ऋषय ऊचुः ॥ सूत सूत महाप्राज्ञ वर्णिता ह्यद्भुता कथा ॥ धन्या तु शांभवी माया तदधीनं चराचरम् ॥ १ ॥

RSaya UcuH ॥ sUta sUta mahAprAjJa varNitA hyadbhutA kathA ॥ dhanyA tu zAMbhavI mAyA tadadhInaM carAcaram ॥ 1 ॥

गतयोर्गणयोश्शंभोस्स्वयमात्मेच्छया विभोः॥ किं चकार मुनिः क्रुद्धो नारदः स्मरविह्वलः ॥ २ ॥

gatayorgaNayozzaMbhossvayamAtmecchayA vibhoH॥ kiM cakAra muniH kruddho nAradaH smaravihvalaH ॥ 2 ॥

सूत उवाच ॥ विमोहितो मुनिर्दत्त्वा तयोश्शापं यथोचितम् ॥ जले मुखं निरीक्ष्याथ स्वरूपं गिरिशेच्छया ॥ ३ ॥

sUta uvAca ॥ vimohito munirdattvA tayozzApaM yathocitam ॥ jale mukhaM nirIkSyAtha svarUpaM girizecchayA ॥ 3 ॥

शिवेच्छया न प्रबुद्धः स्मृत्वा हरिकृतच्छलम् ॥ क्रोधं दुर्विषहं कृत्वा विष्णुलोकं जगाम ह ॥ ४ ॥

zivecchayA na prabuddhaH smRtvA harikRtacchalam ॥ krodhaM durviSahaM kRtvA viSNulokaM jagAma ha ॥ 4 ॥

उवाच वचनं कुद्धस्समिद्ध इव पावकः ॥ दुरुक्तिगर्भितं व्यङ्गः नष्टज्ञानश्शिवेच्छया ॥ ५ ॥

uvAca vacanaM kuddhassamiddha iva pAvakaH ॥ duruktigarbhitaM vyaGgaH naSTajJAnazzivecchayA ॥ 5 ॥

नारद उवाच ॥ हे हरे त्वं महादुष्टः कपटी विश्वमोहनः ॥ परोत्साहं न सहसे मायावी मलिनाशयः ॥ ६ ॥

nArada uvAca ॥ he hare tvaM mahAduSTaH kapaTI vizvamohanaH ॥ parotsAhaM na sahase mAyAvI malinAzayaH ॥ 6 ॥

मोहिनीरूपमादाय कपटं कृतवान्पुरा ॥ असुरेभ्योऽपाययस्त्वं वारुणीममृतं न हि ॥७॥

mohinIrUpamAdAya kapaTaM kRtavAnpurA ॥ asurebhyo'pAyayastvaM vAruNImamRtaM na hi ॥7॥

चेत्पिबेन्न विषं रुद्रो दयां कृत्वा महेश्वरः ॥ भवेन्नष्टाऽखिला माया तव व्याजरते हरे ॥ ८ ॥

cetpibenna viSaM rudro dayAM kRtvA mahezvaraH ॥ bhavennaSTA'khilA mAyA tava vyAjarate hare ॥ 8 ॥

गतिस्स कपटा तेऽतिप्रिया विष्णो विशेषतः ॥ साधुस्वभावो न भवान्स्वतंत्रः प्रभुणा कृतः ॥९॥

gatissa kapaTA te'tipriyA viSNo vizeSataH ॥ sAdhusvabhAvo na bhavAnsvataMtraH prabhuNA kRtaH ॥9॥

कृतं समुचितन्नैव शिवेन परमात्मना॥ तत्प्रभावबलं ध्यात्वा स्वतंत्रकृतिकारकः॥2-1-4-१ ० ॥

kRtaM samucitannaiva zivena paramAtmanA॥ tatprabhAvabalaM dhyAtvA svataMtrakRtikArakaH॥2-1-4-1 0 ॥

