वायुरुवाच ॥ अथ सर्वे प्रदीप्तांगा वैकुण्ठं प्रययुर्द्रुतम् ॥ प्रणम्याहुश्च तत्सर्वं हरये देवसत्तमाः ॥ १ ॥

vAyuruvAca ॥ atha sarve pradIptAMgA vaikuNThaM prayayurdrutam ॥ praNamyAhuzca tatsarvaM haraye devasattamAH ॥ 1 ॥

श्रुत्वा तेषां तदा वाक्यं भगवान्पुरुषोत्तमः ॥ किमिदन्त्विति संचिन्त्य ज्ञात्वा तत्कारणं च सः ॥ २ ॥

zrutvA teSAM tadA vAkyaM bhagavAnpuruSottamaH ॥ kimidantviti saMcintya jJAtvA tatkAraNaM ca saH ॥ 2 ॥

जगाम मन्दरं तूर्णं महेश्वरदिदृक्षया ॥ दृष्ट्वा देवं प्रणम्यैवं प्रोवाच सुकृतांजलिः ॥ ३ ॥

jagAma mandaraM tUrNaM mahezvaradidRkSayA ॥ dRSTvA devaM praNamyaivaM provAca sukRtAMjaliH ॥ 3 ॥

विष्णुरुवाच ॥ भगवन्ब्राह्मणः कश्चिदुपमन्युरिति श्रुतः ॥ क्षीरार्थमदहत्सर्वं तपसा तन्निवारय ॥ ४ ॥

viSNuruvAca ॥ bhagavanbrAhmaNaH kazcidupamanyuriti zrutaH ॥ kSIrArthamadahatsarvaM tapasA tannivAraya ॥ 4 ॥

वायुरुवाच ॥ इति श्रुत्वा वचो विष्णोः प्राह देवो महेश्वरः ॥ शिशुं निवारयिष्यामि तत्त्वं गच्छ स्वमाश्रमम् ॥ ५ ॥

vAyuruvAca ॥ iti zrutvA vaco viSNoH prAha devo mahezvaraH ॥ zizuM nivArayiSyAmi tattvaM gaccha svamAzramam ॥ 5 ॥

तच्छ्रुत्वा शंभुवचनं स विष्णुर्देववल्लभः ॥ जगामाश्वास्य तान्सर्वान्स्वलोकममरादिकान् ॥ ६ ॥

tacchrutvA zaMbhuvacanaM sa viSNurdevavallabhaH ॥ jagAmAzvAsya tAnsarvAnsvalokamamarAdikAn ॥ 6 ॥

एतस्मिन्नंतरे देवः पिनाकी परमेश्वरः ॥ शक्रस्य रूपमास्थाय गन्तुं चक्रे मतिं ततः ॥ ७ ॥

etasminnaMtare devaH pinAkI paramezvaraH ॥ zakrasya rUpamAsthAya gantuM cakre matiM tataH ॥ 7 ॥

अथ जगाम मुनेस्तु तपोवनं गजवरेण सितेन सदाशिवः ॥ सह सुरासुरसिद्धमहोरगैरमरराजतनुं स्वयमास्थितः ॥ ८ ॥

atha jagAma munestu tapovanaM gajavareNa sitena sadAzivaH ॥ saha surAsurasiddhamahoragairamararAjatanuM svayamAsthitaH ॥ 8 ॥

स वारणश्चारु तदा विभुं तं निवीज्य वालव्यजनेन दिव्यम् ॥ दधार शच्या सहितं सुरेंद्रं करेण वामेन शितातपत्रम् ॥ ९ ॥

sa vAraNazcAru tadA vibhuM taM nivIjya vAlavyajanena divyam ॥ dadhAra zacyA sahitaM sureMdraM kareNa vAmena zitAtapatram ॥ 9 ॥

रराज भगवान्सोमः शक्ररूपी सदाशिवः ॥ तेनातपत्रेण यथा चन्द्रबिंबेन मन्दरः ॥ १० ॥

rarAja bhagavAnsomaH zakrarUpI sadAzivaH ॥ tenAtapatreNa yathA candrabiMbena mandaraH ॥ 10 ॥

आस्थायैवं हि शक्रस्य स्वरूपं परमेश्वरः ॥ जगामानुग्रहं कर्तुमुपमन्योस्तदाश्रमम् ॥ ११ ॥

