सूत उवाच ॥ गौश्चैकाप्यभवत्तत्र ह्यंगणे बंधिता शुभा ॥ तदैव ब्राह्मणो रात्रावाजगाम बहिर्गतः ॥ १ ॥

sUta uvAca ॥ gauzcaikApyabhavattatra hyaMgaNe baMdhitA zubhA ॥ tadaiva brAhmaNo rAtrAvAjagAma bahirgataH ॥ 1 ॥

स उवाच प्रियां स्वीयां दृष्ट्वा गामंगणे स्थिताम् ॥ अदुग्धां खेदनिर्विण्णो दोग्धुकामो मुनीश्वराः ॥ २ ॥

sa uvAca priyAM svIyAM dRSTvA gAmaMgaNe sthitAm ॥ adugdhAM khedanirviNNo dogdhukAmo munIzvarAH ॥ 2 ॥

गौः प्रिये नैव दुग्धा ते सेत्युक्ता वत्समानयत् ॥ दोहनार्थं समाहूय स्त्रियं शीघ्रतरं तदा ॥ ३॥

gauH priye naiva dugdhA te setyuktA vatsamAnayat ॥ dohanArthaM samAhUya striyaM zIghrataraM tadA ॥ 3॥

वत्सं कीले स्वयं बद्धुं यत्नं चैवाकरोत्तदा॥ ब्राह्मणस्स गृहस्वामी मुनयो दुग्धलालसः ॥ ४ ॥

vatsaM kIle svayaM baddhuM yatnaM caivAkarottadA॥ brAhmaNassa gRhasvAmI munayo dugdhalAlasaH ॥ 4 ॥

वत्सोपि कर्षमाणश्च पादे वै पादपीडनम् ॥ चकार ब्राह्मणश्चैव कष्टं प्राप्तश्च सुव्रताः ॥ ५ ॥

vatsopi karSamANazca pAde vai pAdapIDanam ॥ cakAra brAhmaNazcaiva kaSTaM prAptazca suvratAH ॥ 5 ॥

तेन पादप्रहारेण स द्विजः क्रोधमूर्छितः ॥ वत्सं च ताडयामास कूपैर्दृढतरं तदा ॥ ६॥

tena pAdaprahAreNa sa dvijaH krodhamUrchitaH ॥ vatsaM ca tADayAmAsa kUpairdRDhataraM tadA ॥ 6॥

वत्सोपि पीडितस्तेन श्रांतश्चैवाभवत्तदा ॥ दुग्धा गौर्मोचितो वत्सो न क्रोधेन द्विजन्मना ॥ ७ ॥

vatsopi pIDitastena zrAMtazcaivAbhavattadA ॥ dugdhA gaurmocito vatso na krodhena dvijanmanA ॥ 7 ॥

गौर्दोग्धुं महत्प्रीत्या रोदनं चाकरोत्तदा ॥ दृष्ट्वा च रोदनं तस्या वत्सो वाक्यमथाब्रवीत् ॥ ८ ॥

gaurdogdhuM mahatprItyA rodanaM cAkarottadA ॥ dRSTvA ca rodanaM tasyA vatso vAkyamathAbravIt ॥ 8 ॥

वत्स उवाच ॥ कथं च रुद्यते मातः किन्ते दुःखमुपस्थितम्॥ तन्निवेदय मे प्रीत्या तच्छ्रुत्वा गौरवोचत॥ ९॥

vatsa uvAca ॥ kathaM ca rudyate mAtaH kinte duHkhamupasthitam॥ tannivedaya me prItyA tacchrutvA gauravocata॥ 9॥

श्रूयतां पुत्र मे दुःखं वक्तुं शक्नोम्यहं न हि॥ दुष्टेन ताडितत्वं च तेन दुःखं ममाप्यभूत् ॥ १० ॥

zrUyatAM putra me duHkhaM vaktuM zaknomyahaM na hi॥ duSTena tADitatvaM ca tena duHkhaM mamApyabhUt ॥ 10 ॥