त्वद्गतिं सुसमाज्ञाय पश्चात्तापमवाप सः ॥ विप्रं सर्वोपरि प्राह स्वोक्तवेद प्रमाणकृत् ॥ ११ ॥

tvadgatiM susamAjJAya pazcAttApamavApa saH ॥ vipraM sarvopari prAha svoktaveda pramANakRt ॥ 11 ॥

तज्ज्ञात्वाहं हरे त्वाद्य शिक्षयिष्यामि तद्बलात् ॥ यथा न कुर्याः कुत्रापीदृशं कर्म कदाचन ॥ १२ ॥

tajjJAtvAhaM hare tvAdya zikSayiSyAmi tadbalAt ॥ yathA na kuryAH kutrApIdRzaM karma kadAcana ॥ 12 ॥

अद्यापि निर्भयस्त्वं हि संगं नापस्तरस्विना ॥ इदानीं लप्स्यसे विष्णो फलं स्वकृतकर्मणः ॥ १३॥

adyApi nirbhayastvaM hi saMgaM nApastarasvinA ॥ idAnIM lapsyase viSNo phalaM svakRtakarmaNaH ॥ 13॥

इत्थमुक्त्वा हरिं सोथ मुनिर्माया विमोहितः ॥ शशाप क्रोधनिर्विण्णो ब्रह्मतेजः प्रदर्शयन्॥ १४॥

itthamuktvA hariM sotha munirmAyA vimohitaH ॥ zazApa krodhanirviNNo brahmatejaH pradarzayan॥ 14॥

स्त्रीकृते व्याकुलं विष्णो मामकार्षीर्विमोहकः ॥ अन्वकार्षीस्स्वरूपेण येन कापट्यकार्यकृत् ॥१५॥

strIkRte vyAkulaM viSNo mAmakArSIrvimohakaH ॥ anvakArSIssvarUpeNa yena kApaTyakAryakRt ॥15॥

तद्रूपेण मनुष्यस्त्वं भव तद्दुःखभुग्घरे ॥ यन्मुखं कृतवान्मे त्वं ते भवंतु सहायिनः ॥ १६ ॥

tadrUpeNa manuSyastvaM bhava tadduHkhabhugghare ॥ yanmukhaM kRtavAnme tvaM te bhavaMtu sahAyinaH ॥ 16 ॥

त्वं स्त्रीवियोगजं दुःखं लभस्व परदुःखदः ॥ मनुष्यगतिकः प्रायो भवाज्ञानविमोहितः ॥ १७॥

tvaM strIviyogajaM duHkhaM labhasva paraduHkhadaH ॥ manuSyagatikaH prAyo bhavAjJAnavimohitaH ॥ 17॥

इति शप्त्वा हरिं मोहान्नारदोऽज्ञानमोहितः ॥ विष्णुर्जग्राह तं शापं प्रशंसञ्शांभवीमजाम् ॥ १६ ॥

iti zaptvA hariM mohAnnArado'jJAnamohitaH ॥ viSNurjagrAha taM zApaM prazaMsaJzAMbhavImajAm ॥ 16 ॥

अथ शंभुर्महालीलो निश्चकर्ष विमोहिनीम ॥ स्वमायां मोहितो ज्ञानी नारदोप्यभवद्यया ॥ १९ ॥

atha zaMbhurmahAlIlo nizcakarSa vimohinIma ॥ svamAyAM mohito jJAnI nAradopyabhavadyayA ॥ 19 ॥

अंतर्हितायां मायायां पूर्ववन्मतिमानभूत् ॥ नारदो विस्मितमनाः प्राप्तबोधो निराकुलः ॥ 2-1-4-२० ॥

aMtarhitAyAM mAyAyAM pUrvavanmatimAnabhUt ॥ nArado vismitamanAH prAptabodho nirAkulaH ॥ 2-1-4-20 ॥

पश्चात्तापमवाप्याति निनिन्द स्वं मुहुर्मुहुः ॥ प्रशशंस तदा मायां शांभवीं ज्ञानिमोहिनीम् ॥ २१ ॥

pazcAttApamavApyAti nininda svaM muhurmuhuH ॥ prazazaMsa tadA mAyAM zAMbhavIM jJAnimohinIm ॥ 21 ॥

