नन्दीश्वर उवाच ॥ शृणु प्राज्ञ किराताख्यमवतारम्पिनाकिनः ॥ मूकं च हतवान्प्रीतो योऽर्जुनाय वरन्ददौ ॥ १॥

nandIzvara uvAca ॥ zRNu prAjJa kirAtAkhyamavatArampinAkinaH ॥ mUkaM ca hatavAnprIto yo'rjunAya varandadau ॥ 1॥

सुयोधनजितास्ते वै पाण्डवाः प्रवराश्च ते॥ द्रौपद्या च तया साध्व्या द्वैताख्यं वनमाययुः ॥ २ ॥

suyodhanajitAste vai pANDavAH pravarAzca te॥ draupadyA ca tayA sAdhvyA dvaitAkhyaM vanamAyayuH ॥ 2 ॥

तत्रैव सूर्य्यदत्तां वै स्थालीं चाश्रित्य ते तदा ॥ कालं च वाहयामासुस्सुखेन किल पाण्डवाः ॥ ३ ॥

tatraiva sUryyadattAM vai sthAlIM cAzritya te tadA ॥ kAlaM ca vAhayAmAsussukhena kila pANDavAH ॥ 3 ॥

छलार्थं प्रेरितस्तेन दुर्वासा मुनिपुङ्गवः ॥ सुयोधनेन विप्रेन्द्र पाण्डवान्तिकमादरात् ॥ ४ ॥

chalArthaM preritastena durvAsA munipuGgavaH ॥ suyodhanena viprendra pANDavAntikamAdarAt ॥ 4 ॥

छात्रैः स्वैर्वायुतैस्सार्द्धं ययाचे तत्र तान्मुदा ॥ भोज्यं चित्तेप्सितं वै स तेभ्यश्चैव समागतः ॥ ५॥

chAtraiH svairvAyutaissArddhaM yayAce tatra tAnmudA ॥ bhojyaM cittepsitaM vai sa tebhyazcaiva samAgataH ॥ 5॥

स्वीकृत्य पाण्डवैस्तैस्तैः स्नानार्थं प्रेषितास्तदा ॥ दुर्वासःप्रमुखाश्चैव मुनयश्च तपस्विनः ॥ ६॥

svIkRtya pANDavaistaistaiH snAnArthaM preSitAstadA ॥ durvAsaHpramukhAzcaiva munayazca tapasvinaH ॥ 6॥

अथ ते पाण्डवाः सर्वे अन्नाभावान्मुनीश्वर ॥ दुःखिताश्च तदा प्राणांस्त्यक्तुं चित्ते समादधुः ॥ ७॥

atha te pANDavAH sarve annAbhAvAnmunIzvara ॥ duHkhitAzca tadA prANAMstyaktuM citte samAdadhuH ॥ 7॥

द्रौपद्या च स्मृतः कृष्ण आगतस्तत्क्षणादपि ॥ शाकं च भक्षयित्वा तु तेषां तृप्तिं समादधत्॥ ८॥

draupadyA ca smRtaH kRSNa AgatastatkSaNAdapi ॥ zAkaM ca bhakSayitvA tu teSAM tRptiM samAdadhat॥ 8॥

दुर्वासाश्च तदा शिष्यांस्तृप्ताञ्ज्ञात्वा ययौ पुनः ॥ पाण्डवाः कृच्छ्रनिर्मुक्ताः कृष्णस्य कृपया तदा ॥ ९॥

durvAsAzca tadA ziSyAMstRptAJjJAtvA yayau punaH ॥ pANDavAH kRcchranirmuktAH kRSNasya kRpayA tadA ॥ 9॥

