नन्दीश्वर उवाच ॥ अर्जुनोपि तदा तत्र दीप्यमानो व्यदृश्यत ॥ मन्त्रेण शिवरूपेण तेजश्चातुलमावहत् ॥ १ ॥

nandIzvara uvAca ॥ arjunopi tadA tatra dIpyamAno vyadRzyata ॥ mantreNa zivarUpeNa tejazcAtulamAvahat ॥ 1 ॥

ते सर्वे चार्जुनन्दृष्ट्वा पाण्डवा निश्चयं गताः ॥ जयोऽस्माकं धुवञ्जातन्तेजश्च विपुलं यतः ॥ २ ॥

te sarve cArjunandRSTvA pANDavA nizcayaM gatAH ॥ jayo'smAkaM dhuvaJjAtantejazca vipulaM yataH ॥ 2 ॥

इदङ्कार्य्यन्त्वया साध्यन्नान्येन च कदाचन ॥ व्यासस्य वचनाद्भाति सफलं कुरु जीवितम्॥ ३ ॥

idaGkAryyantvayA sAdhyannAnyena ca kadAcana ॥ vyAsasya vacanAdbhAti saphalaM kuru jIvitam॥ 3 ॥

इति प्रोच्यार्जुनन्ते वै विरहौत्सुक्यकातराः ॥ अनिच्छन्तोपि तत्रैव प्रेषयामासुरादरात्॥ ४ ॥

iti procyArjunante vai virahautsukyakAtarAH ॥ anicchantopi tatraiva preSayAmAsurAdarAt॥ 4 ॥

द्रौपदी दुःखसंयुक्ता नेत्राश्रूणि निरुध्य च ॥ प्रेषयन्ती शुभं वाक्यन्तदोवाच पतिव्रता॥ ५॥

draupadI duHkhasaMyuktA netrAzrUNi nirudhya ca ॥ preSayantI zubhaM vAkyantadovAca pativratA॥ 5॥

द्रौपद्युवाच ॥ व्यासोपदिष्टं यद्राजंस्त्वया कार्यं प्रयत्नतः ॥ शुभप्रदोऽस्तु ते पन्थाश्शंकरश्शंकरोस्तु वै ॥ ६॥

draupadyuvAca ॥ vyAsopadiSTaM yadrAjaMstvayA kAryaM prayatnataH ॥ zubhaprado'stu te panthAzzaMkarazzaMkarostu vai ॥ 6॥

ते सर्वे चावसंस्तत्र विसृज्यार्जुनमादरात् ॥ अत्यन्तदुःखमापन्ना मिलित्वा पञ्च एव च ॥ ७॥

te sarve cAvasaMstatra visRjyArjunamAdarAt ॥ atyantaduHkhamApannA militvA paJca eva ca ॥ 7॥

स्थितास्तत्र वदन्ति स्म श्रूयतामृषिसत्तम॥ दुःखेपि प्रियसंगो वै न दुःखाय प्रजायते॥ ८॥

sthitAstatra vadanti sma zrUyatAmRSisattama॥ duHkhepi priyasaMgo vai na duHkhAya prajAyate॥ 8॥

वियोगे द्विगुणन्तस्य दुःखम्भवति नित्यशः ॥। तत्र धैर्य्यधरस्यापि कथन्धैर्य्यम्भवेदिह ॥ ९॥

viyoge dviguNantasya duHkhambhavati nityazaH ॥। tatra dhairyyadharasyApi kathandhairyyambhavediha ॥ 9॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ कुर्वतस्त्वेव तदा दुःखम्पाण्डवेषु मुनीश्वरः ॥ कृपासिंधुश्च स व्यास ऋषिवर्य्यस्समागत ॥ १०॥

nandIzvara uvAca ॥ kurvatastveva tadA duHkhampANDaveSu munIzvaraH ॥ kRpAsiMdhuzca sa vyAsa RSivaryyassamAgata ॥ 10॥

तन्तदा पाण्डवास्ते वै नत्वा सम्पूज्य चादरात् ॥ दत्त्वासनं हि दुःखाढ्याः करौ बद्ध्वा वचोऽब्रुवन् ॥ ११ ॥

tantadA pANDavAste vai natvA sampUjya cAdarAt ॥ dattvAsanaM hi duHkhADhyAH karau baddhvA vaco'bruvan ॥ 11 ॥

