नन्दीश्वर उवाच ॥ शृणु तात प्रवक्ष्यामि शिवस्य परमात्मनः ॥ अवतारं परमानन्दं वैश्यनाथाह्वयं मुने ॥ १ ॥

nandIzvara uvAca ॥ zRNu tAta pravakSyAmi zivasya paramAtmanaH ॥ avatAraM paramAnandaM vaizyanAthAhvayaM mune ॥ 1 ॥

नन्दिग्रामे पुरा काचिन्महानन्देति विश्रुता ॥ बभूव वारवनिता शिवभक्ता सुसुन्दरी ॥ २ ॥

nandigrAme purA kAcinmahAnandeti vizrutA ॥ babhUva vAravanitA zivabhaktA susundarI ॥ 2 ॥

महाविभवसम्पन्ना सुधनाढ्या महोज्ज्वला ॥ नानारत्नपरिच्छिन्न शृङ्गाररसनिर्भरा ॥ ३ ॥

mahAvibhavasampannA sudhanADhyA mahojjvalA ॥ nAnAratnaparicchinna zRGgArarasanirbharA ॥ 3 ॥

सर्वसंगीत विद्यासु निपुणातिमनोहरा ॥ तस्या गेयेन हृष्यन्ति राज्ञ्यो राजान एव च ॥ ४ ॥

sarvasaMgIta vidyAsu nipuNAtimanoharA ॥ tasyA geyena hRSyanti rAjJyo rAjAna eva ca ॥ 4 ॥

समानर्च सदा साम्बं सा वेश्या शंकरं मुदा ॥ शिवनामजपासक्ता भस्मरुद्राक्षभूषणा ॥ ५॥

samAnarca sadA sAmbaM sA vezyA zaMkaraM mudA ॥ zivanAmajapAsaktA bhasmarudrAkSabhUSaNA ॥ 5॥

शिवं सम्पूज्य सा नित्यं सेवन्ती जगदीश्वरम् ॥ ननर्त परया भक्त्या गायन्ती शिवसद्यशः ॥ ६ ॥

zivaM sampUjya sA nityaM sevantI jagadIzvaram ॥ nanarta parayA bhaktyA gAyantI zivasadyazaH ॥ 6 ॥

रुद्राक्षैर्भूषयित्वैकं मर्कटं चैव कुक्कुटम् ॥ करतालैश्च गीतैश्च सदा नर्तयति स्म सा ॥ ७ ॥

rudrAkSairbhUSayitvaikaM markaTaM caiva kukkuTam ॥ karatAlaizca gItaizca sadA nartayati sma sA ॥ 7 ॥

नृत्यमानौ च तौ दृष्ट्वा शिवभक्तिरता च सा ॥ वेश्या स्म विहसत्युच्चैः प्रेम्णा सर्वसखीयुता ॥ ८ ॥

nRtyamAnau ca tau dRSTvA zivabhaktiratA ca sA ॥ vezyA sma vihasatyuccaiH premNA sarvasakhIyutA ॥ 8 ॥

रुद्राक्षैः कृतकेयूरकर्णा भरणमण्डनः ॥ मर्कटः शिक्षया तस्याः पुरो नृत्यति बालवत् ॥ ९ ॥

rudrAkSaiH kRtakeyUrakarNA bharaNamaNDanaH ॥ markaTaH zikSayA tasyAH puro nRtyati bAlavat ॥ 9 ॥

शिखासंबद्धरुद्राक्षः कुक्कुटः कपिना सह ॥ नित्यं ननर्त नृत्यज्ञः पश्यतां हितमावहन् ॥ १० ॥

zikhAsaMbaddharudrAkSaH kukkuTaH kapinA saha ॥ nityaM nanarta nRtyajJaH pazyatAM hitamAvahan ॥ 10 ॥

एवं सा कुर्वती वेश्या कौतुकम्परमादरात् ॥ शिवभक्तिरता नित्यं महानन्दभराऽभवत् ॥ ११ ॥

evaM sA kurvatI vezyA kautukamparamAdarAt ॥ zivabhaktiratA nityaM mahAnandabharA'bhavat ॥ 11 ॥