अथ ज्ञात्वा मुनिस्सर्वं मायाविभ्रममात्मनः ॥ अपतत्पादयोर्विष्णोर्नारदो वैष्णवोत्तमः ॥ २२ ॥

atha jJAtvA munissarvaM mAyAvibhramamAtmanaH ॥ apatatpAdayorviSNornArado vaiSNavottamaH ॥ 22 ॥

हर्य्युपस्थापितः प्राह वचनं नष्ट दुर्मतिः ॥ मया दुरक्तयः प्रोक्ता मोहितेन कुबुद्धिना ॥ २३ ॥

haryyupasthApitaH prAha vacanaM naSTa durmatiH ॥ mayA duraktayaH proktA mohitena kubuddhinA ॥ 23 ॥

दत्तश्शापोऽपि तेनाथ वितथं कुरु तं प्रभो ॥ महत्पापमकार्षं हि यास्यामि निरयं धुवम् ॥ २४ ॥

dattazzApo'pi tenAtha vitathaM kuru taM prabho ॥ mahatpApamakArSaM hi yAsyAmi nirayaM dhuvam ॥ 24 ॥

कमुपायं हरे कुर्यां दासोऽहं ते तमादिश ॥ येन पापकुलं नश्येन्निरयो न भवेन्मम ॥ २५ ॥

kamupAyaM hare kuryAM dAso'haM te tamAdiza ॥ yena pApakulaM nazyennirayo na bhavenmama ॥ 25 ॥

इत्युक्त्वा स पुनर्विष्णोः पादयोर्मुनिसत्तमः ॥ पपात सुमतिर्भक्त्या पश्चात्तापमुपागतः ॥ २६ ॥

ityuktvA sa punarviSNoH pAdayormunisattamaH ॥ papAta sumatirbhaktyA pazcAttApamupAgataH ॥ 26 ॥

अथ विष्णुस्तमुत्थाप्य बभाषे सूनृतं वचः ॥ विष्णुरुवाच ॥ न खेदं कुरु मे भक्त वरस्त्वं नात्र संशयः ॥ २७ ॥

atha viSNustamutthApya babhASe sUnRtaM vacaH ॥ viSNuruvAca ॥ na khedaM kuru me bhakta varastvaM nAtra saMzayaH ॥ 27 ॥

शृणु तात प्रवक्ष्यामि सुहितं तव निश्चयात् ॥१। निरयस्ते न भविता शिवश्शं ते विधास्यति ॥ २८ ॥

zRNu tAta pravakSyAmi suhitaM tava nizcayAt ॥1। nirayaste na bhavitA zivazzaM te vidhAsyati ॥ 28 ॥

यदकार्षीश्शिववचो वितथं मदमोहितः ॥ स दत्तवानीदृशं ते फलं कर्म फलप्रदः ॥ २९ ॥

yadakArSIzzivavaco vitathaM madamohitaH ॥ sa dattavAnIdRzaM te phalaM karma phalapradaH ॥ 29 ॥

शिवेच्छाऽखिलं जातं कुर्वित्थं निश्चितां मतिम् ॥ गर्वापहर्ता स स्वामी शंकरः परमेश्वरः ॥ 2-1-4-३० ॥।

zivecchA'khilaM jAtaM kurvitthaM nizcitAM matim ॥ garvApahartA sa svAmI zaMkaraH paramezvaraH ॥ 2-1-4-30 ॥।

परं ब्रह्म परात्मा स सच्चिदानंदबोधनः ॥ निर्गुणो निर्विकारो च रजस्सत्वतमःपर ॥ ३१ ॥

paraM brahma parAtmA sa saccidAnaMdabodhanaH ॥ nirguNo nirvikAro ca rajassatvatamaHpara ॥ 31 ॥