पाण्डवा ऊचुः ॥ श्रूयतामृषभश्रेष्ठ दुःखदग्धा वयम्प्रभो ॥ दर्शनन्तेऽद्य सम्प्राप्य ह्यानन्दं प्राप्नुमो मुने ॥ १२॥

pANDavA UcuH ॥ zrUyatAmRSabhazreSTha duHkhadagdhA vayamprabho ॥ darzanante'dya samprApya hyAnandaM prApnumo mune ॥ 12॥

कियत्कालं वसात्रैव दुःखनाशाय नः प्रभो ॥ दर्शनात्तव विप्रर्षेस्सर्वं दुःखं विलीयते ॥ १३॥

kiyatkAlaM vasAtraiva duHkhanAzAya naH prabho ॥ darzanAttava viprarSessarvaM duHkhaM vilIyate ॥ 13॥

नन्दीश्वर उवाच॥ इत्युक्तस्स ऋषिश्रेष्ठो न्यवसत्तत्सुखाय वै ॥ कथाभिर्विविधाभिश्च तद्दुःखं नोदयंस्तदा ॥ १४ ॥

nandIzvara uvAca॥ ityuktassa RSizreSTho nyavasattatsukhAya vai ॥ kathAbhirvividhAbhizca tadduHkhaM nodayaMstadA ॥ 14 ॥

वार्तायां क्रियमाणायान्तेन व्यासेन सन्मुने ॥ सुप्रणम्य विनीतात्मा धर्मराजोऽब्रवीदिदम् ॥ १५॥

vArtAyAM kriyamANAyAntena vyAsena sanmune ॥ supraNamya vinItAtmA dharmarAjo'bravIdidam ॥ 15॥

धर्मराज उवाच ॥ शृणु त्वं हि ऋषिश्रेष्ठ दुःखशान्तिर्मता मम ॥ पृच्छामि त्वां महाप्राज्ञ कथनीयन्त्वया प्रभो॥ १६॥

dharmarAja uvAca ॥ zRNu tvaM hi RSizreSTha duHkhazAntirmatA mama ॥ pRcchAmi tvAM mahAprAjJa kathanIyantvayA prabho॥ 16॥

ईदृशं चैव दुःखं च पुरा प्राप्तश्च कश्चन॥ वयमेव परं दुःखं प्राप्ता वै नैव कश्चन॥ १७॥

IdRzaM caiva duHkhaM ca purA prAptazca kazcana॥ vayameva paraM duHkhaM prAptA vai naiva kazcana॥ 17॥

व्यास उवाच ॥ राज्ञस्तु नलनाम्नो वै निषधाधिपतेः पुरा ॥ भवद्दुःखाधिकं दुःखं जातन्तस्य महात्मनः ॥ १८॥

vyAsa uvAca ॥ rAjJastu nalanAmno vai niSadhAdhipateH purA ॥ bhavadduHkhAdhikaM duHkhaM jAtantasya mahAtmanaH ॥ 18॥

हरिश्चन्द्रस्य नृपतेर्जातं दुःखम्महत्तरम् ॥ अकथ्यन्तद्विशेषेण परशोकावहन्तथा ॥ १९ ॥

harizcandrasya nRpaterjAtaM duHkhammahattaram ॥ akathyantadvizeSeNa parazokAvahantathA ॥ 19 ॥

दुःखम्तथैव विज्ञेयं रामस्याप्यथ पाण्डव ॥ यच्छ्रुत्वा स्त्रीनराणां च भवेन्मोहो महत्तरः ॥ २० ॥

duHkhamtathaiva vijJeyaM rAmasyApyatha pANDava ॥ yacchrutvA strInarANAM ca bhavenmoho mahattaraH ॥ 20 ॥

तस्माद्वर्णयितुन्नैव शक्यते हि मया पुनः ॥ शरीरं दुःखराशिं च मत्वा त्याज्यन्त्वयाधुना ॥ २१ ॥

tasmAdvarNayitunnaiva zakyate hi mayA punaH ॥ zarIraM duHkharAziM ca matvA tyAjyantvayAdhunA ॥ 21 ॥