अथ ते पाण्डवाः कृष्णं पप्रच्छुः किम्भविष्यति ॥ बलवाञ्छत्रुरुत्पन्नः किं कार्य्यन्तद्वद प्रभो ॥ १०॥

atha te pANDavAH kRSNaM papracchuH kimbhaviSyati ॥ balavAJchatrurutpannaH kiM kAryyantadvada prabho ॥ 10॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ इति पृष्ठस्तदा तैस्तु श्रीकृष्णः पाण्डवैर्मुने ॥ स्मृत्वा शिवपदाम्भोजौ पाण्डवानिदमब्रवीत् ॥ ११ ॥

nandIzvara uvAca ॥ iti pRSThastadA taistu zrIkRSNaH pANDavairmune ॥ smRtvA zivapadAmbhojau pANDavAnidamabravIt ॥ 11 ॥

श्रीकृष्ण उवाच ॥ श्रूयतां पाण्डवाः श्रेष्ठाः श्रुत्वा कर्तव्यमेव हि ॥ मद्वृत्तान्तं विशेषेण शिवसेवासमन्वितम् ॥ १२॥

zrIkRSNa uvAca ॥ zrUyatAM pANDavAH zreSThAH zrutvA kartavyameva hi ॥ madvRttAntaM vizeSeNa zivasevAsamanvitam ॥ 12॥

द्वारकां च मया गत्वा शत्रूणां विजिगीषया॥ विचार्य्य चोपदेशांश्च उपमन्योर्महात्मनः ॥ १३ ॥

dvArakAM ca mayA gatvA zatrUNAM vijigISayA॥ vicAryya copadezAMzca upamanyormahAtmanaH ॥ 13 ॥

मया ह्याराधितः शम्भुः प्रसन्नः परमेश्वरः ॥ बटुके पर्वतश्रेष्ठे सप्तमासं सुसेवितः ॥ १४ ॥

mayA hyArAdhitaH zambhuH prasannaH paramezvaraH ॥ baTuke parvatazreSThe saptamAsaM susevitaH ॥ 14 ॥

इष्टान्कामानदान्मह्यं विश्वेशश्च स्वयं स्थितः ॥ तत्प्रभावान्मया सर्वसामर्थ्यं लब्धमुत्तमम् ॥ १५॥

iSTAnkAmAnadAnmahyaM vizvezazca svayaM sthitaH ॥ tatprabhAvAnmayA sarvasAmarthyaM labdhamuttamam ॥ 15॥

इदानीं सेव्यते देवो भुक्तिमुक्ति फलप्रदः ॥ यूयं सेवत तं शम्भुमपि सर्वसुखावहम् ॥ १६॥

idAnIM sevyate devo bhuktimukti phalapradaH ॥ yUyaM sevata taM zambhumapi sarvasukhAvaham ॥ 16॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ इत्युक्त्वान्तर्दधे कृष्ण आश्वास्याथ च पाण्डवान् ॥ द्वारकामगमच्छीघ्रं स्मरच्छिवपदाम्बुजम् ॥ १७ ॥

nandIzvara uvAca ॥ ityuktvAntardadhe kRSNa AzvAsyAtha ca pANDavAn ॥ dvArakAmagamacchIghraM smaracchivapadAmbujam ॥ 17 ॥

पाण्डवा अथ भिल्लं च प्रेषयामासुरोजसा ॥ गुणानां च परीक्षार्थं तस्य दुर्योधनस्य च॥ १८ ॥

pANDavA atha bhillaM ca preSayAmAsurojasA ॥ guNAnAM ca parIkSArthaM tasya duryodhanasya ca॥ 18 ॥

सोपि सर्वं च तत्रत्यन्दुर्योधनगुणोदयम् ॥ समीचीनं च तज्ज्ञात्वापुनः प्राप प्रभून्प्रति॥ १९ ॥

sopi sarvaM ca tatratyanduryodhanaguNodayam ॥ samIcInaM ca tajjJAtvApunaH prApa prabhUnprati॥ 19 ॥