स एवमादाय मायां स्वां त्रिधा भवति रूपतः ॥ ब्रह्मविष्णुमहेशात्मा निर्गुणोऽनिर्गुणोऽपि सः ॥ ३२ ॥

sa evamAdAya mAyAM svAM tridhA bhavati rUpataH ॥ brahmaviSNumahezAtmA nirguNo'nirguNo'pi saH ॥ 32 ॥

निर्गुणत्वे शिवाह्वो हि परमात्मा महेश्वरः ॥ परं ब्रह्माव्ययोऽनंतो महादेवेति गीयते ॥ ३३ ॥

nirguNatve zivAhvo hi paramAtmA mahezvaraH ॥ paraM brahmAvyayo'naMto mahAdeveti gIyate ॥ 33 ॥

तत्सेवया विधिस्स्रष्टा पालको जगतामहम् ॥ स्वयं सर्वस्य संहारी रुद्ररूपेण सर्वदा ॥ ३४ ॥

tatsevayA vidhissraSTA pAlako jagatAmaham ॥ svayaM sarvasya saMhArI rudrarUpeNa sarvadA ॥ 34 ॥

साक्षी शिवस्वरूपेण मायाभिन्नस्स निर्गुणः ॥ स्वेच्छाचारी संविहारी भक्तानुग्रहकारकः ॥ ३५ ॥

sAkSI zivasvarUpeNa mAyAbhinnassa nirguNaH ॥ svecchAcArI saMvihArI bhaktAnugrahakArakaH ॥ 35 ॥

शृणु त्वं नारद मुने सदुपायं सुखप्रदम् ॥ सर्वपापापहर्त्तारं भुक्तिमुक्तिप्रदं सदा ॥ ३६ ॥

zRNu tvaM nArada mune sadupAyaM sukhapradam ॥ sarvapApApaharttAraM bhuktimuktipradaM sadA ॥ 36 ॥

इत्युक्त्वास्त्वसंशयं सर्वं शंकरसद्यशः ॥ शतनामशिवस्तोत्रं सदानन्यमतिर्जप ॥ ३७ ॥

ityuktvAstvasaMzayaM sarvaM zaMkarasadyazaH ॥ zatanAmazivastotraM sadAnanyamatirjapa ॥ 37 ॥

यज्जपित्वा द्रुतं सर्वं तव पापं विनश्यति ॥ इत्युक्त्वा नारदं विष्णुः पुनः प्राह दयान्वितः ॥ ३८ ॥

yajjapitvA drutaM sarvaM tava pApaM vinazyati ॥ ityuktvA nAradaM viSNuH punaH prAha dayAnvitaH ॥ 38 ॥

मुने न कुरु शोकं त्वं त्वया किंचित्कृतं नहि ॥ स्वेच्छया कृतवान्शंभुरिदं सर्वं न संशयः ॥ ३९ ॥

mune na kuru zokaM tvaM tvayA kiMcitkRtaM nahi ॥ svecchayA kRtavAnzaMbhuridaM sarvaM na saMzayaH ॥ 39 ॥

अहार्षित्त्वन्मतिं दिव्यां काम क्लेशमदात्स ते॥ त्वन्मुखाद्दापयांचक्रे शापं मे स महेश्वरः ॥ 2-1-4-४० ॥

ahArSittvanmatiM divyAM kAma klezamadAtsa te॥ tvanmukhAddApayAMcakre zApaM me sa mahezvaraH ॥ 2-1-4-40 ॥

इत्थं स्वचरितं लोके प्रकटीकृतवान् स्वयम् ॥ मृत्युंजयः कालकालो भक्तोद्धारपरायणः ॥ ४१ ॥

itthaM svacaritaM loke prakaTIkRtavAn svayam ॥ mRtyuMjayaH kAlakAlo bhaktoddhAraparAyaNaH ॥ 41 ॥

न मे शिवसमानोस्ति प्रियः स्वामी सुखप्रदः ॥ सर्वशक्तिप्रदो मेऽस्ति स एव परमेश्वरः ॥ ४२ ॥

na me zivasamAnosti priyaH svAmI sukhapradaH ॥ sarvazaktiprado me'sti sa eva paramezvaraH ॥ 42 ॥