शिवभक्तिं प्रकुर्वन्त्या वेश्याया मुनिसत्तम ॥ बहुकालो व्यतीयाय तस्याः परमसौख्यतः ॥ १२ ॥

zivabhaktiM prakurvantyA vezyAyA munisattama ॥ bahukAlo vyatIyAya tasyAH paramasaukhyataH ॥ 12 ॥

एकदा च गृहे तस्या वैश्यो भूत्वा शिवस्स्वयम् ॥ परीक्षितुं च तद्भावमाजगाम शुभो व्रती ॥ १३ ॥

ekadA ca gRhe tasyA vaizyo bhUtvA zivassvayam ॥ parIkSituM ca tadbhAvamAjagAma zubho vratI ॥ 13 ॥

त्रिपुण्ड्रविलसद्भालो रुद्राक्षाभरणः कृती ॥ शिवनामजपासक्तो जटिलः शैववेषभृत् ॥ १४ ॥

tripuNDravilasadbhAlo rudrAkSAbharaNaH kRtI ॥ zivanAmajapAsakto jaTilaH zaivaveSabhRt ॥ 14 ॥

स बिभ्रद्भस्मनिचयं प्रकोष्ठे वरकंकणम् ॥ महारत्नपरिस्तीर्णं राजते परकौतुकी ॥ १५ ॥

sa bibhradbhasmanicayaM prakoSThe varakaMkaNam ॥ mahAratnaparistIrNaM rAjate parakautukI ॥ 15 ॥

तमागतं सुसंपूज्य सा वेश्या परया मुदा ॥ स्वस्थाने सादरं वैश्यं सुन्दरी हि न्यवेशयत् ॥ १६ ॥

tamAgataM susaMpUjya sA vezyA parayA mudA ॥ svasthAne sAdaraM vaizyaM sundarI hi nyavezayat ॥ 16 ॥

तत्प्रकोष्ठे वरं वीक्ष्य कंकणं सुमनोहरम् ॥ तस्मिञ्जातस्पृहा सा च तं प्रोवाच सुविस्मिता ॥ १७ ॥

tatprakoSThe varaM vIkSya kaMkaNaM sumanoharam ॥ tasmiJjAtaspRhA sA ca taM provAca suvismitA ॥ 17 ॥

महानन्दोवाच ॥ महारत्नमयश्चायं कंकणस्त्वत्करे स्थितः ॥ मनो हरति मे सद्यो दिव्यस्त्रीभूषणोचितः ॥ १८ ॥

mahAnandovAca ॥ mahAratnamayazcAyaM kaMkaNastvatkare sthitaH ॥ mano harati me sadyo divyastrIbhUSaNocitaH ॥ 18 ॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ इति तां नवरत्नाढ्ये सस्पृहां करभूषणे ॥ वीक्ष्योदारमतिर्वैश्यः सस्मितं समभाषत ॥ १९ ॥

nandIzvara uvAca ॥ iti tAM navaratnADhye saspRhAM karabhUSaNe ॥ vIkSyodAramatirvaizyaH sasmitaM samabhASata ॥ 19 ॥

वैश्यनाथ उवाच ॥ अस्मिन्रत्नवरे दिव्ये सस्पृहं यदि ते मनः ॥ त्वमेवाधत्स्व सुप्रीत्या मौल्यमस्य ददासि किम् ॥ २० ॥

vaizyanAtha uvAca ॥ asminratnavare divye saspRhaM yadi te manaH ॥ tvamevAdhatsva suprItyA maulyamasya dadAsi kim ॥ 20 ॥

वेश्योवाच ॥ वयं हि स्वैरचारिण्यो वेश्यास्तु न पतिव्रताः ॥ अस्मत्कुलोचितो धर्मो व्यभिचारो न संशयः ॥ २१ ॥

vezyovAca ॥ vayaM hi svairacAriNyo vezyAstu na pativratAH ॥ asmatkulocito dharmo vyabhicAro na saMzayaH ॥ 21 ॥

यद्येतदखिलं चित्तं गृह्णाति करभूषणम् ॥ दिनत्रयमहोरात्रं पत्नी तव भवाम्यहम् ॥ २२ ॥

yadyetadakhilaM cittaM gRhNAti karabhUSaNam ॥ dinatrayamahorAtraM patnI tava bhavAmyaham ॥ 22 ॥

