नारद उवाच ॥ विधे तात महाप्राज्ञ विष्णुशिष्य त्रिलोककृत् ॥ अद्भुतेयं कथा प्रोक्ता शंकरस्य महात्मनः ॥ १ ॥

nArada uvAca ॥ vidhe tAta mahAprAjJa viSNuziSya trilokakRt ॥ adbhuteyaM kathA proktA zaMkarasya mahAtmanaH ॥ 1 ॥

भस्मीभूते स्मरे शंभुतृतीयनयनाग्निना ॥ तस्मिन्प्रविष्टे जलधौ वद त्वं किमभूत्ततः ॥२॥

bhasmIbhUte smare zaMbhutRtIyanayanAgninA ॥ tasminpraviSTe jaladhau vada tvaM kimabhUttataH ॥2॥

किं चकार ततो देवी पार्वती कुधरात्मजः ॥ गता कुत्र सखीभ्यां सा तद्वदाद्य दयानिधे ॥३॥

kiM cakAra tato devI pArvatI kudharAtmajaH ॥ gatA kutra sakhIbhyAM sA tadvadAdya dayAnidhe ॥3॥

॥ ब्रह्मोवाच ॥ शृणु तात महाप्राज्ञ चरितं शशिमौलिनः ॥ महोतिकारकस्यैव स्वामिनो मम चादरात् ॥ ४ ॥

॥ brahmovAca ॥ zRNu tAta mahAprAjJa caritaM zazimaulinaH ॥ mahotikArakasyaiva svAmino mama cAdarAt ॥ 4 ॥

यदाहच्छंभुनेत्रोद्भवो हि मदनं शुचिः ॥ महाशब्दोऽद्भुतोऽभूद्वै येनाकाशः प्रपूरितः ॥ ५ ॥

yadAhacchaMbhunetrodbhavo hi madanaM zuciH ॥ mahAzabdo'dbhuto'bhUdvai yenAkAzaH prapUritaH ॥ 5 ॥

तेन शब्देन महता कामं दग्धं समीक्ष्य च॥ सखीभ्यां सह भीता सा ययौ स्वगृहमाकुला॥६॥

tena zabdena mahatA kAmaM dagdhaM samIkSya ca॥ sakhIbhyAM saha bhItA sA yayau svagRhamAkulA॥6॥

तेन शब्देन हिमवान्परिवारसमन्वितः ॥ विस्मितोऽभूदतिक्लिष्टस्सुतां स्मृत्वा गतां ततः ॥ ७ ॥

tena zabdena himavAnparivArasamanvitaH ॥ vismito'bhUdatikliSTassutAM smRtvA gatAM tataH ॥ 7 ॥

जगाम शोकं शैलेशो सुतां दृष्ट्वातिविह्वलाम् ॥ रुदतीं शंभुविरहादाससादाचलेश्वरः ॥ ८ ॥

jagAma zokaM zailezo sutAM dRSTvAtivihvalAm ॥ rudatIM zaMbhuvirahAdAsasAdAcalezvaraH ॥ 8 ॥

आसाद्य पाणिना तस्या मार्जयन्नयनद्वयम् ॥ मा बिभीहि शिवेऽरोदीरित्युक्त्वा तां तदाग्रहीत् ॥९॥

AsAdya pANinA tasyA mArjayannayanadvayam ॥ mA bibhIhi zive'rodIrityuktvA tAM tadAgrahIt ॥9॥

क्रोडे कृत्वा सुतां शीघ्रं हिम वानचलेश्वरः ॥ स्वमालयमथानिन्ये सांत्वयन्नतिविह्वलाम् ॥2-3-21-१०॥

kroDe kRtvA sutAM zIghraM hima vAnacalezvaraH ॥ svamAlayamathAninye sAMtvayannativihvalAm ॥2-3-21-10॥

