॥ सूत उवाच ॥ अतः परं प्रवक्ष्यामि मल्लिकार्जुनसंभवम् ॥ यः श्रुत्वा भक्तिमान्धीमान्सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १ ॥

॥ sUta uvAca ॥ ataH paraM pravakSyAmi mallikArjunasaMbhavam ॥ yaH zrutvA bhaktimAndhImAnsarvapApaiH pramucyate ॥ 1 ॥

पूर्वं चा कथितं यच्च तत्पुनः कथयाम्यहम् ॥ कुमारचरितं दिव्यं सर्वपापविनाशनम् ॥ २॥

pUrvaM cA kathitaM yacca tatpunaH kathayAmyaham ॥ kumAracaritaM divyaM sarvapApavinAzanam ॥ 2॥

यदा पृथ्वीं समाक्रम्य कैलासं पुनरागतः ॥ कुमारस्स शिवापुत्रस्तारकारिर्महाबलः ॥ ३ ॥

yadA pRthvIM samAkramya kailAsaM punarAgataH ॥ kumArassa zivAputrastArakArirmahAbalaH ॥ 3 ॥

तदा सुरर्षिरागत्य सर्वं वृत्तं जगाद ह ॥ गणेश्वरविवाहादि भ्रामयंस्तं स्वबुद्धितः ॥ ४ ॥

tadA surarSirAgatya sarvaM vRttaM jagAda ha ॥ gaNezvaravivAhAdi bhrAmayaMstaM svabuddhitaH ॥ 4 ॥

तच्छुत्वा स कुमारो हि प्रणम्य पितरौ च तौ ॥ जगाम पर्वतं क्रौचं पितृभ्यां वारितोऽपि हि ॥ ५ ॥

tacchutvA sa kumAro hi praNamya pitarau ca tau ॥ jagAma parvataM kraucaM pitRbhyAM vArito'pi hi ॥ 5 ॥

कुमारस्य वियोगेन तन्माता गिरिजा यदा ॥ दुःखितासीत्तदा शंभुस्तामुवाच सुबोधकृत् ॥ ६ ॥

kumArasya viyogena tanmAtA girijA yadA ॥ duHkhitAsIttadA zaMbhustAmuvAca subodhakRt ॥ 6 ॥

कथं प्रिये दुःखितासि न दुःखं कुरु पार्वति ॥ आयास्यति सुतः सुभ्रूस्त्यज्यतां दुःखमुत्कटम् ॥ ७ ॥

kathaM priye duHkhitAsi na duHkhaM kuru pArvati ॥ AyAsyati sutaH subhrUstyajyatAM duHkhamutkaTam ॥ 7 ॥

सा यदा च न तन्मेने पार्वती दुःखिता भृशम् ॥ तदा च प्रेषितास्तत्र शंकरेण सुरर्षयः ॥ ८ ॥

sA yadA ca na tanmene pArvatI duHkhitA bhRzam ॥ tadA ca preSitAstatra zaMkareNa surarSayaH ॥ 8 ॥

देवाश्च ऋषयस्सर्वे सगणा हि मुदान्विताः ॥ कुमारानयनार्थं वै तत्र जग्मुः सुबुद्धयः ॥ ९ ॥

devAzca RSayassarve sagaNA hi mudAnvitAH ॥ kumArAnayanArthaM vai tatra jagmuH subuddhayaH ॥ 9 ॥

तत्र गत्वा च ते सर्वे कुमारं सुप्रणम्य च ॥ विज्ञाप्य बहुधाप्येनं प्रार्थनां चक्रुरादरात् ॥ १० ॥

tatra gatvA ca te sarve kumAraM supraNamya ca ॥ vijJApya bahudhApyenaM prArthanAM cakrurAdarAt ॥ 10 ॥

देवादिप्रार्थनां तां च शिवाज्ञासंकुलां गुरुः ॥ न मेने स कुमारो हि महाहंकारविह्वलः ॥ ११ ॥

devAdiprArthanAM tAM ca zivAjJAsaMkulAM guruH ॥ na mene sa kumAro hi mahAhaMkAravihvalaH ॥ 11 ॥

ततश्च पुनरावृत्य सर्वे ते हि शिवांतिकम् ॥ स्वंस्वं स्थानं गता नत्वा प्राप्य शंकरशासनम् ॥ १२॥

tatazca punarAvRtya sarve te hi zivAMtikam ॥ svaMsvaM sthAnaM gatA natvA prApya zaMkarazAsanam ॥ 12॥