येनेदञ्च धृतन्तेन व्याप्तमेव न संशयः ॥ प्रथमम्मातृगर्भे वै जन्म दुःखस्य कारणम् ॥ २२॥

yenedaJca dhRtantena vyAptameva na saMzayaH ॥ prathamammAtRgarbhe vai janma duHkhasya kAraNam ॥ 22॥

कौमारेऽपि महादुःखं बाललीलानुसारि यत् ॥ ततोपि यौवने कामान्भुन्जानो दुःखरूपिणः ॥ २३॥

kaumAre'pi mahAduHkhaM bAlalIlAnusAri yat ॥ tatopi yauvane kAmAnbhunjAno duHkharUpiNaH ॥ 23॥

गतागतैर्दिनानां हि कार्यभारैरनेकशः ॥ आयुश्च क्षीयते नित्यं न जानाति ह तत्पुनः ॥ २४॥

gatAgatairdinAnAM hi kAryabhArairanekazaH ॥ Ayuzca kSIyate nityaM na jAnAti ha tatpunaH ॥ 24॥

अन्ते च मरणं चैव महादुःखमतः परम् ॥ नानानरकपीडाश्च भुज्यंतेज्ञैर्नरैस्सदा ॥ २५॥

ante ca maraNaM caiva mahAduHkhamataH param ॥ nAnAnarakapIDAzca bhujyaMtejJairnaraissadA ॥ 25॥

तस्मादिदमसत्यं च त्वन्तु सत्यं समाचर ॥ येनैव तुष्यते शम्भुस्तथा कार्यं नरेण च ॥ २६॥

tasmAdidamasatyaM ca tvantu satyaM samAcara ॥ yenaiva tuSyate zambhustathA kAryaM nareNa ca ॥ 26॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ एवं विविधवार्ताभिः कालनिर्यापणन्तदा ॥ चक्रुस्ते भ्रातरः सर्वे मनोरथपथैः पुनः ॥ २७॥

nandIzvara uvAca ॥ evaM vividhavArtAbhiH kAlaniryApaNantadA ॥ cakruste bhrAtaraH sarve manorathapathaiH punaH ॥ 27॥

अर्जुनोपि स्वयं गच्छन्दुर्गाद्रिषु दृढव्रतः ॥ यक्षं लब्ध्वा च तेनैव दस्यून्निघ्नन्ननेकशः ॥ २८॥

arjunopi svayaM gacchandurgAdriSu dRDhavrataH ॥ yakSaM labdhvA ca tenaiva dasyUnnighnannanekazaH ॥ 28॥

मनसा हर्षसंयुक्तो जगामाचलमुत्तमम् ॥ तत्र गत्वा च गंगायास्समीपं सुन्दरं स्थलम् ॥ २९॥

manasA harSasaMyukto jagAmAcalamuttamam ॥ tatra gatvA ca gaMgAyAssamIpaM sundaraM sthalam ॥ 29॥

अशोककाननं यत्र तिष्ठति स्वर्ग उत्तमः ॥ तत्र तस्थौ स्वयं स्नात्वा नत्वा च गुरुमुत्तमम् ॥ ३० ॥

azokakAnanaM yatra tiSThati svarga uttamaH ॥ tatra tasthau svayaM snAtvA natvA ca gurumuttamam ॥ 30 ॥

यथोपदिष्टं वेषादि तथा चैवाकरोत्स्वयम् ॥ इन्द्रियाण्यपकृष्यादौ मनसा संस्थितोऽभवत् ॥ ३१॥

yathopadiSTaM veSAdi tathA caivAkarotsvayam ॥ indriyANyapakRSyAdau manasA saMsthito'bhavat ॥ 31॥

पुनश्च पार्थिवं कृत्वा सुन्दरं समसूत्रकम् ॥ तदग्रे प्रणिदध्यौ स तेजोराशिमनुत्तमम् ॥ ३२॥

punazca pArthivaM kRtvA sundaraM samasUtrakam ॥ tadagre praNidadhyau sa tejorAzimanuttamam ॥ 32॥

त्रिकालं चैव सुस्नातः पूजनं विविधं तदा ॥ चकारोपासनन्तत्र हरस्य च पुनः पुनः ॥ ३३॥

trikAlaM caiva susnAtaH pUjanaM vividhaM tadA ॥ cakAropAsanantatra harasya ca punaH punaH ॥ 33॥