वैश्य उवाच ॥ तथास्तु यदि ते सत्यं वचनं वीरवल्लभे ॥ ददामि रत्नवलयं त्रिरात्रं भव मे वधूः ॥ २३ ॥

vaizya uvAca ॥ tathAstu yadi te satyaM vacanaM vIravallabhe ॥ dadAmi ratnavalayaM trirAtraM bhava me vadhUH ॥ 23 ॥

एतस्मिन्व्यवहारे तु प्रमाणं शशिभास्करौ ॥ त्रिवारं सत्यमित्युक्त्वा हृदयं मे स्पृश प्रिये ॥ २४ ॥

etasminvyavahAre tu pramANaM zazibhAskarau ॥ trivAraM satyamityuktvA hRdayaM me spRza priye ॥ 24 ॥

वेश्योवाच ॥ दिनत्रयमहोरात्रं पत्नी भूत्वा तव प्रभो ॥ सहधर्मं चरामीति सत्यंसत्यं न संशयः ॥ २५ ॥

vezyovAca ॥ dinatrayamahorAtraM patnI bhUtvA tava prabho ॥ sahadharmaM carAmIti satyaMsatyaM na saMzayaH ॥ 25 ॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ इत्युक्त्वा हि महानन्दा त्रिवारं शशिभास्करौ॥ प्रमाणीकृत्य सुप्रीत्या सा तद्धृदयमस्पृशत् ॥ २६॥

nandIzvara uvAca ॥ ityuktvA hi mahAnandA trivAraM zazibhAskarau॥ pramANIkRtya suprItyA sA taddhRdayamaspRzat ॥ 26॥

अथ तस्यै स वैश्यस्तु प्रदत्त्वा रत्नकंकणम्॥ लिंगं रत्नमयं तस्य हस्ते दत्त्वेदमब्रवीत्॥ २७॥

atha tasyai sa vaizyastu pradattvA ratnakaMkaNam॥ liMgaM ratnamayaM tasya haste dattvedamabravIt॥ 27॥

वैश्यनाथ उवाच॥ इदं रत्नमयं लिंगं शैवं मत्प्राणदवल्ल भम् ॥ रक्षणीयं त्वया कान्ते गोपनीयं प्रयत्नतः ॥ २८॥

vaizyanAtha uvAca॥ idaM ratnamayaM liMgaM zaivaM matprANadavalla bham ॥ rakSaNIyaM tvayA kAnte gopanIyaM prayatnataH ॥ 28॥

नन्दीश्वर उवाच॥ एवमस्त्विति सा प्रोच्य लिंगमादाय रत्नजम् ॥ नाट्यमण्डपिका मध्ये निधाय प्राविशद्गृहम् ॥ २९ ॥

nandIzvara uvAca॥ evamastviti sA procya liMgamAdAya ratnajam ॥ nATyamaNDapikA madhye nidhAya prAvizadgRham ॥ 29 ॥

सा तेन संगता रात्रौ वैश्येन विटधर्मिणा ॥ सुखं सुष्वाप पर्यंके मृदुतल्पोपशो भिते ॥ ३० ॥

sA tena saMgatA rAtrau vaizyena viTadharmiNA ॥ sukhaM suSvApa paryaMke mRdutalpopazo bhite ॥ 30 ॥

ततो निशीथसमये मुने वैश्यपतीच्छया ॥ अकस्मादुत्थिता वाणी नृत्यमण्डपिकान्तरे ॥ ३१ ॥

tato nizIthasamaye mune vaizyapatIcchayA ॥ akasmAdutthitA vANI nRtyamaNDapikAntare ॥ 31 ॥

महाप्रज्वलितो वह्निः सुसमीरसहायवान् ॥ नाट्यमण्डपिकां तात तामेव सहसावृणोत् ॥ ३२ ॥

mahAprajvalito vahniH susamIrasahAyavAn ॥ nATyamaNDapikAM tAta tAmeva sahasAvRNot ॥ 32 ॥

मण्डपे दह्यमाने तु सहसोत्थाय संभ्रमात्॥ मर्कटं मोचयामास सा वेश्या तत्र बन्धनात् ॥ ३३॥

maNDape dahyamAne tu sahasotthAya saMbhramAt॥ markaTaM mocayAmAsa sA vezyA tatra bandhanAt ॥ 33॥