तदुक्तन्ते निशम्यैवं दुखम्प्रापुर्मुनीश्वर ॥ परस्परं समूचुस्ते पाण्डवा अतिदुःखिताः ॥ २०॥

taduktante nizamyaivaM dukhamprApurmunIzvara ॥ parasparaM samUcuste pANDavA atiduHkhitAH ॥ 20॥

किङ्कर्तव्यं क्व गन्तव्यमस्माभिरधुना युधि॥ समर्था अपि वै सर्वे सत्यपाशेन यन्त्रिताः ॥ २१॥

kiGkartavyaM kva gantavyamasmAbhiradhunA yudhi॥ samarthA api vai sarve satyapAzena yantritAH ॥ 21॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ एतस्मिन्समये व्यासो भस्मभूषितमस्तकः ॥ रुद्राक्षाभरणश्चायाज्जटाजूटविभूषितः ॥ २२॥

nandIzvara uvAca ॥ etasminsamaye vyAso bhasmabhUSitamastakaH ॥ rudrAkSAbharaNazcAyAjjaTAjUTavibhUSitaH ॥ 22॥

पञ्चाक्षरं जपन्मंत्रं शिवप्रेमसमाकुलः ॥ तेजसां च स्वयंराशिस्साक्षाद्धर्म इवापरः ॥ २३॥

paJcAkSaraM japanmaMtraM zivapremasamAkulaH ॥ tejasAM ca svayaMrAzissAkSAddharma ivAparaH ॥ 23॥

तन्दृष्ट्वा ते तदा प्रीता उत्थाय पुरतः स्थिताः ॥ दत्त्वासनं तदा तस्मै कुशाजिनसुशोभितम् ॥ २४॥

tandRSTvA te tadA prItA utthAya purataH sthitAH ॥ dattvAsanaM tadA tasmai kuzAjinasuzobhitam ॥ 24॥

तत्रोपविष्टं तं व्यासं पूजयन्ति स्म हर्षिताः॥ स्तुतिं च विविधां कृत्वा धन्याः स्म इति वादिनः ॥ २५ ॥

tatropaviSTaM taM vyAsaM pUjayanti sma harSitAH॥ stutiM ca vividhAM kRtvA dhanyAH sma iti vAdinaH ॥ 25 ॥

तपश्चैव सुसन्तप्तं दानानि विविधानि च ॥ तत्सर्वं सफलं जातं तृप्तास्ते दर्शनात्प्रभो ॥ २६॥

tapazcaiva susantaptaM dAnAni vividhAni ca ॥ tatsarvaM saphalaM jAtaM tRptAste darzanAtprabho ॥ 26॥

दुःखं च दूरतो जातन्दर्शनात्ते पितामह ॥ दुष्टैश्चैव महादुःखं दत्तं नः क्रूरकर्मभिः ॥ २७ ॥

duHkhaM ca dUrato jAtandarzanAtte pitAmaha ॥ duSTaizcaiva mahAduHkhaM dattaM naH krUrakarmabhiH ॥ 27 ॥

श्रीमतान्दर्शने जाते दुःखं चैव गमिष्यति ॥ कदाचिन्न गतं तत्र निश्चयोयं विचारितः ॥ २८ ॥

zrImatAndarzane jAte duHkhaM caiva gamiSyati ॥ kadAcinna gataM tatra nizcayoyaM vicAritaH ॥ 28 ॥

महतामाश्रमे प्राप्ते समर्थे सर्वकर्मणि ॥ यदि दुःखं न गच्छेतु दैवमेवात्र कारणम्॥ २९ ॥

mahatAmAzrame prApte samarthe sarvakarmaNi ॥ yadi duHkhaM na gacchetu daivamevAtra kAraNam॥ 29 ॥

निश्चयेनैव गच्छेतु दारिद्यं दुःखकारणम् ॥ महतां च स्वभावोयं कल्पवृक्षसमो मतः ॥ ३० ॥

nizcayenaiva gacchetu dAridyaM duHkhakAraNam ॥ mahatAM ca svabhAvoyaM kalpavRkSasamo mataH ॥ 30 ॥