तस्यैव शिरसस्तेजो निस्सृतन्तच्चरास्तदा ॥ दृष्ट्वा भयं समापन्नाः प्रविष्टश्च कदा ह्ययम्॥ ३४॥

tasyaiva zirasastejo nissRtantaccarAstadA ॥ dRSTvA bhayaM samApannAH praviSTazca kadA hyayam॥ 34॥

पुनस्ते च विचार्यैवं कथनीयं बिडौजसे॥ इत्युक्त्वा तु गतास्ते वै शक्रस्यान्तिकमञ्जसा ॥ ३५ ॥

punaste ca vicAryaivaM kathanIyaM biDaujase॥ ityuktvA tu gatAste vai zakrasyAntikamaJjasA ॥ 35 ॥

चरा ऊचुः ॥ देवो वाऽथ ऋषिश्चैव सूर्यो वाथ विभावसुः ॥ तपश्चरति देवेश न जानीमो वने च तम् ॥ ३६ ॥

carA UcuH ॥ devo vA'tha RSizcaiva sUryo vAtha vibhAvasuH ॥ tapazcarati deveza na jAnImo vane ca tam ॥ 36 ॥

तस्यैव तेजसा दग्धा आगतास्तव सन्निधौ ॥ निवेदितञ्चरित्रं तत्क्रियतामुचितन्तु यत् ॥ ३७ ॥

tasyaiva tejasA dagdhA AgatAstava sannidhau ॥ niveditaJcaritraM tatkriyatAmucitantu yat ॥ 37 ॥

नन्दीश्वर उवाच॥ इत्युक्तस्तैश्चरैस्सर्वं ज्ञात्वा पुत्रचिकीर्षितम् ॥ सगोत्रपान्विसृज्यैव तत्र गन्तुं मनो दधे ॥ ३८ ॥

nandIzvara uvAca॥ ityuktastaizcaraissarvaM jJAtvA putracikIrSitam ॥ sagotrapAnvisRjyaiva tatra gantuM mano dadhe ॥ 38 ॥

स वृद्धब्राह्मणो भूत्वा ब्रह्मचारी शचीपतिः ॥ जगाम तत्र विप्रेन्द्र परीक्षार्थं हि तस्य वै ॥ ३९॥

sa vRddhabrAhmaNo bhUtvA brahmacArI zacIpatiH ॥ jagAma tatra viprendra parIkSArthaM hi tasya vai ॥ 39॥

तमागतन्तदा दृष्ट्वाकार्षीत्पूजाश्च पाण्डवः॥ स्थितोग्रे च स्तुतिं कृत्वा क्वायातोसि वदाधुना ॥ ४० ॥

tamAgatantadA dRSTvAkArSItpUjAzca pANDavaH॥ sthitogre ca stutiM kRtvA kvAyAtosi vadAdhunA ॥ 40 ॥

इत्युक्तस्तेन देवेशो धैर्य्यार्थन्तस्य प्रीतितः ॥ परीक्षागर्वितं वाक्यं पाण्डवन्तं ततोऽब्रवीत् ॥ ४१॥

ityuktastena devezo dhairyyArthantasya prItitaH ॥ parIkSAgarvitaM vAkyaM pANDavantaM tato'bravIt ॥ 41॥

ब्राह्मण उवाच ॥ नवे वयसि वै तात किन्तपस्यसि साम्प्रतम् ॥ मुक्त्यर्थं वा जयार्थं किं सर्वथैतत्तपस्तव ॥ ४२॥

brAhmaNa uvAca ॥ nave vayasi vai tAta kintapasyasi sAmpratam ॥ muktyarthaM vA jayArthaM kiM sarvathaitattapastava ॥ 42॥

नन्दीश्वर उवाच॥ इति पृष्टस्तदा तेन सर्वं संवेदितम्पुनः ॥ तच्छ्रुत्वा स पुनर्वाक्यमुवाच ब्राह्मणस्तदा ॥ ४३॥

nandIzvara uvAca॥ iti pRSTastadA tena sarvaM saMveditampunaH ॥ tacchrutvA sa punarvAkyamuvAca brAhmaNastadA ॥ 43॥