स मर्कटो मुक्तबन्धः कुक्कुटेन सहामुना ॥ भिया दूरं हि दुद्राव विधूयाग्निकणान्बहून् ॥ ३४ ॥

sa markaTo muktabandhaH kukkuTena sahAmunA ॥ bhiyA dUraM hi dudrAva vidhUyAgnikaNAnbahUn ॥ 34 ॥

स्तम्भेन सह निर्दग्धं तल्लिंगं शकलीकृतम्॥ दृष्ट्वा वेश्या स वैश्यश्च दुरंतं दुःखमापतुः ॥ ३५॥

stambhena saha nirdagdhaM talliMgaM zakalIkRtam॥ dRSTvA vezyA sa vaizyazca duraMtaM duHkhamApatuH ॥ 35॥

दृष्ट्वा ह्यात्मसमं लिंगं दग्धं वैश्यपतिस्तदा॥ ज्ञातुन्तद्भावमन्तःस्थम्मरणाय मतिन्दधे ॥ ३६ ॥

dRSTvA hyAtmasamaM liMgaM dagdhaM vaizyapatistadA॥ jJAtuntadbhAvamantaHsthammaraNAya matindadhe ॥ 36 ॥

निविश्येतितरां खेदाद्वैश्यस्तामाह दुःखिताम् ॥ नानालीलो महेशानः कौतुकान्नरदेहवान् ॥ ३७ ॥

nivizyetitarAM khedAdvaizyastAmAha duHkhitAm ॥ nAnAlIlo mahezAnaH kautukAnnaradehavAn ॥ 37 ॥

वैश्यपतिरुवाच ॥ शिवलिंगे तु निर्भिन्ने दग्धे महत्प्राणवल्लभे ॥ सत्यं वच्मि न सन्देहो नाहं जीवितुमुत्सहे ॥ ३८ ॥

vaizyapatiruvAca ॥ zivaliMge tu nirbhinne dagdhe mahatprANavallabhe ॥ satyaM vacmi na sandeho nAhaM jIvitumutsahe ॥ 38 ॥

चितां कारय मे भद्रे स्वभृत्यैस्त्वं वरैर्लघु ॥ शिवे मनस्समावेश्य प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् ॥ ३९ ॥

citAM kAraya me bhadre svabhRtyaistvaM varairlaghu ॥ zive manassamAvezya pravekSyAmi hutAzanam ॥ 39 ॥

यदि ब्रह्मेन्द्रविष्ण्वाद्या वारयेयुः समेत्य माम् ॥ तथाप्यस्मिन् क्षणे भद्रे प्रविशामि त्यजाम्यसून् ॥ ४० ॥

yadi brahmendraviSNvAdyA vArayeyuH sametya mAm ॥ tathApyasmin kSaNe bhadre pravizAmi tyajAmyasUn ॥ 40 ॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ तमेवं दृढनिर्बन्धं सा विज्ञाय सुदुःखिता ॥ स्वभृत्यैः कारयामास चितां स्वभवनाद्बहिः ॥ ४१ ॥

nandIzvara uvAca ॥ tamevaM dRDhanirbandhaM sA vijJAya suduHkhitA ॥ svabhRtyaiH kArayAmAsa citAM svabhavanAdbahiH ॥ 41 ॥

ततस्स वैश्यश्शिव एक एव प्रदक्षिणीकृत्य समिद्धमग्निम् ॥ विवेश पश्यत्सु नरेषु धीरः सुकौतुकी संगतिभावमिच्छुः ॥ ४२ ॥

tatassa vaizyazziva eka eva pradakSiNIkRtya samiddhamagnim ॥ viveza pazyatsu nareSu dhIraH sukautukI saMgatibhAvamicchuH ॥ 42 ॥

दृष्ट्वा सा तद्गतिं वेश्या महानन्दातिविस्मिता ॥ अनुतापं च युवती प्रपेदे मुनिसत्तम ॥ ४३॥

dRSTvA sA tadgatiM vezyA mahAnandAtivismitA ॥ anutApaM ca yuvatI prapede munisattama ॥ 43॥

अथ सा दुःखिता वेश्या स्मृत्वा धर्म सुनिर्मलम् ॥ सर्वान्बंधुजनान्वीक्ष्य बभाषे करुणं वचः ॥ ४४॥

atha sA duHkhitA vezyA smRtvA dharma sunirmalam ॥ sarvAnbaMdhujanAnvIkSya babhASe karuNaM vacaH ॥ 44॥