तद्गुणानेव गणयेन्महतो वस्तुमात्रतः ॥ आश्रयस्य वशादेव पुंसो वै जायते प्रभो ॥ ३१॥

tadguNAneva gaNayenmahato vastumAtrataH ॥ Azrayasya vazAdeva puMso vai jAyate prabho ॥ 31॥

लघुत्वं च महत्त्वं च नात्र कार्य्या विचारणा ॥ उत्तमानां स्वभावोयं यद्दीनप्रतिपालनम् ॥ ३२ ॥

laghutvaM ca mahattvaM ca nAtra kAryyA vicAraNA ॥ uttamAnAM svabhAvoyaM yaddInapratipAlanam ॥ 32 ॥

रंकस्य लक्षणं लोके ह्यतिश्रेयस्करं मतम् ॥ पुरोऽस्य परयत्नो वै सुजनानां च सेवनम् ॥ ३३ ॥

raMkasya lakSaNaM loke hyatizreyaskaraM matam ॥ puro'sya parayatno vai sujanAnAM ca sevanam ॥ 33 ॥

अतः परं च भाग्यं वै दोषश्चैव न दीयताम् ॥ एतस्मात्कारणात्स्वामिंस्त्वयि दृष्टो शुभन्तदा ॥ ३४ ॥

ataH paraM ca bhAgyaM vai doSazcaiva na dIyatAm ॥ etasmAtkAraNAtsvAmiMstvayi dRSTo zubhantadA ॥ 34 ॥

त्वदागमनमात्रेण सन्तुष्टानि मनांसि नः ॥ दिशोपदेशं येनाशु दुःखं नष्टम्भवेच्च नः ॥ ३५॥

tvadAgamanamAtreNa santuSTAni manAMsi naH ॥ dizopadezaM yenAzu duHkhaM naSTambhavecca naH ॥ 35॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ इत्येतद्वचनं श्रुत्वा पाण्डवानां महामुनिः ॥ प्रसन्नमानसो भूत्वा व्यासश्चैवाब्रवीदिदम् ॥ ३६ ॥

nandIzvara uvAca ॥ ityetadvacanaM zrutvA pANDavAnAM mahAmuniH ॥ prasannamAnaso bhUtvA vyAsazcaivAbravIdidam ॥ 36 ॥

हे पाण्डवाश्च यूयं वै न कष्टं कर्तुमर्हथ ॥ धन्याः स्थ कृतकृत्याः स्थ सत्यं नैव विलोपितम्॥ ३७॥

he pANDavAzca yUyaM vai na kaSTaM kartumarhatha ॥ dhanyAH stha kRtakRtyAH stha satyaM naiva vilopitam॥ 37॥

सुजनानां स्वभावोयं प्राणान्तेऽपि सुशोभनः ॥ धर्मं त्यजन्ति नैवात्र सत्यं सफलभाजनम् ॥ ३८ ॥

sujanAnAM svabhAvoyaM prANAnte'pi suzobhanaH ॥ dharmaM tyajanti naivAtra satyaM saphalabhAjanam ॥ 38 ॥

अस्माकं चैव यूयं च ते चापि समताङ्गताः ॥ तथापि पक्षपातो वै धर्मिष्ठानां मतो बुधैः ॥ ३९ ॥

asmAkaM caiva yUyaM ca te cApi samatAGgatAH ॥ tathApi pakSapAto vai dharmiSThAnAM mato budhaiH ॥ 39 ॥

धृतराष्ट्रेन दुष्टेन प्रथमं च ह्यचक्षुषा ॥ धर्मस्त्यक्तः स्वयं लोभाद्युष्माकं राज्यमाहृतम् ॥ ४०॥

dhRtarASTrena duSTena prathamaM ca hyacakSuSA ॥ dharmastyaktaH svayaM lobhAdyuSmAkaM rAjyamAhRtam ॥ 40॥

