नारद उवाच ॥ विधे तात त्वया शैववर प्राज्ञाद्भुता कथा ॥ वर्णिता करुणां कृत्वा प्रीतिर्मे वर्द्धिताधिकम् ॥१॥

nArada uvAca ॥ vidhe tAta tvayA zaivavara prAjJAdbhutA kathA ॥ varNitA karuNAM kRtvA prItirme varddhitAdhikam ॥1॥

विधे गते स्वकं धाम मयि वै दिव्यदर्शगे ॥ ततः किमभवत्तात कृपया तद्वदाधुना ॥ २ ॥

vidhe gate svakaM dhAma mayi vai divyadarzage ॥ tataH kimabhavattAta kRpayA tadvadAdhunA ॥ 2 ॥

॥ ब्रह्मोवाच ॥ गते त्वयि मुने स्वर्गे कियत्काले गते सति ॥ मेना प्राप्येकदा शैलनिकटं प्रणनाम सा ॥ ३ ॥

॥ brahmovAca ॥ gate tvayi mune svarge kiyatkAle gate sati ॥ menA prApyekadA zailanikaTaM praNanAma sA ॥ 3 ॥

स्थित्वा सविनयम्प्राह स्वनाथं गिरिकामिनी ॥ तत्र शैलाधिनाथं सा प्राणप्रियसुता सती ॥ ४ ॥

sthitvA savinayamprAha svanAthaM girikAminI ॥ tatra zailAdhinAthaM sA prANapriyasutA satI ॥ 4 ॥

मेनोवाच ॥ मुनिवाक्यं न बुद्धं मे सम्यङ् नारीस्वभावतः ॥ विवाहं कुरु कन्यायास्सुन्दरेण वरेण ह ॥ ५ ॥

menovAca ॥ munivAkyaM na buddhaM me samyaG nArIsvabhAvataH ॥ vivAhaM kuru kanyAyAssundareNa vareNa ha ॥ 5 ॥

सर्वथा हि भवेत्तत्रोद्वाहोऽपूर्वसुखावहः ॥ वरश्च गिरिजायास्तु सुलक्षणकुलोद्भवः ॥ ६ ॥

sarvathA hi bhavettatrodvAho'pUrvasukhAvahaH ॥ varazca girijAyAstu sulakSaNakulodbhavaH ॥ 6 ॥

प्राणप्रिया सुता मे हि सुखिता स्याद्यथा प्रिय ॥ सद्वरं प्राप्य सुप्रीता तथा कुरु नमोऽस्तु ते ॥७॥

prANapriyA sutA me hi sukhitA syAdyathA priya ॥ sadvaraM prApya suprItA tathA kuru namo'stu te ॥7॥

ब्रह्मोवाच ॥ इत्युक्ताश्रुमुखी मेना पत्यंघ्र्योः पतिता तदा ॥ तामुत्थाप्य गिरिः प्राह यथावत्प्रज्ञसत्तमः ॥ ८ ॥

brahmovAca ॥ ityuktAzrumukhI menA patyaMghryoH patitA tadA ॥ tAmutthApya giriH prAha yathAvatprajJasattamaH ॥ 8 ॥

हिमालय उवाच ॥ शृणु त्वं मेनके देवि यथार्थं वच्मि तत्त्वतः॥ भ्रमं त्यज मुनेर्वाक्यं वितथं न कदाचन ॥९॥

himAlaya uvAca ॥ zRNu tvaM menake devi yathArthaM vacmi tattvataH॥ bhramaM tyaja munervAkyaM vitathaM na kadAcana ॥9॥

यदि स्नेहः सुतायास्ते सुतां शिक्षय सादरम् ॥ तपः कुर्याच्छंकरस्य सा भक्त्या स्थिरचेतसा ॥ 2-3-9-१० ॥

yadi snehaH sutAyAste sutAM zikSaya sAdaram ॥ tapaH kuryAcchaMkarasya sA bhaktyA sthiracetasA ॥ 2-3-9-10 ॥

चेत्प्रसन्नः शिवः काल्याः पाणिं गृह्णाति मेनके ॥ सर्वं भूयाच्छुभं नश्येन्नारदोक्तममंगलम् ॥११॥

cetprasannaH zivaH kAlyAH pANiM gRhNAti menake ॥ sarvaM bhUyAcchubhaM nazyennAradoktamamaMgalam ॥11॥

अमंगलानि सर्वाणि मंगलानि सदाशिवे ॥ तस्मात्सुतां शिवप्राप्त्यै तपसे शिक्षय द्रुतम् ॥ १२ ॥

amaMgalAni sarvANi maMgalAni sadAzive ॥ tasmAtsutAM zivaprAptyai tapase zikSaya drutam ॥ 12 ॥