AsthAyaivaM hi zakrasya svarUpaM paramezvaraH ॥ jagAmAnugrahaM kartumupamanyostadAzramam ॥ 11 ॥

तं दृष्ट्वा परमेशानं शक्ररूपधरं शिवम् ॥ प्रणम्य शिरसा प्राह महामुनिवरः स्वयम् ॥ १२ ॥

taM dRSTvA paramezAnaM zakrarUpadharaM zivam ॥ praNamya zirasA prAha mahAmunivaraH svayam ॥ 12 ॥

उपमन्युरुवाच ॥ पावितश्चाश्रमस्सो ऽयं मम देवेश्वर स्वयम् ॥ प्राप्तो यत्त्वं जगन्नाथ भगवन्देवसत्तम ॥ १३ ॥

upamanyuruvAca ॥ pAvitazcAzramasso 'yaM mama devezvara svayam ॥ prApto yattvaM jagannAtha bhagavandevasattama ॥ 13 ॥

वायुरुवाच ॥ एवमुक्त्वा स्थितं प्रेक्ष्य कृतांजलिपुटं द्विजम् ॥ प्राह गंभीरया वाचा शक्ररूपधरो हरः ॥ १४ ॥

vAyuruvAca ॥ evamuktvA sthitaM prekSya kRtAMjalipuTaM dvijam ॥ prAha gaMbhIrayA vAcA zakrarUpadharo haraH ॥ 14 ॥

शक्र उवाच ॥ तुष्टो ऽस्मि ते वरं ब्रूहि तपसानेन सुव्रत ॥ ददामि चेप्सितान्सर्वान्धौम्याग्रज महामुने ॥ १५ ॥

zakra uvAca ॥ tuSTo 'smi te varaM brUhi tapasAnena suvrata ॥ dadAmi cepsitAnsarvAndhaumyAgraja mahAmune ॥ 15 ॥

वायुरुवाच ॥ एवमुक्तस्तदा तेन शक्रेण मुनिपुंगवः ॥ वारयामि शिवे भक्तिमित्युवाच कृताञ्जलिः ॥ १६ ॥

vAyuruvAca ॥ evamuktastadA tena zakreNa munipuMgavaH ॥ vArayAmi zive bhaktimityuvAca kRtAJjaliH ॥ 16 ॥

तन्निशम्य हरिः १ प्राह मां न जानासि लेखपम् ॥ त्रैलोक्याधिपतिं शक्रं सर्वदेवनमस्कृतम् ॥ १७ ॥

tannizamya hariH 1 prAha mAM na jAnAsi lekhapam ॥ trailokyAdhipatiM zakraM sarvadevanamaskRtam ॥ 17 ॥

मद्भक्तो भव विप्रर्षे मामेवार्चय सर्वदा ॥ ददामि सर्वं भद्रं ते त्यज रुद्रं च निर्गुणम् ॥ १८ ॥

madbhakto bhava viprarSe mAmevArcaya sarvadA ॥ dadAmi sarvaM bhadraM te tyaja rudraM ca nirguNam ॥ 18 ॥

रुद्रेण निर्गुणेनापि किं ते कार्यं भविष्यति ॥ देवपङ्क्तिबहिर्भूतो यः पिशाचत्वमागतः ॥ १९ ॥

rudreNa nirguNenApi kiM te kAryaM bhaviSyati ॥ devapaGktibahirbhUto yaH pizAcatvamAgataH ॥ 19 ॥

वायुरुवाच ॥ तच्छ्रुत्वा प्राह स मुनिर्जपन्पञ्चाक्षरं मनुम् ॥ मन्यमानो धर्मविघ्नं प्राह तं कर्तुमागतम् ॥ २० ॥

vAyuruvAca ॥ tacchrutvA prAha sa munirjapanpaJcAkSaraM manum ॥ manyamAno dharmavighnaM prAha taM kartumAgatam ॥ 20 ॥

उपमन्युरुवाच ॥ त्वयैवं कथितं सर्वं भवनिंदारतेन वै ॥ प्रसंगादेव देवस्य निर्गुणत्वं महात्मनः ॥ २१ ॥

upamanyuruvAca ॥ tvayaivaM kathitaM sarvaM bhavaniMdAratena vai ॥ prasaMgAdeva devasya nirguNatvaM mahAtmanaH ॥ 21 ॥