तस्य यूयं च ते चापि पुत्रा एव न संशयः॥ पितर्य्युपरते बाला अनुकंप्या महात्मनः ॥ ४१॥

tasya yUyaM ca te cApi putrA eva na saMzayaH॥ pitaryyuparate bAlA anukaMpyA mahAtmanaH ॥ 41॥

पश्चात्पुत्रश्च तेनैव वारितो न कदाचन ॥ अनर्थो नैव जायेत यच्चैवं च कृतन्तदा॥ ४२॥

pazcAtputrazca tenaiva vArito na kadAcana ॥ anartho naiva jAyeta yaccaivaM ca kRtantadA॥ 42॥

अतः परं च यज्जातं तज्जातं नान्यथाभवेत् ॥ अयन्दुष्टो भवन्तश्च धर्मिष्ठाः सत्यवादिनः ॥ ४३॥

ataH paraM ca yajjAtaM tajjAtaM nAnyathAbhavet ॥ ayanduSTo bhavantazca dharmiSThAH satyavAdinaH ॥ 43॥

तस्मादन्ते च तस्यैवाशुभं हि भविता धुवम् ॥ यच्चैव वापितं बीजं तत्प्ररोहो भवेदिह ॥ ४४ ॥

tasmAdante ca tasyaivAzubhaM hi bhavitA dhuvam ॥ yaccaiva vApitaM bIjaM tatpraroho bhavediha ॥ 44 ॥

तस्माद्दुःखं न कर्तव्यं भवद्भिः सर्वथा ध्रुवम् ॥ भविष्यति शुभं वो हि नात्र कार्य्या विचारणा ॥ ४५॥

tasmAdduHkhaM na kartavyaM bhavadbhiH sarvathA dhruvam ॥ bhaviSyati zubhaM vo hi nAtra kAryyA vicAraNA ॥ 45॥

॥ नन्दीश्वर उवाच॥ इत्युक्त्वा पाण्डवाः सर्वे तेन व्यासेन प्रीणिताः॥ युधिष्ठिरमुखास्ते च पुनरेवाब्रुवन्वचः ॥ ४६॥

॥ nandIzvara uvAca॥ ityuktvA pANDavAH sarve tena vyAsena prINitAH॥ yudhiSThiramukhAste ca punarevAbruvanvacaH ॥ 46॥

पाण्डवा ऊचुः ॥ सत्यमुक्तन्त्वया नाथ दुष्टैर्दुःखं निरंतरम् ॥ दुष्टात्मभिर्वने चापि दीयते हि मुहुर्मुहुः ॥ ४७॥

pANDavA UcuH ॥ satyamuktantvayA nAtha duSTairduHkhaM niraMtaram ॥ duSTAtmabhirvane cApi dIyate hi muhurmuhuH ॥ 47॥

तन्नाशयाशुभम्मेद्य किंचिद्देयं शुभं विभो ॥ कृष्णेन कथितं पूर्वमाराध्यश्शङ्करस्सदा ॥ ४८ ॥

tannAzayAzubhammedya kiMciddeyaM zubhaM vibho ॥ kRSNena kathitaM pUrvamArAdhyazzaGkarassadA ॥ 48 ॥

प्रमादश्च कृतोऽस्माभिस्तद्वचश्शिथिलीकृतम्॥ स देवमार्गस्तु पुनरिदानीमुपदिश्यताम् ॥ ४९॥

pramAdazca kRto'smAbhistadvacazzithilIkRtam॥ sa devamArgastu punaridAnImupadizyatAm ॥ 49॥