ब्राह्मण उवाच ॥ युक्तं न क्रियते वीर सुखं प्राप्तुं च यत्तपः ॥ क्षात्रधर्मेण क्रियते मुक्त्यर्थं कुरुसत्तम ॥ ४४॥

brAhmaNa uvAca ॥ yuktaM na kriyate vIra sukhaM prAptuM ca yattapaH ॥ kSAtradharmeNa kriyate muktyarthaM kurusattama ॥ 44॥

इन्द्रस्तु सुखदाता वै मुक्तिदाता भवेन्न हि ॥ तस्मात्त्वं सर्वथा श्रेष्ठ कर्तुमर्हसि सत्तपः॥ ४५॥

indrastu sukhadAtA vai muktidAtA bhavenna hi ॥ tasmAttvaM sarvathA zreSTha kartumarhasi sattapaH॥ 45॥

इदन्तद्वचनं श्रुत्वा क्रोधं चक्रेऽर्जुनस्तदा॥ प्रत्युवाच विनीतात्मा तदनादृत्य सुव्रतः॥ ४६॥

idantadvacanaM zrutvA krodhaM cakre'rjunastadA॥ pratyuvAca vinItAtmA tadanAdRtya suvrataH॥ 46॥

अर्जुन उवाच ॥ राज्यार्थं न च मुक्त्यर्थ किमर्थं भाषसे त्विदम् ॥ व्यासस्य वचनेनैव क्रियते तप ईदृशम् ॥ ४७॥

arjuna uvAca ॥ rAjyArthaM na ca muktyartha kimarthaM bhASase tvidam ॥ vyAsasya vacanenaiva kriyate tapa IdRzam ॥ 47॥

इतो गच्छ ब्रह्मचारिन्मा पातयितुमिच्छसि ॥ प्रयोजनं किमत्रास्ति तव वै ब्रह्मचारिणः॥ ४८॥

ito gaccha brahmacArinmA pAtayitumicchasi ॥ prayojanaM kimatrAsti tava vai brahmacAriNaH॥ 48॥

नन्दीश्वर उवाच॥ इत्युक्तः स प्रसन्नोभूत्सुन्दरं रूपमद्भुतम् ॥ स्वोपस्करणसंयुक्तं दर्शयामास वै निजम्॥ ४९॥

nandIzvara uvAca॥ ityuktaH sa prasannobhUtsundaraM rUpamadbhutam ॥ svopaskaraNasaMyuktaM darzayAmAsa vai nijam॥ 49॥

शक्ररूपन्तदा दृष्ट्वा लज्जितश्चार्जुनस्तदा॥ स इन्द्रस्तं समाश्वास्य पुनरेव वचोब्रवीत् ॥ ५० ॥

zakrarUpantadA dRSTvA lajjitazcArjunastadA॥ sa indrastaM samAzvAsya punareva vacobravIt ॥ 50 ॥

इंद्र उवाच ॥ वरं वृणीष्व हे तात धनंजय महामते ॥ यदिच्छसि मनोभीष्टन्नादेयं विद्यते तव ॥ ५१ ॥

iMdra uvAca ॥ varaM vRNISva he tAta dhanaMjaya mahAmate ॥ yadicchasi manobhISTannAdeyaM vidyate tava ॥ 51 ॥

तच्छ्रुत्वा शक्रवचनम्प्रत्युवाचार्जुनस्तदा ॥ विजयन्देहि मे तात शत्रुक्लिष्टस्य सर्वथा ॥ ५२ ॥

tacchrutvA zakravacanampratyuvAcArjunastadA ॥ vijayandehi me tAta zatrukliSTasya sarvathA ॥ 52 ॥

शक्र उवाच ॥ बलिष्ठाश्शत्रवस्ते च दुर्योधनपुरःसराः ॥ द्रोणो भीमश्च कर्णश्च सर्वे ते दुर्जया धुवम् ॥ ५३ ॥

zakra uvAca ॥ baliSThAzzatravaste ca duryodhanapuraHsarAH ॥ droNo bhImazca karNazca sarve te durjayA dhuvam ॥ 53 ॥

अश्वत्थामा द्रोणपुत्रो रौद्रोंशो दुर्जयोऽति सः ॥ मया साध्या भवेयुस्ते सर्वथा स्वहितं शृणु ॥ ५४॥

azvatthAmA droNaputro raudroMzo durjayo'ti saH ॥ mayA sAdhyA bhaveyuste sarvathA svahitaM zRNu ॥ 54॥