त्वं न जानामि वै रुद्रं सर्वदेवेश्वरेश्वरम् ॥ ब्रह्मविष्णुमहेशानां जनक प्रकृतेः परम् ॥ २२ ॥

tvaM na jAnAmi vai rudraM sarvadevezvarezvaram ॥ brahmaviSNumahezAnAM janaka prakRteH param ॥ 22 ॥

सदसद्व्यक्तमव्यक्तं यमाहुर्ब्रह्मवादिनः ॥ नित्यमेकमनेकं च वरं तस्माद्वृणोम्यहम् ॥ २३ ॥

sadasadvyaktamavyaktaM yamAhurbrahmavAdinaH ॥ nityamekamanekaM ca varaM tasmAdvRNomyaham ॥ 23 ॥

हेतुवादविनिर्मुक्तं सांख्ययोगार्थदम्परम् ॥ उपासते यं तत्त्वज्ञा वरं तस्माद्वृणोम्यहम् ॥ २४ ॥

hetuvAdavinirmuktaM sAMkhyayogArthadamparam ॥ upAsate yaM tattvajJA varaM tasmAdvRNomyaham ॥ 24 ॥

नास्ति शंभोः परं तत्त्वं सर्वकारणकारणात् ॥ ब्रह्मविष्ण्वादिदेवानां स्रष्टुर्गुणपराद्विभोः ॥ २५ ॥

nAsti zaMbhoH paraM tattvaM sarvakAraNakAraNAt ॥ brahmaviSNvAdidevAnAM sraSTurguNaparAdvibhoH ॥ 25 ॥

बहुनात्र किमुक्तेन मयाद्यानुमितं महत् ॥ भवांतरे कृतं पापं श्रुता निन्दा भवस्य चेत् ॥ २६ ॥

bahunAtra kimuktena mayAdyAnumitaM mahat ॥ bhavAMtare kRtaM pApaM zrutA nindA bhavasya cet ॥ 26 ॥

श्रुत्वा निंदां भवस्याथ तत्क्षणादेव सन्त्यजेत् ॥ स्वदेहं तन्निहत्याशु शिवलोकं स गच्छति ॥ २७ ॥

zrutvA niMdAM bhavasyAtha tatkSaNAdeva santyajet ॥ svadehaM tannihatyAzu zivalokaM sa gacchati ॥ 27 ॥

आस्तां तावन्ममेच्छेयं क्षीरं प्रति सुराधम ॥ निहत्य त्वां शिवास्त्रेण त्यजाम्येतं कलेवरम् ॥ २८ ॥

AstAM tAvanmameccheyaM kSIraM prati surAdhama ॥ nihatya tvAM zivAstreNa tyajAmyetaM kalevaram ॥ 28 ॥

वायुरुवाच ॥ एवमुक्त्वोपमन्युस्तं मर्तुं व्यवसितस्स्वयम् ॥ क्षीरे वाञ्छामपि त्यक्त्वा निहन्तुं शक्रमुद्यतः ॥ २९ ॥

vAyuruvAca ॥ evamuktvopamanyustaM martuM vyavasitassvayam ॥ kSIre vAJchAmapi tyaktvA nihantuM zakramudyataH ॥ 29 ॥

भस्मादाय तदा घोरमघोरास्त्राभिमंत्रितम् ॥ विसृज्य शक्रमुद्दिश्य ननाद स मुनिस्तदा ॥ ३० ॥

bhasmAdAya tadA ghoramaghorAstrAbhimaMtritam ॥ visRjya zakramuddizya nanAda sa munistadA ॥ 30 ॥

स्मृत्वा शंभुपदद्वंद्वं स्वदेहं दुग्धुमुद्यतः ॥ आग्नेयीं धारणां बिभ्रदुपमन्युरवस्थितः ॥ ३१ ॥

smRtvA zaMbhupadadvaMdvaM svadehaM dugdhumudyataH ॥ AgneyIM dhAraNAM bibhradupamanyuravasthitaH ॥ 31 ॥

एवं व्यवसिते विप्रे भगवान्भगनेत्रहा ॥ वारयामास सौम्येन धारणां तस्य योगिनः ॥ ३२ ॥

evaM vyavasite vipre bhagavAnbhaganetrahA ॥ vArayAmAsa saumyena dhAraNAM tasya yoginaH ॥ 32 ॥