॥ ब्रह्मोवाच ॥ इत्याकर्ण्य गिरेर्वाक्यं मेना प्रीततराऽभवत् ॥ सुतोपकंठमगमदुपदेष्टुं तदोरुचिम् ॥ १३ ॥

॥ brahmovAca ॥ ityAkarNya girervAkyaM menA prItatarA'bhavat ॥ sutopakaMThamagamadupadeSTuM tadorucim ॥ 13 ॥

सुताङ्गं सुकुमारं हि दृष्ट्वातीवाथ मेनका ॥ विव्यथे नेत्रयुग्मे चाश्रुपूर्णेऽभवतां द्रुतम् ॥ ॥ १४ ॥

sutAGgaM sukumAraM hi dRSTvAtIvAtha menakA ॥ vivyathe netrayugme cAzrupUrNe'bhavatAM drutam ॥ ॥ 14 ॥

सुतां समुपदेष्टुं तन्न शशाक गिरिप्रिया ॥ बुबुधे पार्वती तद्वै जननीङ्गितमाशु सा ॥ १५ ॥

sutAM samupadeSTuM tanna zazAka giripriyA ॥ bubudhe pArvatI tadvai jananIGgitamAzu sA ॥ 15 ॥

अथ सा कालिका देवी सर्वज्ञा परमेश्वरी ॥ उवाच जननीं सद्यः समाश्वास्य पुनः पुनः ॥१५॥

atha sA kAlikA devI sarvajJA paramezvarI ॥ uvAca jananIM sadyaH samAzvAsya punaH punaH ॥15॥

पार्वत्युवाच ॥ मातश्शृणु महाप्राज्ञेऽद्यतने ऽजमुहूर्तके ॥ रात्रौ दृष्टो मया स्वप्नस्तं वदामि कृपां कुरु ॥ १७ ॥

pArvatyuvAca ॥ mAtazzRNu mahAprAjJe'dyatane 'jamuhUrtake ॥ rAtrau dRSTo mayA svapnastaM vadAmi kRpAM kuru ॥ 17 ॥

विप्रश्चैव तपस्वी मां सदयः प्रीतिपूर्वकम् ॥ उपादिदेश सुतपः कर्तुं मातश्शिवस्य वै ॥१८॥

viprazcaiva tapasvI mAM sadayaH prItipUrvakam ॥ upAdideza sutapaH kartuM mAtazzivasya vai ॥18॥

ब्रह्मोवाच ॥ तच्छ्रुत्वा मेनका शीघ्रं पतिमाहूय तत्र च ॥ तत्स्वप्नं कथयामास सुता दृष्टमशेषतः ॥ ॥१९॥

brahmovAca ॥ tacchrutvA menakA zIghraM patimAhUya tatra ca ॥ tatsvapnaM kathayAmAsa sutA dRSTamazeSataH ॥ ॥19॥

सुतास्वप्नमथाकर्ण्य मेनकातो गिरीश्वरः ॥ उवाच परमप्रीतः प्रियां सम्बोधयन्गिरा ॥ 2-3-9-२० ॥

sutAsvapnamathAkarNya menakAto girIzvaraH ॥ uvAca paramaprItaH priyAM sambodhayangirA ॥ 2-3-9-20 ॥

॥ गिरीश्वर उवाच ॥ हे प्रियेऽपररात्रान्ते स्वप्नो दृष्टो मयापि हि ॥ तं शृणु त्वं महाप्रीत्या वच्म्यहं तं समादरात् ॥२१॥

॥ girIzvara uvAca ॥ he priye'pararAtrAnte svapno dRSTo mayApi hi ॥ taM zRNu tvaM mahAprItyA vacmyahaM taM samAdarAt ॥21॥

एकस्तपस्वी परमो नारदोक्तवरां गधृक् ॥ पुरोपकंठं सुप्रीत्या तपः कर्तुं समागतः ॥२२॥

ekastapasvI paramo nAradoktavarAM gadhRk ॥ puropakaMThaM suprItyA tapaH kartuM samAgataH ॥22॥

गृहीत्वा स्वसुतां तत्रागमं प्रीततरोप्यहम् ॥ मया ज्ञातस्स वै शम्भुर्नारदो क्तवरः प्रभुः ॥ २३ ॥

gRhItvA svasutAM tatrAgamaM prItataropyaham ॥ mayA jJAtassa vai zambhurnArado ktavaraH prabhuH ॥ 23 ॥