तदा च गिरिजादेवी विरहं पुत्रसंभवम् ॥ शंभुश्च परमं दुःखं प्राप तस्मिन्ननागते ॥ १३ ॥

tadA ca girijAdevI virahaM putrasaMbhavam ॥ zaMbhuzca paramaM duHkhaM prApa tasminnanAgate ॥ 13 ॥

अथो सुदुःखितौ दीनौ लोकाचारकरौ तदा ॥ जग्मतुस्तत्र सुस्नेहात्स्वपुत्रो यत्र संस्थितः ॥ १४ ॥

atho suduHkhitau dInau lokAcArakarau tadA ॥ jagmatustatra susnehAtsvaputro yatra saMsthitaH ॥ 14 ॥

स पुत्रश्च कुमाराख्यः पित्रोरागमनं गिरेः ॥ ज्ञात्वा दूरं गतोऽस्नेहाद्योजनत्रयमेव च ॥ १५ ॥

sa putrazca kumArAkhyaH pitrorAgamanaM gireH ॥ jJAtvA dUraM gato'snehAdyojanatrayameva ca ॥ 15 ॥

क्रौंचे च पर्वते दूरं गते तस्मिन्स्वपुत्रके ॥ तौ च तत्र समासीनौ ज्यो तीरूपं समाश्रितौ ॥ १६ ॥

krauMce ca parvate dUraM gate tasminsvaputrake ॥ tau ca tatra samAsInau jyo tIrUpaM samAzritau ॥ 16 ॥

पुत्रस्नेहातुरौ तौ वै शिवौ पर्वणिपर्वणि ॥ दर्शनार्थं कुमारस्य स्वपुत्रस्य हि गच्छतः ॥ १७ ॥

putrasnehAturau tau vai zivau parvaNiparvaNi ॥ darzanArthaM kumArasya svaputrasya hi gacchataH ॥ 17 ॥

अमावास्यादिने शंभुस्स्वयं गच्छति तत्र ह ॥ पौर्णमासीदिने तत्र पार्वती गच्छति ध्रुवम् ॥ १८ ॥

amAvAsyAdine zaMbhussvayaM gacchati tatra ha ॥ paurNamAsIdine tatra pArvatI gacchati dhruvam ॥ 18 ॥

तद्दिनं हि समारभ्य मल्लिकार्जुनसंभवम् ॥ लिंगं चैव शिवस्यैकं प्रसिद्धं भुवनत्रये ॥ १९ ॥

taddinaM hi samArabhya mallikArjunasaMbhavam ॥ liMgaM caiva zivasyaikaM prasiddhaM bhuvanatraye ॥ 19 ॥

तल्लिंगं यः समीक्षेत स सर्वैः किल्बिषैरपि ॥ मुच्यते नात्र सन्देहः सर्वान्कामानवाप्नुयात् ॥ २० ॥

talliMgaM yaH samIkSeta sa sarvaiH kilbiSairapi ॥ mucyate nAtra sandehaH sarvAnkAmAnavApnuyAt ॥ 20 ॥

दुःखं च दूरतो याति सुखमात्यंतिकं लभेत् ॥ जननीगर्भसंभूतं कष्टं नाप्नोति वै पुनः ॥ २१ ॥

duHkhaM ca dUrato yAti sukhamAtyaMtikaM labhet ॥ jananIgarbhasaMbhUtaM kaSTaM nApnoti vai punaH ॥ 21 ॥

धनधान्यसमृद्धिश्च प्रतिष्ठारोग्यमेव च ॥ अभीष्टफलसिद्धिश्च जायते नात्र संशयः ॥ २२ ॥

dhanadhAnyasamRddhizca pratiSThArogyameva ca ॥ abhISTaphalasiddhizca jAyate nAtra saMzayaH ॥ 22 ॥

ज्योतिर्लिंगं द्वितीयं च प्रोक्तं मल्लिकसंज्ञितम् ॥ दर्शनात्सर्वसुखदं कथितं लोकहेतवे ॥ २३ ॥

jyotirliMgaM dvitIyaM ca proktaM mallikasaMjJitam ॥ darzanAtsarvasukhadaM kathitaM lokahetave ॥ 23 ॥