तद्विसृष्टमघोरास्त्रं नंदीश्वरनियोगतः ॥ जगृहे मध्यतः क्षिप्तं नन्दी शंकरवल्लभः ॥ ३३ ॥

tadvisRSTamaghorAstraM naMdIzvaraniyogataH ॥ jagRhe madhyataH kSiptaM nandI zaMkaravallabhaH ॥ 33 ॥

स्वं रूपमेव भगवानास्थाय परमेश्वरः ॥ दर्शयामास शिप्राय बालेन्दुकृतशेखरम् ॥ ३४ ॥

svaM rUpameva bhagavAnAsthAya paramezvaraH ॥ darzayAmAsa ziprAya bAlendukRtazekharam ॥ 34 ॥

क्षीरार्णवसहस्रं च पीयूषार्णवमेव वा ॥ दध्यादेरर्णवांश्चैव घृतोदार्णवमेव च ॥ ३५ ॥

kSIrArNavasahasraM ca pIyUSArNavameva vA ॥ dadhyAderarNavAMzcaiva ghRtodArNavameva ca ॥ 35 ॥

फलार्णवं च बालस्य भक्ष्य भोज्यार्णवं तथा ॥ अपूपानां गिरिं चैव दर्शयामास स प्रभुः ॥ ३६ ॥

phalArNavaM ca bAlasya bhakSya bhojyArNavaM tathA ॥ apUpAnAM giriM caiva darzayAmAsa sa prabhuH ॥ 36 ॥

एवं स ददृशे देवो देव्या सार्धं वृषोपरि ॥ गणेश्वरैस्त्रिशूलाद्यैर्दिव्यास्त्रैरपि संवृतः ॥ ३७ ॥

evaM sa dadRze devo devyA sArdhaM vRSopari ॥ gaNezvaraistrizUlAdyairdivyAstrairapi saMvRtaH ॥ 37 ॥

दिवि दुंदुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिः पपात च ॥ विष्णुब्रह्मेन्द्रप्रमुखैर्देवैश्छन्ना दिशो दश ॥ ३८ ॥

divi duMdubhayo neduH puSpavRSTiH papAta ca ॥ viSNubrahmendrapramukhairdevaizchannA dizo daza ॥ 38 ॥

अथोपमन्युरानन्दसमुद्रोर्मिभिरावृतः ॥ पपात दण्डवद्भूमौ भक्तिनम्रेण चेतसा ॥ ३९ ॥

athopamanyurAnandasamudrormibhirAvRtaH ॥ papAta daNDavadbhUmau bhaktinamreNa cetasA ॥ 39 ॥

एतस्मिन्समये तत्र सस्मितो भगवान्भवः ॥ एह्येहीति तमाहूय मूर्ध्न्याघ्राय ददौ वरान् ॥ ४० ॥

etasminsamaye tatra sasmito bhagavAnbhavaH ॥ ehyehIti tamAhUya mUrdhnyAghrAya dadau varAn ॥ 40 ॥

शिव उवाच ॥ भक्ष्यभोज्यान्यथाकामं बान्धवैर्भुक्ष्व सर्वदा ॥ सुखी भव सदा दुःखान्निर्मुक्ता भक्तिमान्मम ॥ ४१ ॥

ziva uvAca ॥ bhakSyabhojyAnyathAkAmaM bAndhavairbhukSva sarvadA ॥ sukhI bhava sadA duHkhAnnirmuktA bhaktimAnmama ॥ 41 ॥

उपमन्यो महाभाग तवाम्बैषा हि पार्वती ॥ मया पुत्रीकृतो ह्यद्य दत्तः क्षीरोदकार्णवः ॥ ४२ ॥

upamanyo mahAbhAga tavAmbaiSA hi pArvatI ॥ mayA putrIkRto hyadya dattaH kSIrodakArNavaH ॥ 42 ॥

मधुनश्चार्णवश्चैव दध्यन्नार्णव एव च ॥ आज्यौदनार्णवश्चैव फलाद्यर्णव एव च ॥ ४३ ॥

madhunazcArNavazcaiva dadhyannArNava eva ca ॥ AjyaudanArNavazcaiva phalAdyarNava eva ca ॥ 43 ॥