अंतर्हिते स्मरं दग्ध्वा हरे तद्विरहाच्छिवा ॥ विकलाभूद् भृशं सा वै लेभे शर्म न कुत्रचित् ॥११॥

aMtarhite smaraM dagdhvA hare tadvirahAcchivA ॥ vikalAbhUd bhRzaM sA vai lebhe zarma na kutracit ॥11॥

पितुर्गृहं तदा गत्वा मिलित्वा मातरं शिवा ॥ पुनर्जातं तदा मेने स्वात्मानं सा धरात्मजा ॥ ॥१२॥

piturgRhaM tadA gatvA militvA mAtaraM zivA ॥ punarjAtaM tadA mene svAtmAnaM sA dharAtmajA ॥ ॥12॥

निनिंद च स्वरूपं सा हा हतास्मीत्यथाब्रवीत् ॥ सखीभिर्बोधिता चापि न बुबोध गिरीन्द्रजा ॥१३॥

niniMda ca svarUpaM sA hA hatAsmItyathAbravIt ॥ sakhIbhirbodhitA cApi na bubodha girIndrajA ॥13॥

स्वपती च पिबंती च सा स्नाती गच्छती शिवा ॥ तिष्ठंती च सखीमध्ये न किंचित्सुखमाप ह ॥१४॥

svapatI ca pibaMtI ca sA snAtI gacchatI zivA ॥ tiSThaMtI ca sakhImadhye na kiMcitsukhamApa ha ॥14॥

धिक्स्वरूपं मदीयं च तथा जन्म च कर्म च ॥ इति ब्रुवंती सततं स्मरंती हरचेष्टितम् ॥१५॥

dhiksvarUpaM madIyaM ca tathA janma ca karma ca ॥ iti bruvaMtI satataM smaraMtI haraceSTitam ॥15॥

एवं सा पार्वती शंभुविरहोत्क्लिष्टमानसा ॥ सुखं न लेभे किंचिद्राऽब्रवीच्छिवशिवेति च ॥ १६ ॥

evaM sA pArvatI zaMbhuvirahotkliSTamAnasA ॥ sukhaM na lebhe kiMcidrA'bravIcchivaziveti ca ॥ 16 ॥

निवसंती पितुर्ग्गेहे पिनाकिगतचेतना ॥ शुशोचाथ शिवा तात मुमोह च मुहुर्मुहुः ॥ १७ ॥

nivasaMtI piturggehe pinAkigatacetanA ॥ zuzocAtha zivA tAta mumoha ca muhurmuhuH ॥ 17 ॥

शैलाधिराजोप्यथ मेनकापि मैनाकमुख्यास्तनयाश्च सर्वे॥ तां सांत्वयामासुरदीनसत्त्वा हरं विसस्मार तथापि नो सा ॥१८॥

zailAdhirAjopyatha menakApi mainAkamukhyAstanayAzca sarve॥ tAM sAMtvayAmAsuradInasattvA haraM visasmAra tathApi no sA ॥18॥

अथ देवमुने धीमन्हिमव त्प्रस्तरे तदा ॥ नियोजितो बलभिदागमस्त्वं कामचारतः ॥ १९ ॥

atha devamune dhImanhimava tprastare tadA ॥ niyojito balabhidAgamastvaM kAmacArataH ॥ 19 ॥

ततस्त्वं पूजितस्तेन भूधरेण महात्मना ॥ कुशलं पृष्टवांस्तं वै तदाविष्टो वरासने ॥ 2-3-21-२० ॥

tatastvaM pUjitastena bhUdhareNa mahAtmanA ॥ kuzalaM pRSTavAMstaM vai tadAviSTo varAsane ॥ 2-3-21-20 ॥

ततः प्रोवाच शैलेशः कन्याचरितमादितः ॥ हरसेवान्वितं कामदहनं च हरेण ह ॥ २१ ॥

tataH provAca zailezaH kanyAcaritamAditaH ॥ harasevAnvitaM kAmadahanaM ca hareNa ha ॥ 21 ॥