तस्योपास्यां कुरु मुने तमेव सततं भज ॥ तद्यशः शृणु गाय त्वं कुरु नित्यं तदर्चनम् ॥ ४३ ॥

tasyopAsyAM kuru mune tameva satataM bhaja ॥ tadyazaH zRNu gAya tvaM kuru nityaM tadarcanam ॥ 43 ॥

कायेन मनसा वाचा यश्शंकरमुपैति भो ॥ स पण्डित इति ज्ञेयस्स जीवन्मुक्त उच्यते ॥ ४४ ॥

kAyena manasA vAcA yazzaMkaramupaiti bho ॥ sa paNDita iti jJeyassa jIvanmukta ucyate ॥ 44 ॥

शिवेति नामदावाग्नेर्महापातकप र्वताः ॥ भस्मीभवन्त्यनायासात्सत्यं सत्यं न संशयः ॥४५॥

ziveti nAmadAvAgnermahApAtakapa rvatAH ॥ bhasmIbhavantyanAyAsAtsatyaM satyaM na saMzayaH ॥45॥

पापमूलानि दुःखानि विविधान्यपि तान्यतः ॥ शिवार्चनैकनश्यानि नान्य नश्यानि सर्वथा ॥ ४६ ॥

pApamUlAni duHkhAni vividhAnyapi tAnyataH ॥ zivArcanaikanazyAni nAnya nazyAni sarvathA ॥ 46 ॥

स वैदिकस्य पुण्यात्मा स धन्यस्स बुधो मुने ॥ यस्सदा कायवाक्चित्तैश्शरणं याति शंकरम् ॥ ४७ ॥

sa vaidikasya puNyAtmA sa dhanyassa budho mune ॥ yassadA kAyavAkcittaizzaraNaM yAti zaMkaram ॥ 47 ॥

भवंति विविधा धर्मा येषां सद्यःफलोन्मुखाः ॥ तेषां भवति विश्वासस्त्रिपुरांतकपूजने ॥ ४८ ॥

bhavaMti vividhA dharmA yeSAM sadyaHphalonmukhAH ॥ teSAM bhavati vizvAsastripurAMtakapUjane ॥ 48 ॥

पातकानि विनश्यंति यावंति शिवपूजया ॥ भुवि तावंति पापानि न संत्येव महामुने ॥४९॥

pAtakAni vinazyaMti yAvaMti zivapUjayA ॥ bhuvi tAvaMti pApAni na saMtyeva mahAmune ॥49॥

ब्रह्महत्यादिपापानां राशयोप्यमिता मुने ॥ शिवस्मृत्या विनश्यंति सत्यंसत्यं वदाम्यहम् ॥2-1-4-५०॥

brahmahatyAdipApAnAM rAzayopyamitA mune ॥ zivasmRtyA vinazyaMti satyaMsatyaM vadAmyaham ॥2-1-4-50॥

शिवनामतरीं प्राप्य संसाराब्धिं तरंति ते॥ संसारमूलपापानि तस्य नश्यंत्यसंशयम्॥५१॥

zivanAmatarIM prApya saMsArAbdhiM taraMti te॥ saMsAramUlapApAni tasya nazyaMtyasaMzayam॥51॥

संसारमूलभूतानां पातकानां महामुने ॥ शिवनामकुठारेण विनाशो जायते ध्रुवम् ॥ ५२ ॥

saMsAramUlabhUtAnAM pAtakAnAM mahAmune ॥ zivanAmakuThAreNa vinAzo jAyate dhruvam ॥ 52 ॥

शिवनामामृतं पेयं पापदावानलार्दितैः ॥ पापदावाग्नितप्तानां शांतिस्तेन विना न हि ॥५३॥

zivanAmAmRtaM peyaM pApadAvAnalArditaiH ॥ pApadAvAgnitaptAnAM zAMtistena vinA na hi ॥53॥

