ऋषय ऊचुः ॥ त्वया सूत महाभाग श्राविता ह्यद्भुता कथा ॥ महाकालाख्यलिंगस्य निजभक्तसुरक्षिकः॥ १॥

RSaya UcuH ॥ tvayA sUta mahAbhAga zrAvitA hyadbhutA kathA ॥ mahAkAlAkhyaliMgasya nijabhaktasurakSikaH॥ 1॥

ज्योतिर्लिंगं चतुर्थं च कृपया वद वित्तम॥ ॐकारं परमेशस्य सर्वपातकहारिणः॥ २॥

jyotirliMgaM caturthaM ca kRpayA vada vittama॥ OMkAraM paramezasya sarvapAtakahAriNaH॥ 2॥

सूत उवाच॥ ॐकारे परमेशाख्यं लिंगमासीद्यथा द्विजाः॥ तथा वक्ष्यामि वः प्रीत्या श्रूयतां परमर्षयः॥ ३॥

sUta uvAca॥ OMkAre paramezAkhyaM liMgamAsIdyathA dvijAH॥ tathA vakSyAmi vaH prItyA zrUyatAM paramarSayaH॥ 3॥

कस्मिंश्चित्समये चाञ नारदो भगवान्मुनिः॥ गोकर्णाख्यं शिवं गत्वा सिषेवे परभक्तिमान्॥ ४॥

kasmiMzcitsamaye cAJa nArado bhagavAnmuniH॥ gokarNAkhyaM zivaM gatvA siSeve parabhaktimAn॥ 4॥

ततस्स आगतो विन्ध्यं नगेशं मुनिसत्तमः॥ तत्रैव पूजितस्तेन बहुमानपुरस्सरम्॥ ५॥

tatassa Agato vindhyaM nagezaM munisattamaH॥ tatraiva pUjitastena bahumAnapurassaram॥ 5॥

मयि सर्वं विद्यते च न न्यूनं हि कदाचन॥ इति भावं समास्थाय संस्थितो नारदाग्रतः॥ ६॥

mayi sarvaM vidyate ca na nyUnaM hi kadAcana॥ iti bhAvaM samAsthAya saMsthito nAradAgrataH॥ 6॥

तन्मानं तत्तदा श्रुत्वा नारदो मानहा ततः॥ निश्श्वस्य संस्थितस्तत्र श्रुत्वाविन्ध्योऽब्रवीदिदम् ॥ ७ ॥

tanmAnaM tattadA zrutvA nArado mAnahA tataH॥ nizzvasya saMsthitastatra zrutvAvindhyo'bravIdidam ॥ 7 ॥

विन्ध्य उवाच ॥ किं न्यूनं च त्वया दृष्टं मयि निश्श्वासकारणम् ॥ तच्छ्रुत्वा नारदो वाक्यमब्रवीत्स महामुनिः ॥ ८ ॥

vindhya uvAca ॥ kiM nyUnaM ca tvayA dRSTaM mayi nizzvAsakAraNam ॥ tacchrutvA nArado vAkyamabravItsa mahAmuniH ॥ 8 ॥

॥ नारद उवाच ॥ विद्यते त्वयि सर्वं हि मेरुरुच्चतरः पुनः ॥ देवेष्वपि विभागोऽस्य न तवास्ति कदाचन ॥ ९ ॥

॥ nArada uvAca ॥ vidyate tvayi sarvaM hi meruruccataraH punaH ॥ deveSvapi vibhAgo'sya na tavAsti kadAcana ॥ 9 ॥

॥ सूत उवाच ॥ इत्युक्त्वा नारदस्तस्माज्जगाम च यथागतम् ॥ विन्ध्यश्च परितप्तो वै धिग्वै मे जीवितादिकम् ॥ १०॥

॥ sUta uvAca ॥ ityuktvA nAradastasmAjjagAma ca yathAgatam ॥ vindhyazca paritapto vai dhigvai me jIvitAdikam ॥ 10॥

विश्वेश्वरं तथा शंभुमाराध्य च तपाम्यहम् ॥ इति निश्चित्य मनसा शंकर शरणं गतः ॥ ११ ॥

vizvezvaraM tathA zaMbhumArAdhya ca tapAmyaham ॥ iti nizcitya manasA zaMkara zaraNaM gataH ॥ 11 ॥

जगाम तत्र सुप्रीत्या ह्योंकारो यत्र वै स्वयम् ॥ चकार च पुनस्तत्र शिवमूर्तिश्च पार्थिवीम् ॥ १२ ॥

jagAma tatra suprItyA hyoMkAro yatra vai svayam ॥ cakAra ca punastatra zivamUrtizca pArthivIm ॥ 12 ॥

आराध्य च तदा शंभुं षण्मासं स निरन्तरम्॥ न चचाल तपस्थानाच्छिवध्यानपरायणः ॥ १३॥

ArAdhya ca tadA zaMbhuM SaNmAsaM sa nirantaram॥ na cacAla tapasthAnAcchivadhyAnaparAyaNaH ॥ 13॥