श्रुत्वावोचो मुने त्वं तु तं शैलेशं शिवं भज ॥ तमामंत्र्योदतिष्ठस्त्वं संस्मृत्य मनसा शिवम् ॥ २२ ॥

zrutvAvoco mune tvaM tu taM zailezaM zivaM bhaja ॥ tamAmaMtryodatiSThastvaM saMsmRtya manasA zivam ॥ 22 ॥

तं समुत्सृज्य रहसि कालीं तामगमंस्त्वरा ॥ लोकोपकारको ज्ञानी त्वं मुने शिववल्लभः ॥२३॥

taM samutsRjya rahasi kAlIM tAmagamaMstvarA ॥ lokopakArako jJAnI tvaM mune zivavallabhaH ॥23॥

आसाद्य कालीं संबोध्य तद्धिते स्थित आदरात्॥ अवोचस्त्वं वचस्तथ्यं सर्वेषां ज्ञानिनां वरः ॥२४॥

AsAdya kAlIM saMbodhya taddhite sthita AdarAt॥ avocastvaM vacastathyaM sarveSAM jJAninAM varaH ॥24॥

नारद उवाच ॥ शृणु कालि वचो मे हि सत्यं वच्मि दयारतः॥ सर्वथा ते हितकरं निर्विकारं सुकामदम् ॥ २५ ॥

nArada uvAca ॥ zRNu kAli vaco me hi satyaM vacmi dayArataH॥ sarvathA te hitakaraM nirvikAraM sukAmadam ॥ 25 ॥

सेवितश्च महादेवस्त्वयेह तपसा विना ॥ गर्ववत्या यदध्वंसीद्दीनानुग्रहकारकः ॥२६॥

sevitazca mahAdevastvayeha tapasA vinA ॥ garvavatyA yadadhvaMsIddInAnugrahakArakaH ॥26॥

विरक्तश्च स ते स्वामी महायोगी महेश्वरः ॥ विसृष्टवान्स्मरं दग्ध्वा त्वां शिवे भक्तवत्सलः ॥ २७ ॥

viraktazca sa te svAmI mahAyogI mahezvaraH ॥ visRSTavAnsmaraM dagdhvA tvAM zive bhaktavatsalaH ॥ 27 ॥

तस्मात्त्वं सुतपोयुक्ता चिरमाराधयेश्वरम् ॥ तपसा संस्कृतां रुद्रस्स द्वितीयां करिष्यति ॥२८॥

tasmAttvaM sutapoyuktA ciramArAdhayezvaram ॥ tapasA saMskRtAM rudrassa dvitIyAM kariSyati ॥28॥

त्वं चापि शंकरं शम्भुं न त्यक्ष्यसि कदाचन ॥ नान्यं पतिं हठाद्देवि ग्रहीष्यसि शिवादृते ॥ २९ ॥

tvaM cApi zaMkaraM zambhuM na tyakSyasi kadAcana ॥ nAnyaM patiM haThAddevi grahISyasi zivAdRte ॥ 29 ॥

॥ ब्रह्मोवाच ॥ ॥ इत्याकर्ण्यवचस्ते हि मुने सा भूधरात्मजा ॥ किंचिदुच्छ्वसिता काली प्राह त्वां सांजलिर्मुदा ॥2-3-21-३०॥

॥ brahmovAca ॥ ॥ ityAkarNyavacaste hi mune sA bhUdharAtmajA ॥ kiMciducchvasitA kAlI prAha tvAM sAMjalirmudA ॥2-3-21-30॥

शिवोवाच ॥ त्वं तु सर्वज्ञ जगतामुपकारकर प्रभो ॥ रुद्रस्याराधनार्थाय मंत्रं देहि मुने हि मे ॥ ३१ ॥

zivovAca ॥ tvaM tu sarvajJa jagatAmupakArakara prabho ॥ rudrasyArAdhanArthAya maMtraM dehi mune hi me ॥ 31 ॥