शिवेति नामपीयूषवर्षधारापरिप्लुतः ॥ संसारदवमध्यपि न शोचति न संशयः ॥५४॥

ziveti nAmapIyUSavarSadhArApariplutaH ॥ saMsAradavamadhyapi na zocati na saMzayaH ॥54॥

न भक्तिश्शंकरे पुंसां रागद्वेषरतात्मनाम् ॥ तद्विधानां हि सहसा मुक्तिर्भवति सर्वथा ॥५५॥

na bhaktizzaMkare puMsAM rAgadveSaratAtmanAm ॥ tadvidhAnAM hi sahasA muktirbhavati sarvathA ॥55॥

अनंतजन्मभिर्येन तपस्तप्तं भविष्यति॥ तस्यैव भक्तिर्भवति भवानी प्राणवल्लभे॥५६॥

anaMtajanmabhiryena tapastaptaM bhaviSyati॥ tasyaiva bhaktirbhavati bhavAnI prANavallabhe॥56॥

जातापि शंकरे भक्तिरन्यसाधारणी वृथा॥ परं त्वव्यभिचारेण शिवभक्तिरपेक्षिता ॥५७॥

jAtApi zaMkare bhaktiranyasAdhAraNI vRthA॥ paraM tvavyabhicAreNa zivabhaktirapekSitA ॥57॥

यस्या साधारणी शंभौ भक्तिरव्यभिचारिणी॥ तस्यैव मोक्षस्सुलभो नास्येतिन्य मतिर्मम॥५८॥

yasyA sAdhAraNI zaMbhau bhaktiravyabhicAriNI॥ tasyaiva mokSassulabho nAsyetinya matirmama॥58॥

कृत्वाप्यनंतपापानि यदि भक्तिर्महेश्वरे ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तो भवत्येव न संशयः॥५९॥

kRtvApyanaMtapApAni yadi bhaktirmahezvare ॥ sarvapApavinirmukto bhavatyeva na saMzayaH॥59॥

भवंति भस्मसाद्वृक्षादवदग्धा यथा वने ॥ तथा भवंति दग्धानि शांकराणामघान्यपि ॥2-1-4-६०॥

bhavaMti bhasmasAdvRkSAdavadagdhA yathA vane ॥ tathA bhavaMti dagdhAni zAMkarANAmaghAnyapi ॥2-1-4-60॥

यो नित्यं भस्मपूतांगो शिवपूजोन्मुखो भवेत्॥ स तरत्येव संसारमपारमतिदारुणम्॥६१॥

yo nityaM bhasmapUtAMgo zivapUjonmukho bhavet॥ sa taratyeva saMsAramapAramatidAruNam॥61॥

ब्रह्मस्वहरणं कृत्वा हत्वापि ब्राह्मणान्बहून् ॥ लिप्यते नरः पापैर्विरूपाक्षस्य सेवकः ॥ ६२ ॥

brahmasvaharaNaM kRtvA hatvApi brAhmaNAnbahUn ॥ lipyate naraH pApairvirUpAkSasya sevakaH ॥ 62 ॥

विलोक्य वेदानखिलाञ्छिवस्यैवार्चनम्परम् ॥ संसारनाशनोपाय इति पूर्वैर्विनिश्चितम् ॥६३॥

vilokya vedAnakhilAJchivasyaivArcanamparam ॥ saMsAranAzanopAya iti pUrvairvinizcitam ॥63॥

अद्यप्रभृति यत्नेन सावधानो यथाविधि॥ साम्बं सदाशिवं भक्त्या भज नित्यं महेश्वरम्॥६४॥

adyaprabhRti yatnena sAvadhAno yathAvidhi॥ sAmbaM sadAzivaM bhaktyA bhaja nityaM mahezvaram॥64॥

आपादमस्तकं सम्यक् भस्मनोद्धूल्य सादरम् ॥ सर्वश्रुतिश्रुतं शैवम्मंत्रञ्जप षडक्षरम् ॥६५॥

ApAdamastakaM samyak bhasmanoddhUlya sAdaram ॥ sarvazrutizrutaM zaivammaMtraJjapa SaDakSaram ॥65॥