सूत उवाच ॥ स्वमातुर्वचनं श्रुत्वा स वत्सः प्रत्यबोधयत् ॥ प्रत्युवाच स्वजननीं प्रारब्धपरिनिष्ठितः॥ ११॥

sUta uvAca ॥ svamAturvacanaM zrutvA sa vatsaH pratyabodhayat ॥ pratyuvAca svajananIM prArabdhapariniSThitaH॥ 11॥

किं कर्त्तव्यं क्व गंतव्यं कर्मबद्धा वयं यतः॥ कृतं चैव यथापूर्वं भुज्यते च तथाधुना॥ १२॥

kiM karttavyaM kva gaMtavyaM karmabaddhA vayaM yataH॥ kRtaM caiva yathApUrvaM bhujyate ca tathAdhunA॥ 12॥

हसता क्रियते कर्म रुदता परिभुज्यते॥ दुःखदाता न कोप्यस्ति सुखदाता न कश्चन ॥ १३॥

hasatA kriyate karma rudatA paribhujyate॥ duHkhadAtA na kopyasti sukhadAtA na kazcana ॥ 13॥

सुखदुःखे परो दत्त इत्येषा कुमतिर्मता॥ अहं चापि करोम्यत्र मिथ्याज्ञानं तदोच्यते॥ १४॥

sukhaduHkhe paro datta ityeSA kumatirmatA॥ ahaM cApi karomyatra mithyAjJAnaM tadocyate॥ 14॥

स्वकर्मणा भवेद्दुखं सुखं तेनैव कर्मणा॥ तस्माच्च पूज्यते कर्म सर्वं कर्मणि संस्थितम॥ १५॥

svakarmaNA bhaveddukhaM sukhaM tenaiva karmaNA॥ tasmAcca pUjyate karma sarvaM karmaNi saMsthitama॥ 15॥

त्वं चैवाहं च जननी इमे जीवादयश्च ये ॥ ते सर्वे कर्मणा बद्धा न शोच्याः कर्हिचित्त्वया ॥ १६ ॥

tvaM caivAhaM ca jananI ime jIvAdayazca ye ॥ te sarve karmaNA baddhA na zocyAH karhicittvayA ॥ 16 ॥

सूत उवाच ॥ एवं श्रुत्वा स्वपुत्रस्य वचनं ज्ञानगर्भितम् ॥ पुत्रशोकान्विता दीना सा च गौरब्रवीदिदम् ॥ १७॥

sUta uvAca ॥ evaM zrutvA svaputrasya vacanaM jJAnagarbhitam ॥ putrazokAnvitA dInA sA ca gaurabravIdidam ॥ 17॥

गौरुवाच ॥ वत्स सर्वं विजानामि कर्माधीनाः प्रजा इति ॥ तथापि मायया ग्रस्ता दुःखं प्राप्नोम्यहं पुनः ॥ १८ ॥

gauruvAca ॥ vatsa sarvaM vijAnAmi karmAdhInAH prajA iti ॥ tathApi mAyayA grastA duHkhaM prApnomyahaM punaH ॥ 18 ॥

रोदनं च कृतं भूरि दुःखशान्तिर्भवेन्नहि ॥ इत्येतद्वचनं श्रुत्वा प्रसूं वत्सोऽब्रवीदिदम् ॥ १९॥

rodanaM ca kRtaM bhUri duHkhazAntirbhavennahi ॥ ityetadvacanaM zrutvA prasUM vatso'bravIdidam ॥ 19॥

॥ वत्स उवाच ॥ यद्येवं च विजानामि पुनश्च रुदनं कुतः ॥ कृत्वा च साध्यते किञ्चित्तस्माद्दुःखं त्यजाधुना ॥ २०॥

॥ vatsa uvAca ॥ yadyevaM ca vijAnAmi punazca rudanaM kutaH ॥ kRtvA ca sAdhyate kiJcittasmAdduHkhaM tyajAdhunA ॥ 20॥

॥ सूत उवाच ॥ एवं पुत्रवचः श्रुत्वा तन्माता दुःखसंयुता ॥ निःश्वस्याति तदा धेनुर्वत्सं वचनमब्रवीत् ॥ २१॥