न सिद्यति क्रिया कापि सर्वेषां सद्गुरुं विना ॥ मया श्रुता पुरा सत्यं श्रुतिरेषा सनातनी ॥ ३२ ॥

na sidyati kriyA kApi sarveSAM sadguruM vinA ॥ mayA zrutA purA satyaM zrutireSA sanAtanI ॥ 32 ॥

ब्रह्मोवाच ॥ इति श्रुत्वा वचस्तस्याः पार्वत्या मुनिसत्तमः ॥ पंचाक्षरं शम्भुमन्त्रं विधिपूर्वमुपादिशः ॥ ३३ ॥

brahmovAca ॥ iti zrutvA vacastasyAH pArvatyA munisattamaH ॥ paMcAkSaraM zambhumantraM vidhipUrvamupAdizaH ॥ 33 ॥

अवोचश्च वचस्तां त्वं श्रद्धामुत्पादयन्मुने॥ प्रभावं मन्त्रराजस्य तस्य सर्वाधिकं मुने ॥ ३४॥

avocazca vacastAM tvaM zraddhAmutpAdayanmune॥ prabhAvaM mantrarAjasya tasya sarvAdhikaM mune ॥ 34॥

नारद उवाच ॥ शृणु देवि मनोरस्य प्रभावं परमाद्भुतम् ॥ यस्य श्रवणमात्रेण शंकरस्तु प्रसीदति ॥ ३५ ॥

nArada uvAca ॥ zRNu devi manorasya prabhAvaM paramAdbhutam ॥ yasya zravaNamAtreNa zaMkarastu prasIdati ॥ 35 ॥

मंत्रोयं सर्वमंत्राणामधिराजश्च कामदः ॥ भुक्तिमुक्तिप्रदोऽत्यंतं शंकरस्य महाप्रियः ॥ ३६ ॥

maMtroyaM sarvamaMtrANAmadhirAjazca kAmadaH ॥ bhuktimuktiprado'tyaMtaM zaMkarasya mahApriyaH ॥ 36 ॥

सुभगे येन जप्तेन विधिना सोऽचिराद् द्रुतम् ॥ आराधितस्ते प्रत्यक्षो भविष्यति शिवो ध्रुवम्॥३७॥

subhage yena japtena vidhinA so'cirAd drutam ॥ ArAdhitaste pratyakSo bhaviSyati zivo dhruvam॥37॥

चिंतयती च तद्रूपं नियमस्था शराक्षरम् ॥ जप मन्त्रं शिवे त्वं हि संतुष्यति शिवो द्रुतम् ॥ ३८ ॥

ciMtayatI ca tadrUpaM niyamasthA zarAkSaram ॥ japa mantraM zive tvaM hi saMtuSyati zivo drutam ॥ 38 ॥

एवं कुरु तप साध्वि तपस्साध्यो महेश्वरः ॥ तपस्येव फलं सर्वैः प्राप्यते नान्यथा क्वचित् ॥३९॥

evaM kuru tapa sAdhvi tapassAdhyo mahezvaraH ॥ tapasyeva phalaM sarvaiH prApyate nAnyathA kvacit ॥39॥

॥ ब्रह्मोवाच ॥ एवमुक्त्वा तदा कालीं नारद त्वं शिवप्रियः॥ यादृच्छिकोऽगमस्त्वं तु स्वर्गं देवहिते रतः ॥ 2-3-21-४० ॥

॥ brahmovAca ॥ evamuktvA tadA kAlIM nArada tvaM zivapriyaH॥ yAdRcchiko'gamastvaM tu svargaM devahite rataH ॥ 2-3-21-40 ॥

पार्वती च तदा श्रुत्वा वचनं तव नारद ॥ सुप्रसन्ना तदा प्राप पंचाक्षरमनूत्तमम् ॥ ४१ ॥

pArvatI ca tadA zrutvA vacanaM tava nArada ॥ suprasannA tadA prApa paMcAkSaramanUttamam ॥ 41 ॥