसः ।।

tasya prabhāvam atulaṃ viṣṇor bhaktimato mune śrotum icchāmi yasyaitac caritaṃ tv amitaujasaḥ ||

किंनिमित्तम असौ शस्त्रैर विक्षतो दितिजैर मुने किमर्थं चाब्धिसलिले निक्षिप्तो धर्मतत्परः ।।

kiṃnimittam asau śastrair vikṣato ditijair mune kimarthaṃ cābdhisalile nikṣipto dharmatatparaḥ ||

आक्रान्तः पर्वतैः कस्मात कस्माद दष्टो महोरगैः क्षिप्तः किम अद्रिशिखरात किं वा पावकसंचये ।।

ākrāntaḥ parvataiḥ kasmāt kasmād daṣṭo mahoragaiḥ kṣiptaḥ kim adriśikharāt kiṃ vā pāvakasaṃcaye ||

दिग्दन्तिनां दन्तभूमिः स च कस्मान निरूपितः संशोषको ऽनिलश चास्य प्रयुक्तः किं महासुरैः ।।

digdantināṃ dantabhūmiḥ sa ca kasmān nirūpitaḥ saṃśoṣako 'nilaś cāsya prayuktaḥ kiṃ mahāsuraiḥ ||

कृत्यां च दैत्यगुरवो युयुजुस ते तु किं मुने शम्बरश चापि मायानां सहस्रं किं प्रयुक्तवान ।।

kṛtyāṃ ca daityaguravo yuyujus te tu kiṃ mune śambaraś cāpi māyānāṃ sahasraṃ kiṃ prayuktavān ||

हालाहलं विषं घोरं दैत्यसूदैर महात्मनः कस्माद दत्तं विनाशाय यज जीर्णं तेन धीमता ।।

hālāhalaṃ viṣaṃ ghoraṃ daityasūdair mahātmanaḥ kasmād dattaṃ vināśāya yaj jīrṇaṃ tena dhīmatā ||

एतत सर्वं महाभाग प्रह्लादस्य महात्मनः चरितं श्रोतुम इच्छामि महामाहात्म्यसूचकम ।।

etat sarvaṃ mahābhāga prahlādasya mahātmanaḥ caritaṃ śrotum icchāmi mahāmāhātmyasūcakam ||

न हि कौतूहलं तत्र यद दैत्यैर न हतो हि सः अनन्यमनसो विष्णौ कः समर्थो निपातने ।।

na hi kautūhalaṃ tatra yad daityair na hato hi saḥ ananyamanaso viṣṇau kaḥ samartho nipātane ||

तस्मिन धर्मपरे नित्यं केशवाराधनोद्यते स्ववंशप्रभवैर दैत्यैः कर्तुं द्वेषो ऽतिदुष्करः ।।

tasmin dharmapare nityaṃ keśavārādhanodyate svavaṃśaprabhavair daityaiḥ kartuṃ dveṣo 'tiduṣkaraḥ ||

धर्मात्मनि महाभागे विष्णुभक्ते विमत्सरे दैतेयैः प्रहृतं कस्मात तन ममाख्यातुम अर्हसि ।।

dharmātmani mahābhāge viṣṇubhakte vimatsare daiteyaiḥ prahṛtaṃ kasmāt tan mamākhyātum arhasi ||

प्रहरन्ति महात्मानो विपक्षे चापि नेदृशे गुणैः समन्विते साधौ किं पुनर यः स्वपक्षजः ।।

praharanti mahātmāno vipakṣe cāpi nedṛśe guṇaiḥ samanvite sādhau kiṃ punar yaḥ svapakṣajaḥ ||

तद एतत कथ्यतां सर्वं विस्तरान मुनिसत्तम दैत्येश्वरस्य चरितं श्रोतुम इच्छाम्य अशेषतः ।।

tad etat kathyatāṃ sarvaṃ vistarān munisattama daityeśvarasya caritaṃ śrotum icchāmy aśeṣataḥ ||