अपूपगिरयश्चैव भक्ष्यभोज्यार्णवस्तथा ॥ एते दत्ता मया ते हि त्वं गृह्णीष्व महामुने ॥ ४४ ॥

apUpagirayazcaiva bhakSyabhojyArNavastathA ॥ ete dattA mayA te hi tvaM gRhNISva mahAmune ॥ 44 ॥

पिता तव महादेवो माता वै जगदम्बिका ॥ अमरत्वं मया दत्तं गाणपत्यं च शाश्वतम् ॥ ४५ ॥

pitA tava mahAdevo mAtA vai jagadambikA ॥ amaratvaM mayA dattaM gANapatyaM ca zAzvatam ॥ 45 ॥

वरान्वरय सुप्रीत्या मनो ऽभिलषितान्परान् ॥ प्रसन्नो ऽहं प्रदास्यामि नात्र कार्या विचारणा ॥ ४६ ॥

varAnvaraya suprItyA mano 'bhilaSitAnparAn ॥ prasanno 'haM pradAsyAmi nAtra kAryA vicAraNA ॥ 46 ॥

वायुरुवाच ॥ एवमुक्त्वा महादेवः कराभ्यामुपगृह्यतम् ॥ मूर्ध्न्याघ्राय सुतस्ते ऽयमिति देव्यै न्यवेदयत् ॥ ४७ ॥

vAyuruvAca ॥ evamuktvA mahAdevaH karAbhyAmupagRhyatam ॥ mUrdhnyAghrAya sutaste 'yamiti devyai nyavedayat ॥ 47 ॥

देवी च गुहवत्प्रीत्या मूर्ध्नि तस्य कराम्बुजम् ॥ विन्यस्य प्रददौ तस्मै कुमारपदमव्ययम् ॥ ४८ ॥

devI ca guhavatprItyA mUrdhni tasya karAmbujam ॥ vinyasya pradadau tasmai kumArapadamavyayam ॥ 48 ॥

क्षीराब्धिरपि साकारः क्षीरं स्वादु करे दधत् ॥ उपस्थाय ददौ पिण्डीभूतं क्षीरमनश्वरम् ॥ ४९ ॥

kSIrAbdhirapi sAkAraH kSIraM svAdu kare dadhat ॥ upasthAya dadau piNDIbhUtaM kSIramanazvaram ॥ 49 ॥

योगैश्वर्यं सदा तुष्टिं ब्रह्मविद्यामनश्वराम् ॥ समृद्धिं परमान्तस्मै ददौ संतुष्टमानसः ॥ ५० ॥

yogaizvaryaM sadA tuSTiM brahmavidyAmanazvarAm ॥ samRddhiM paramAntasmai dadau saMtuSTamAnasaH ॥ 50 ॥

अथ शंभुः प्रसन्नात्मा दृष्ट्वा तस्य तपोमहः ॥ पुनर्ददौ वरं दिव्यं मुनये ह्युपमन्यवे ॥ ५१ ॥

atha zaMbhuH prasannAtmA dRSTvA tasya tapomahaH ॥ punardadau varaM divyaM munaye hyupamanyave ॥ 51 ॥

व्रतं पाशुपतं ज्ञानं व्रतयोगं च तत्त्वतः ॥ ददौ तस्मै प्रवक्तृत्वपाटवं सुचिरं परम् ॥ ५२ ॥

vrataM pAzupataM jJAnaM vratayogaM ca tattvataH ॥ dadau tasmai pravaktRtvapATavaM suciraM param ॥ 52 ॥

सो ऽपि लब्ध्वा वरान्दिव्यान्कुमारत्वं च सर्वदा ॥ तस्माच्छिवाच्च तस्याश्च शिवाया मुदितो ऽभवत् ॥ ५३ ॥

so 'pi labdhvA varAndivyAnkumAratvaM ca sarvadA ॥ tasmAcchivAcca tasyAzca zivAyA mudito 'bhavat ॥ 53 ॥

ततः प्रसन्नचेतस्कः सुप्रणम्य कृतांजलिः ॥ ययाचे स वरं विप्रो देवदेवान्महेश्वरात् ॥ ५४ ॥

tataH prasannacetaskaH supraNamya kRtAMjaliH ॥ yayAce sa varaM vipro devadevAnmahezvarAt ॥ 54 ॥