एवं विंध्यतपो दृष्ट्वा प्रसन्नः पार्वतीपतिः ॥ स्वरूपं दर्शयामास दुर्ल्लभं योगिनामपि ॥ १४ ॥

evaM viMdhyatapo dRSTvA prasannaH pArvatIpatiH ॥ svarUpaM darzayAmAsa durllabhaM yoginAmapi ॥ 14 ॥

प्रसन्नस्स तदोवाच ब्रूहि त्वं मनसेप्सितम् ॥ तपसा ते प्रसन्नोस्मि भक्तानामीप्सितप्रदः॥ १५॥

prasannassa tadovAca brUhi tvaM manasepsitam ॥ tapasA te prasannosmi bhaktAnAmIpsitapradaH॥ 15॥

विन्ध्य उवाच ॥ यदि प्रसन्नो देवेश बुद्धिं देहि यथेप्सिताम् ॥ स्वकार्यसाधिनीं शंभो त्वं सदा भक्तवत्सलः ॥ १६॥

vindhya uvAca ॥ yadi prasanno deveza buddhiM dehi yathepsitAm ॥ svakAryasAdhinIM zaMbho tvaM sadA bhaktavatsalaH ॥ 16॥

सूत उवाच ॥ तच्छ्रुत्वा भगवाञ्छंभुश्चिचेत हृदये चिरम्॥ परोपतापदं विन्ध्यो वरमिच्छति मूढधीः ॥ १७॥

sUta uvAca ॥ tacchrutvA bhagavAJchaMbhuzciceta hRdaye ciram॥ paropatApadaM vindhyo varamicchati mUDhadhIH ॥ 17॥

किं करोमि यदेतस्मै वरदानं भवेच्छुभम् ॥ मद्दत्तं परदुःखाय वरदानं यथा नहि ॥ १८ ॥

kiM karomi yadetasmai varadAnaM bhavecchubham ॥ maddattaM paraduHkhAya varadAnaM yathA nahi ॥ 18 ॥

॥ सूत उवाच ॥ तथापि दत्तवाञ् शंभुस्तस्मै तद्वरमुत्तमम् ॥ विध्यपर्वतराज त्वं यथेच्छसि तथा कुरु ॥ १९ ॥

॥ sUta uvAca ॥ tathApi dattavAJ zaMbhustasmai tadvaramuttamam ॥ vidhyaparvatarAja tvaM yathecchasi tathA kuru ॥ 19 ॥

एवं च समये देवा ऋपयश्चामलाशयाः ॥ संपूज्य शंकरं तत्र स्थातव्यमिति चाबुवन्॥ २०॥

evaM ca samaye devA RpayazcAmalAzayAH ॥ saMpUjya zaMkaraM tatra sthAtavyamiti cAbuvan॥ 20॥

तच्छुत्वा देववचनं प्रसन्नः परमेश्वरः॥ तथैव कृतवान्प्रीत्या लोकानां सुखहेतवे ॥ २१ ॥

tacchutvA devavacanaM prasannaH paramezvaraH॥ tathaiva kRtavAnprItyA lokAnAM sukhahetave ॥ 21 ॥

ॐ कारं चैव यल्लिंगमेकं तच्च द्विधा गतम् ॥ प्रणवे चैव ॐकारनामासीत्स सदाशिवः ॥ २२ ॥

OM kAraM caiva yalliMgamekaM tacca dvidhA gatam ॥ praNave caiva OMkAranAmAsItsa sadAzivaH ॥ 22 ॥

पार्थिवे चैव यज्जातं तदासीत्परमेश्वरः ॥ भक्ताभीष्टप्रदौ चोभौ भुक्तिमुक्तिप्रदौ द्विजाः ॥ २३ ॥

pArthive caiva yajjAtaM tadAsItparamezvaraH ॥ bhaktAbhISTapradau cobhau bhuktimuktipradau dvijAH ॥ 23 ॥

तत्पूजां च तदा चक्रुर्देवाश्च ऋषयस्तथा ॥ प्रापुर्वराननेकांश्च संतोष्य वृषभध्वजम् ॥ २४॥

tatpUjAM ca tadA cakrurdevAzca RSayastathA ॥ prApurvarAnanekAMzca saMtoSya vRSabhadhvajam ॥ 24॥

स्वस्वस्थानं ययुर्देवा विन्ध्योपि मुदितोऽधिकम् ॥ कार्य्यं साधितवान्स्वीयं परितापं जहौ द्विजाः ॥ २५॥

svasvasthAnaM yayurdevA vindhyopi mudito'dhikam ॥ kAryyaM sAdhitavAnsvIyaM paritApaM jahau dvijAH ॥ 25॥

य एवं पूजयेच्छंभुं मातृगर्भं वसेन्न हि ॥ यदभीष्टफलं तच्च प्राप्नुयान्नात्र संशय ॥ २६ ॥

ya evaM pUjayecchaMbhuM mAtRgarbhaM vasenna hi ॥ yadabhISTaphalaM tacca prApnuyAnnAtra saMzaya ॥ 26 ॥

एतत्ते सर्वमाख्यातमोंकारप्रभवे फलम् ॥ अतः परं प्रवक्ष्यामि केदारं लिंगमुत्तमम् ॥ २७ ॥

etatte sarvamAkhyAtamoMkAraprabhave phalam ॥ ataH paraM pravakSyAmi kedAraM liMgamuttamam ॥ 27 ॥