सवार्ङ्गेषु प्रयत्नेन रुद्राक्षाञ्छिववल्लभान्॥ धारयस्वातिसद्भक्त्या समन्त्रम्विधिपूर्वकम् ॥६६॥

savArGgeSu prayatnena rudrAkSAJchivavallabhAn॥ dhArayasvAtisadbhaktyA samantramvidhipUrvakam ॥66॥

शृणु शैवीं कथां नित्यं वद शैवीं कथां सदा ॥ पूजयस्वातियत्नेन शिवभक्तान्पुनः पुनः ॥ ६७ ॥

zRNu zaivIM kathAM nityaM vada zaivIM kathAM sadA ॥ pUjayasvAtiyatnena zivabhaktAnpunaH punaH ॥ 67 ॥

अप्रमादेन सततं शिवैकशरणो भव ॥ शिवार्चनेन सततमानन्दः प्राप्यते यतः ॥६८॥

apramAdena satataM zivaikazaraNo bhava ॥ zivArcanena satatamAnandaH prApyate yataH ॥68॥

उरस्याधाय विशदे शिवस्य चरणाम्बुजौ ॥ शिवतीर्थानि विचर प्रथमं मुनिसत्तम ॥६९॥

urasyAdhAya vizade zivasya caraNAmbujau ॥ zivatIrthAni vicara prathamaM munisattama ॥69॥

पश्यन्माहात्म्यमतुलं शंकरस्य परात्मनः ॥ गच्छानन्दवनं पश्चाच्छंभुप्रियतमं मुने ॥2-1-4-७० ॥

pazyanmAhAtmyamatulaM zaMkarasya parAtmanaH ॥ gacchAnandavanaM pazcAcchaMbhupriyatamaM mune ॥2-1-4-70 ॥

तत्र विश्वेश्वरं दृष्ट्वा पूजनं कुरु भक्तितः ॥ नत्वा स्तुत्वा विशेषेण निर्विकल्पो भविष्यसि ॥७१॥

tatra vizvezvaraM dRSTvA pUjanaM kuru bhaktitaH ॥ natvA stutvA vizeSeNa nirvikalpo bhaviSyasi ॥71॥

ततश्च भवता नूनं विधेयं गमनं मुने ॥ ब्रह्मलोके स्वकामार्थं शासनान्मम भक्तितः ॥ ७२ ॥

tatazca bhavatA nUnaM vidheyaM gamanaM mune ॥ brahmaloke svakAmArthaM zAsanAnmama bhaktitaH ॥ 72 ॥

नत्वा स्तुत्वा विशेषेण विधिं स्वजनकं मुने ॥ प्रष्टव्यं शिवमाहात्म्यं बहुशः प्रीतचेतसा ॥७३॥

natvA stutvA vizeSeNa vidhiM svajanakaM mune ॥ praSTavyaM zivamAhAtmyaM bahuzaH prItacetasA ॥73॥

स शैवप्रवरो ब्रह्मा माहात्म्यं शंकरस्य ते ॥ श्रावयिष्यति सुप्रीत्या शतनामस्तवं च हि ॥७४॥

sa zaivapravaro brahmA mAhAtmyaM zaMkarasya te ॥ zrAvayiSyati suprItyA zatanAmastavaM ca hi ॥74॥

अद्यतस्त्वं भव मुने शैवश्शिवपरायणः ॥ मुक्तिभागी विशेषेण शिवस्ते शं विधास्यति ॥ ७५ ॥

adyatastvaM bhava mune zaivazzivaparAyaNaH ॥ muktibhAgI vizeSeNa zivaste zaM vidhAsyati ॥ 75 ॥

इत्थं विष्णुर्मुनिं प्रीत्या ह्युपदिश्य प्रसन्नधीः ॥ स्मृत्वा नुत्वा शिवं स्तुत्वा ततस्त्वंतरधीयत ॥७६॥

itthaM viSNurmuniM prItyA hyupadizya prasannadhIH ॥ smRtvA nutvA zivaM stutvA tatastvaMtaradhIyata ॥76॥