नन्दीश्वर उवाच॥ इत्येतद्वचनं श्रुत्वा व्यासो हर्षसमन्वितः ॥ उवाच पाण्डवान्प्रीत्या स्मृत्वा शिवपदांबुजम् ॥ ५० ॥

nandIzvara uvAca॥ ityetadvacanaM zrutvA vyAso harSasamanvitaH ॥ uvAca pANDavAnprItyA smRtvA zivapadAMbujam ॥ 50 ॥

व्यास उवाच ॥ श्रूयतां वचनं मेद्य पांडवा धर्मबुद्धयः ॥ सत्यमुक्तं तु कृष्णेन मया संसेव्यते शिवः ॥ ५१ ॥

vyAsa uvAca ॥ zrUyatAM vacanaM medya pAMDavA dharmabuddhayaH ॥ satyamuktaM tu kRSNena mayA saMsevyate zivaH ॥ 51 ॥

भवद्भिः सेव्यतां प्रीत्या सुखं स्यादतुलं सदा ॥ सर्वदुःखं भवत्येव शिवाऽसेवात एव हि ॥ ५२ ॥

bhavadbhiH sevyatAM prItyA sukhaM syAdatulaM sadA ॥ sarvaduHkhaM bhavatyeva zivA'sevAta eva hi ॥ 52 ॥

॥ नंदीश्वर उवाच ॥ अथ पंचसु तेष्वेव विचार्य्य शिवपूजने ॥ अर्जुनं योग्यमुच्चार्य व्यासो मुनिवरस्तथा ॥ ५३ ॥

॥ naMdIzvara uvAca ॥ atha paMcasu teSveva vicAryya zivapUjane ॥ arjunaM yogyamuccArya vyAso munivarastathA ॥ 53 ॥

तपःस्थानं विचार्य्यैवं ततस्स मुनिसत्तमः ॥ पाण्डवान्धर्मसन्निष्ठान्पुनरेवाब्रवीदिदम् ॥ ५४ ॥

tapaHsthAnaM vicAryyaivaM tatassa munisattamaH ॥ pANDavAndharmasanniSThAnpunarevAbravIdidam ॥ 54 ॥

॥ व्यास उवाच ॥ श्रूयताम्पाण्डवास्सर्वे कथयामि हितं सदा ॥ शिवं सर्वं परं दृष्ट्वा परं ब्रह्म सताङ्गतिम् ॥ ५५॥

॥ vyAsa uvAca ॥ zrUyatAmpANDavAssarve kathayAmi hitaM sadA ॥ zivaM sarvaM paraM dRSTvA paraM brahma satAGgatim ॥ 55॥

ब्रह्मादित्रिपरार्द्धान्तं यत्किंचिद्दृश्यते जगत् ॥ तत्सर्वं शिवरूपं च पूज्यन्ध्येयं च तत्पुनः ॥ ५६ ॥

brahmAditriparArddhAntaM yatkiMciddRzyate jagat ॥ tatsarvaM zivarUpaM ca pUjyandhyeyaM ca tatpunaH ॥ 56 ॥

सर्वेषां चैव सेष्योसौ शङ्करस्सर्वदुःखहा ॥ शिवः स्वल्पेन कालेन संप्रसीदति भक्तितः ॥ ५७॥

sarveSAM caiva seSyosau zaGkarassarvaduHkhahA ॥ zivaH svalpena kAlena saMprasIdati bhaktitaH ॥ 57॥

सुप्रसन्नो महेशो हि भक्तेभ्यः सकलप्रदः ॥ भुक्तिं मुक्तिमिहामुत्र यच्छतीति सुनिश्चितम् ॥ ५८ ॥

suprasanno mahezo hi bhaktebhyaH sakalapradaH ॥ bhuktiM muktimihAmutra yacchatIti sunizcitam ॥ 58 ॥

तस्मात्सेव्यस्सदा शभ्भुर्भुक्तिमुक्तिफलेप्सुभिः ॥ पुरुषश्शङ्करः साक्षाद्दुष्टहन्ता सतांगतिः ॥ ५९॥

tasmAtsevyassadA zabhbhurbhuktimuktiphalepsubhiH ॥ puruSazzaGkaraH sAkSAdduSTahantA satAMgatiH ॥ 59॥