उपमन्युरुवाच ॥ प्रसीद देवदेवेश प्रसीद परमेश्वर ॥ स्वभक्तिन्देहि परमान्दिव्यामव्यभिचारिणीम् ॥ ५५ ॥

upamanyuruvAca ॥ prasIda devadeveza prasIda paramezvara ॥ svabhaktindehi paramAndivyAmavyabhicAriNIm ॥ 55 ॥

श्रद्धान्देहि महादेव द्वसम्बन्धिषु मे सदा ॥ स्वदास्यं परमं स्नेहं सान्निध्यं चैव सर्वदा ॥ ५६ ॥

zraddhAndehi mahAdeva dvasambandhiSu me sadA ॥ svadAsyaM paramaM snehaM sAnnidhyaM caiva sarvadA ॥ 56 ॥

एवमुक्त्वा प्रसन्नात्माहर्षगद्गदया गिरा ॥ सतुष्टाव महादेवमुपमन्युर्द्विजोत्तमः ॥ ५७ ॥

evamuktvA prasannAtmAharSagadgadayA girA ॥ satuSTAva mahAdevamupamanyurdvijottamaH ॥ 57 ॥

उपमन्युरुवाच ॥ देवदेव महादेव शरणागतवत्सल ॥ प्रसीद करुणासिंधो साम्ब शंकर सर्वदा ॥ ५८ ॥

upamanyuruvAca ॥ devadeva mahAdeva zaraNAgatavatsala ॥ prasIda karuNAsiMdho sAmba zaMkara sarvadA ॥ 58 ॥

वायुरुवाच ॥ एवमुक्तो महादेवः सर्वेषां च वरप्रदः ॥ प्रत्युवाच प्रसन्नात्मोपमन्युं मुनिसत्तमम् । ५९ ॥

vAyuruvAca ॥ evamukto mahAdevaH sarveSAM ca varapradaH ॥ pratyuvAca prasannAtmopamanyuM munisattamam । 59 ॥

शिव उवाच ॥ वत्सोपमन्यो तुष्टो ऽस्मि सर्वं दत्तं मया हि ते ॥ दृढभक्तो ऽसि विप्रर्षे मया विज्ञासितो ह्यसि ॥ ६० ॥

ziva uvAca ॥ vatsopamanyo tuSTo 'smi sarvaM dattaM mayA hi te ॥ dRDhabhakto 'si viprarSe mayA vijJAsito hyasi ॥ 60 ॥

अजरश्चामरश्चैव भव त्वन्दुःखवर्जितः ॥ यशस्वी तेजसा युक्तो दिव्यज्ञानसमन्वितः ॥ ६१ ॥

ajarazcAmarazcaiva bhava tvanduHkhavarjitaH ॥ yazasvI tejasA yukto divyajJAnasamanvitaH ॥ 61 ॥

अक्षया बान्धवाश्चैव कुलं गोत्रं च ते सदा ॥ भविष्यति द्विजश्रेष्ठ मयि भक्तिश्च शाश्वती ॥ ६२ ॥

akSayA bAndhavAzcaiva kulaM gotraM ca te sadA ॥ bhaviSyati dvijazreSTha mayi bhaktizca zAzvatI ॥ 62 ॥

सान्निध्यं चाश्रमे नित्यं करिष्यामि द्विजोत्तम ॥ उपकंठं मम त्वं वै सानन्दं विहरिष्यसि ॥ ६३ ॥

sAnnidhyaM cAzrame nityaM kariSyAmi dvijottama ॥ upakaMThaM mama tvaM vai sAnandaM vihariSyasi ॥ 63 ॥

एवमुक्त्वा स भगवान्सूर्यकोटिसमप्रभः ॥ ईशानस्स वरान्दत्त्वा तत्रैवान्तर्दधे हरः ॥ ६४ ॥

evamuktvA sa bhagavAnsUryakoTisamaprabhaH ॥ IzAnassa varAndattvA tatraivAntardadhe haraH ॥ 64 ॥

उपमन्युः प्रसन्नात्मा प्राप्य तस्माद्वराद्वरान् ॥ जगाम जननीस्थानं सुखं प्रापाधिकं च सः ॥ ६५ ॥

upamanyuH prasannAtmA prApya tasmAdvarAdvarAn ॥ jagAma jananIsthAnaM sukhaM prApAdhikaM ca saH ॥ 65 ॥