सेवार्थं तस्य तनयामुपदिश्य तपस्विनः ॥ तं वै प्रार्थितवांस्तस्यां न तदांगीचकार सः ॥ २४ ॥

sevArthaM tasya tanayAmupadizya tapasvinaH ॥ taM vai prArthitavAMstasyAM na tadAMgIcakAra saH ॥ 24 ॥

अभूद्विवादस्तुमहान्सांख्यवेदान्तसंमतः ॥ ततस्तदाज्ञया तत्र संस्थितासीत्सुता मम ॥२५॥

abhUdvivAdastumahAnsAMkhyavedAntasaMmataH ॥ tatastadAjJayA tatra saMsthitAsItsutA mama ॥25॥

निधाय हृदि तं कामं सिषेवे भक्तितश्च सा ॥ इति दृष्टं मया स्वप्नं प्रोक्तवांस्ते वरानने ॥ २६ ॥

nidhAya hRdi taM kAmaM siSeve bhaktitazca sA ॥ iti dRSTaM mayA svapnaM proktavAMste varAnane ॥ 26 ॥

ततो मेने कियत्कालं परीक्ष्यं तत्फलं प्रिये ॥ योग्यमस्तीदमेवेह बुध्यस्व त्वं मम ध्रुवम् ॥ २७ ॥

tato mene kiyatkAlaM parIkSyaM tatphalaM priye ॥ yogyamastIdameveha budhyasva tvaM mama dhruvam ॥ 27 ॥

॥ ब्रह्मोवाच ॥ इत्युक्त्वा गिरिराजश्च मेनका वै मुनीश्वर ॥ सन्तस्थतुः परीक्षन्तीं तत्फलं शुद्धचेतसौ ॥२८॥

॥ brahmovAca ॥ ityuktvA girirAjazca menakA vai munIzvara ॥ santasthatuH parIkSantIM tatphalaM zuddhacetasau ॥28॥

इत्थम्व्यतीतेऽल्पदिने परमेशः सतां गतिः ॥ सतीविरहसुव्यग्रो भ्रमन्सर्वत्र सूतिकृत् ॥ २९ ॥

itthamvyatIte'lpadine paramezaH satAM gatiH ॥ satIvirahasuvyagro bhramansarvatra sUtikRt ॥ 29 ॥

तत्राजगाम सुप्रीत्या कियद्गुणयुतः प्रभुः ॥ तपः कर्तुं सतीप्रेमविरहाकुलमानसः ॥ 2-3-9-३० ॥

tatrAjagAma suprItyA kiyadguNayutaH prabhuH ॥ tapaH kartuM satIpremavirahAkulamAnasaH ॥ 2-3-9-30 ॥

तपश्चकार स्वं तत्र पार्वती सेवने रता ॥ सखीभ्यां सहिता नित्यं प्रसन्नार्थमभूत्तदा ॥ ३१ ॥

tapazcakAra svaM tatra pArvatI sevane ratA ॥ sakhIbhyAM sahitA nityaM prasannArthamabhUttadA ॥ 31 ॥

विद्धोऽऽपि मार्गणैश्शम्भुर्विकृतिं नाप स प्रभुः ॥ प्रेषितेन सुरैस्स्वात्ममोहनार्थं स्मरेण वै ॥ ३२ ॥

viddho''pi mArgaNaizzambhurvikRtiM nApa sa prabhuH ॥ preSitena suraissvAtmamohanArthaM smareNa vai ॥ 32 ॥

दग्ध्वा स्मरं च तत्रैव स्ववह्निनयनेन सः ॥ स्मृत्वा मम वचः क्रुद्धो मह्यमन्तर्दधे ततः ॥३३॥

dagdhvA smaraM ca tatraiva svavahninayanena saH ॥ smRtvA mama vacaH kruddho mahyamantardadhe tataH ॥33॥

ततः कालेन कियता विनाश्य गिरिजामदम् ॥ प्रसादितस्सुतपसा प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः ॥३४॥

tataH kAlena kiyatA vinAzya girijAmadam ॥ prasAditassutapasA prasanno'bhUnmahezvaraH ॥34॥

लौकिकाचारमाश्रित्य रुद्रो विष्णुप्रसादितः ॥ कालीं विवाहयामास ततोऽभूद्बहुमंगलम् ॥ ३५ ॥

laukikAcAramAzritya rudro viSNuprasAditaH ॥ kAlIM vivAhayAmAsa tato'bhUdbahumaMgalam ॥ 35 ॥

इत्येतत्कथितं तात समासाच्चरितं विभोः ॥ शंकरस्य परं दिव्यं किं भूयः श्रोतुमि च्छसि ॥३६॥

ityetatkathitaM tAta samAsAccaritaM vibhoH ॥ zaMkarasya paraM divyaM kiM bhUyaH zrotumi cchasi ॥36॥