महानन्दोवाच॥ रत्नकंकणमादाय मया सत्यमुदाहृतम् ॥ दिनत्रयमहं पत्नी वैश्यस्यामुष्य संमता ॥ ४५ ॥

mahAnandovAca॥ ratnakaMkaNamAdAya mayA satyamudAhRtam ॥ dinatrayamahaM patnI vaizyasyAmuSya saMmatA ॥ 45 ॥

कर्मणा मत्कृतेनायं मृतो वैश्यः शिवव्रती ॥ तस्मादहं प्रवेक्ष्यामि सहानेन हुताशनम् ॥ ४६ ॥

karmaNA matkRtenAyaM mRto vaizyaH zivavratI ॥ tasmAdahaM pravekSyAmi sahAnena hutAzanam ॥ 46 ॥

स्वधर्मचारिणी त्यक्तमाचार्य्यै सत्यवादिभिः ॥ एवं कृते मम प्रीत्या सत्यं मयि न नश्यतु ॥ ४७॥

svadharmacAriNI tyaktamAcAryyai satyavAdibhiH ॥ evaM kRte mama prItyA satyaM mayi na nazyatu ॥ 47॥

सत्याश्रयः परो धर्म सत्येन परमा गतिः ॥ सत्येन स्वर्ग मोक्षौ च सत्ये सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ ४८॥

satyAzrayaH paro dharma satyena paramA gatiH ॥ satyena svarga mokSau ca satye sarvaM pratiSThitam ॥ 48॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ इति सा दृढनिर्वन्धा वार्यमाणापि बन्धुभिः ॥ सत्यलोकपरा नारी प्राणांस्त्यक्तुं मनो दधे ॥ ४९ ॥

nandIzvara uvAca ॥ iti sA dRDhanirvandhA vAryamANApi bandhubhiH ॥ satyalokaparA nArI prANAMstyaktuM mano dadhe ॥ 49 ॥

सर्वस्वं द्विजमुख्येभ्यो दत्त्वा ध्यात्वा सदाशिवम् ॥ तमग्निं त्रिः परिक्रम्य प्रवेशाभिमुखी ह्यभूत् ॥ ५० ॥

sarvasvaM dvijamukhyebhyo dattvA dhyAtvA sadAzivam ॥ tamagniM triH parikramya pravezAbhimukhI hyabhUt ॥ 50 ॥

तां पतन्तीं समिद्धेग्नौ स्वपदार्पितमानसाम् ॥ वारयामास विश्वात्मा प्रादुर्भूतः स वै शिवः ॥ ५१ ॥

tAM patantIM samiddhegnau svapadArpitamAnasAm ॥ vArayAmAsa vizvAtmA prAdurbhUtaH sa vai zivaH ॥ 51 ॥

सा तं विलोक्याखिलदेवदेवन्त्रिलोचनं चन्द्रकलावतंसम् ॥ शशांकसूर्यानलकोटिभासं स्तब्धेव भीतेव तथैव तस्थौ ॥ ५२ ॥

sA taM vilokyAkhiladevadevantrilocanaM candrakalAvataMsam ॥ zazAMkasUryAnalakoTibhAsaM stabdheva bhIteva tathaiva tasthau ॥ 52 ॥

तां विह्वलां सुवित्रस्वां वेपमानां जडीकृताम् ॥ समाश्वास्य गलद्बाष्पां करौ धृत्वाऽब्रवीद्वचः ॥ ५३ ॥

tAM vihvalAM suvitrasvAM vepamAnAM jaDIkRtAm ॥ samAzvAsya galadbASpAM karau dhRtvA'bravIdvacaH ॥ 53 ॥

शिव उवाच ॥ सत्यं धर्मं च धैर्यं च भक्तिं च मयि निश्चलाम् ॥ परीक्षितुं त्वत्सकाशं वैश्यो भूत्वाहमागतः ॥ ५४॥

ziva uvAca ॥ satyaM dharmaM ca dhairyaM ca bhaktiM ca mayi nizcalAm ॥ parIkSituM tvatsakAzaM vaizyo bhUtvAhamAgataH ॥ 54॥