एतद्वीर जपं कर्तुं न शक्तः कश्चनाधुना ॥ वर्तते हि शिवोवर्यस्तस्माच्छम्भोर्जयोऽ धुना ॥ ५५ ॥

etadvIra japaM kartuM na zaktaH kazcanAdhunA ॥ vartate hi zivovaryastasmAcchambhorjayo' dhunA ॥ 55 ॥

शंकरः सर्वलोकेशश्चराचरपतिः स्वराट् ॥ सर्वं कर्तुं समर्थोस्ति भुक्तिमुक्तिफलप्रदः ॥ ५६॥

zaMkaraH sarvalokezazcarAcarapatiH svarAT ॥ sarvaM kartuM samarthosti bhuktimuktiphalapradaH ॥ 56॥

अहं मन्ये च ब्रह्माद्या विष्णुः सर्ववरप्रदः ॥ अन्ये जिगीषवो ये च ते सर्वे शिवपूजकाः॥ ५७॥

ahaM manye ca brahmAdyA viSNuH sarvavarapradaH ॥ anye jigISavo ye ca te sarve zivapUjakAH॥ 57॥

अद्यप्रभृति तन्मन्त्रं हित्वा भक्त्या शिवं भज ॥ पार्थिवेन विधानेन ध्यानेनैव शिवस्य च ॥ ५८॥

adyaprabhRti tanmantraM hitvA bhaktyA zivaM bhaja ॥ pArthivena vidhAnena dhyAnenaiva zivasya ca ॥ 58॥

उपचारैरनेकैश्च सर्वभावेन भारत ॥ सिद्धिः स्यादचला तेद्य नात्र कार्या विचारणा॥ ५९॥

upacArairanekaizca sarvabhAvena bhArata ॥ siddhiH syAdacalA tedya nAtra kAryA vicAraNA॥ 59॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ इत्युक्त्वा च चरान्सर्वान्समाहूयाब्रवीदिदम् ॥ सावधानेन वै स्थेयमेतत्संरक्षणे सदा ॥ ६० ॥

nandIzvara uvAca ॥ ityuktvA ca carAnsarvAnsamAhUyAbravIdidam ॥ sAvadhAnena vai stheyametatsaMrakSaNe sadA ॥ 60 ॥

प्रबोध्य स्वचरानिन्द्रोऽर्जुनसंरक्षणादिकम् ॥ वात्सल्यपूर्णहृदयः पुनरूचे कपिध्वजम् ॥ ६१॥

prabodhya svacarAnindro'rjunasaMrakSaNAdikam ॥ vAtsalyapUrNahRdayaH punarUce kapidhvajam ॥ 61॥

इन्द्र उवाच॥ राज्यं त्वया प्रमादाद्वै न कर्तव्यं कदाचन ॥ श्रेयसे भद्र विद्येयं भवेत्तव परन्तप॥ ६२॥

indra uvAca॥ rAjyaM tvayA pramAdAdvai na kartavyaM kadAcana ॥ zreyase bhadra vidyeyaM bhavettava parantapa॥ 62॥

धैर्यं धार्य साधकेन सर्वथा रक्षकः शिवः॥ संपत्तीश्च फलन्तुल्यं दास्यते नात्र संशयः ॥ ६३ ॥

dhairyaM dhArya sAdhakena sarvathA rakSakaH zivaH॥ saMpattIzca phalantulyaM dAsyate nAtra saMzayaH ॥ 63 ॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ इति दत्त्वा वरन्तस्य भारतस्य सुरेश्वरः ॥ स्मरञ्छिवपदाम्भोजञ्जगाम भवनं स्वकम् ॥ ६४ ॥

nandIzvara uvAca ॥ iti dattvA varantasya bhAratasya surezvaraH ॥ smaraJchivapadAmbhojaJjagAma bhavanaM svakam ॥ 64 ॥

अर्जुनोपि महावीरस्सुप्रणम्य सुरेश्वरम् ॥ तपस्तेपे संयतात्मा शिवमुद्दिश्य तद्विधम् ॥ ६५॥

arjunopi mahAvIrassupraNamya surezvaram ॥ tapastepe saMyatAtmA zivamuddizya tadvidham ॥ 65॥