परन्तु प्रथमं शक्रविद्यां दृढमना जपेत् ॥ क्षत्रियस्य पराख्यस्य चेदमेव समाहितम् ॥ ६०॥

parantu prathamaM zakravidyAM dRDhamanA japet ॥ kSatriyasya parAkhyasya cedameva samAhitam ॥ 60॥

अतोर्जुनश्च प्रथमं शक्रविद्यां जपेद्दृढः ॥ करिष्यति परीक्षाम्प्राक् संतुष्टस्तद्भविष्यति ॥ ६१ ॥

atorjunazca prathamaM zakravidyAM japeddRDhaH ॥ kariSyati parIkSAmprAk saMtuSTastadbhaviSyati ॥ 61 ॥

सुप्रसन्नश्च विघ्नानि संहरिष्यति सर्वदा ॥ पुनश्चैवं शिवस्यैव वरं मन्त्रं प्रदास्यति ॥ ६२ ॥

suprasannazca vighnAni saMhariSyati sarvadA ॥ punazcaivaM zivasyaiva varaM mantraM pradAsyati ॥ 62 ॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ इत्युक्त्वार्जुनमाहूयोपेन्द्रविद्यामुपादिशत् ॥ स्नात्वा च प्राङ्मुखो भूत्वा जग्राहार्जुन उग्रधीः ॥ ६३ ॥

nandIzvara uvAca ॥ ityuktvArjunamAhUyopendravidyAmupAdizat ॥ snAtvA ca prAGmukho bhUtvA jagrAhArjuna ugradhIH ॥ 63 ॥

पार्थिवस्य विधानं च तस्मै मुनिवरो ददौ ॥ प्रत्युवाच च तं व्यासो धनंजयमुदारधीः ॥ ६४ ॥

pArthivasya vidhAnaM ca tasmai munivaro dadau ॥ pratyuvAca ca taM vyAso dhanaMjayamudAradhIH ॥ 64 ॥

व्यास उवाच ॥ इतो गच्छाधुना पार्थ इन्द्रकीले सुशोभने ॥ जाह्नव्याश्च समीपे वै स्थित्वा सम्यक् तपः कुरु ॥ ६५ ॥

vyAsa uvAca ॥ ito gacchAdhunA pArtha indrakIle suzobhane ॥ jAhnavyAzca samIpe vai sthitvA samyak tapaH kuru ॥ 65 ॥

अदृश्या चैव विद्या स्यात्सदा ते हितकारिणी ॥ इत्याशिषन्ददौ तस्मै ततः प्रोवाच तान्मुनिः ॥ ६६ ॥

adRzyA caiva vidyA syAtsadA te hitakAriNI ॥ ityAziSandadau tasmai tataH provAca tAnmuniH ॥ 66 ॥

धर्म्ममास्थाय सर्वं वै तिष्ठन्तु नृपसत्तमाः ॥ सिद्धिः स्यात्सर्वथा श्रेष्ठा नात्र कार्या विचारणा ॥ ६७ ॥

dharmmamAsthAya sarvaM vai tiSThantu nRpasattamAH ॥ siddhiH syAtsarvathA zreSThA nAtra kAryA vicAraNA ॥ 67 ॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ इति दत्त्वाशिषन्तेभ्यः पाण्डवेभ्यो मुनीश्वरः ॥ स्मृत्वा शिवपदाम्भोजं व्यासश्चान्तर्दधे क्षणात् ॥ ६८ ॥

nandIzvara uvAca ॥ iti dattvAziSantebhyaH pANDavebhyo munIzvaraH ॥ smRtvA zivapadAmbhojaM vyAsazcAntardadhe kSaNAt ॥ 68 ॥