मा ययाग्निं समुद्दीप्य दग्धन्ते नाट्यमण्डपम् ॥ दग्धं कृत्वा रत्नलिंगं प्रविष्टोहं हुताशनम् ॥ ५५॥

mA yayAgniM samuddIpya dagdhante nATyamaNDapam ॥ dagdhaM kRtvA ratnaliMgaM praviSTohaM hutAzanam ॥ 55॥

सा त्वं सत्यमनुस्मृत्य प्रविष्टाग्निं मया सहा॥ अतस्ते संप्रदास्यामि भोगांस्त्रिदशदुर्लभान् ॥ ५६॥

sA tvaM satyamanusmRtya praviSTAgniM mayA sahA॥ ataste saMpradAsyAmi bhogAMstridazadurlabhAn ॥ 56॥

यद्यदिच्छसि सुश्रोणि तदेव हि ददामि ते॥ त्वद्भक्त्याहं प्रसन्नोस्मि तवादेयं न विद्यते ॥ ५७॥

yadyadicchasi suzroNi tadeva hi dadAmi te॥ tvadbhaktyAhaM prasannosmi tavAdeyaM na vidyate ॥ 57॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ इति ब्रुवति गौरीशे शंकरे भक्तवत्सले ॥ महानन्दा च सा वेश्या शंकरम्प्रत्यभाषत ॥ ५८॥

nandIzvara uvAca ॥ iti bruvati gaurIze zaMkare bhaktavatsale ॥ mahAnandA ca sA vezyA zaMkarampratyabhASata ॥ 58॥

वेश्योवाच ॥ न मे वाञ्छास्ति भोगेषु भूमौ स्वर्गे रसातले ॥ तव पादाम्बुजस्पर्शादन्यत्किंचिन्न कामये ॥ ५९॥

vezyovAca ॥ na me vAJchAsti bhogeSu bhUmau svarge rasAtale ॥ tava pAdAmbujasparzAdanyatkiMcinna kAmaye ॥ 59॥

ये मे भृत्याश्च दास्यश्च ये चान्ये मम बान्धवाः ॥ सर्वे त्वद्दर्शनपरास्त्वयि सन्न्यस्तवृत्तयः ॥ ६०॥

ye me bhRtyAzca dAsyazca ye cAnye mama bAndhavAH ॥ sarve tvaddarzanaparAstvayi sannyastavRttayaH ॥ 60॥

सर्वानेतान्मया सार्द्धं निनीयात्मपरम्पदम् ॥ पुनर्जन्मभयं घोरं विमोचय नमोऽस्तु ते ॥ ६१ ॥

sarvAnetAnmayA sArddhaM ninIyAtmaparampadam ॥ punarjanmabhayaM ghoraM vimocaya namo'stu te ॥ 61 ॥

नन्दीश्वर उवाच ॥ ततस्स तस्या वचनम्प्रतिनन्द्य महेश्वरः ॥ ताः सर्वाश्च तया सार्धं निनाय स्वम्परम्पदम् ॥ ६२॥

nandIzvara uvAca ॥ tatassa tasyA vacanampratinandya mahezvaraH ॥ tAH sarvAzca tayA sArdhaM ninAya svamparampadam ॥ 62॥

वैश्यनाथावतारस्ते वर्णितः परमो मया ॥ महानन्दासुखकरो भक्तानन्दप्रदस्सदा॥ ६३॥

vaizyanAthAvatAraste varNitaH paramo mayA ॥ mahAnandAsukhakaro bhaktAnandapradassadA॥ 63॥

इदं चरित्रं परमं पवित्रं सतां च सर्वप्रदमाशु दिव्यम् ॥ शिवावतारस्य विशाम्पतेर्महानन्दामहासौख्यकरं विचित्रम् ॥ ६४॥

idaM caritraM paramaM pavitraM satAM ca sarvapradamAzu divyam ॥ zivAvatArasya vizAmpatermahAnandAmahAsaukhyakaraM vicitram ॥ 64॥

इदं यः शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वा समाहितः ॥ च्यवते न स्वधर्मात्स परत्र लभते गतिम् ॥ ६५॥

idaM yaH zRNuyAdbhaktyA zrAvayedvA samAhitaH ॥ cyavate na svadharmAtsa paratra labhate gatim ॥ 65॥