॥ sUta uvAca ॥ evaM putravacaH zrutvA tanmAtA duHkhasaMyutA ॥ niHzvasyAti tadA dhenurvatsaM vacanamabravIt ॥ 21॥

गौरुवाच ॥ मम दुःखं तदा गच्छेद्यथा दुखं तथाविधम् ॥ भवेद्धि ब्राह्मणस्यापि सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम् ॥ २२ ॥

gauruvAca ॥ mama duHkhaM tadA gacchedyathA dukhaM tathAvidham ॥ bhaveddhi brAhmaNasyApi satyametadbravImyaham ॥ 22 ॥

प्रातश्चैव मया पुत्र शृंगाभ्यां हि हनिष्यते ॥ हतस्य जीवितं सद्यो यास्यत्यस्य न संशयः ॥ २३॥

prAtazcaiva mayA putra zRMgAbhyAM hi haniSyate ॥ hatasya jIvitaM sadyo yAsyatyasya na saMzayaH ॥ 23॥

वत्स उवाच॥ प्रथमं यत्कृतं कर्म तत्फलं भुज्यतेऽधुना ॥ अस्याश्च ब्रह्महत्याया मातः किं फलमाप्स्यसे ॥ २४ ॥

vatsa uvAca॥ prathamaM yatkRtaM karma tatphalaM bhujyate'dhunA ॥ asyAzca brahmahatyAyA mAtaH kiM phalamApsyase ॥ 24 ॥

समाभ्यां पुण्यपापाभ्यां भवेज्जन्म च भारते ॥ तयोः क्षये च भोगेन मातर्मुक्तिरवाप्यते ॥ २५॥

samAbhyAM puNyapApAbhyAM bhavejjanma ca bhArate ॥ tayoH kSaye ca bhogena mAtarmuktiravApyate ॥ 25॥

कदापि कर्मणो नाशः कदा भोगः प्रजायते॥ तस्माच्च पुनरेवं त्वं कर्म मा कर्तुमुद्यता ॥ २६॥

kadApi karmaNo nAzaH kadA bhogaH prajAyate॥ tasmAcca punarevaM tvaM karma mA kartumudyatA ॥ 26॥

अहं कुतस्ते पुत्रोद्य त्वं माता कुत एव च॥ वृथाभिमानः पुत्रत्वे मातृत्वे च विचार्य्यताम्॥ २७॥

ahaM kutaste putrodya tvaM mAtA kuta eva ca॥ vRthAbhimAnaH putratve mAtRtve ca vicAryyatAm॥ 27॥

क्व माता क्व पिता विद्धि क्व स्वामी क्व कलत्रकम् ॥ न कोऽपि कस्य चास्तीह सर्वेपि स्वकृतं भुजः ॥ २८॥

kva mAtA kva pitA viddhi kva svAmI kva kalatrakam ॥ na ko'pi kasya cAstIha sarvepi svakRtaM bhujaH ॥ 28॥

एवं ज्ञात्वा त्वया मातर्दुःखं त्याज्यं सुयत्नतः ॥ सुभगाचरणं कार्यं परलोकसुखेप्सया॥ २९॥

evaM jJAtvA tvayA mAtarduHkhaM tyAjyaM suyatnataH ॥ subhagAcaraNaM kAryaM paralokasukhepsayA॥ 29॥

गौरुवाच॥ एवं जानाम्यहं पुत्र माया मां न जहात्यसौ॥ त्वद्दुःखेन सुदुःखं मे तस्मै दास्ये तदेव हि ॥ ३०॥

gauruvAca॥ evaM jAnAmyahaM putra mAyA mAM na jahAtyasau॥ tvadduHkhena suduHkhaM me tasmai dAsye tadeva hi ॥ 30॥

पुनश्च ब्रह्महत्याया नाशो यत्र भवेदिह॥ तत्स्थलं च मया दृष्टं हत्या मे हि गमिष्यति॥ ३१॥

punazca brahmahatyAyA nAzo yatra bhavediha॥ tatsthalaM ca mayA dRSTaM hatyA me hi gamiSyati॥ 31॥

सूत उवाच॥ इत्येतद्वचनं श्रुत्वा स्वमातुर्गोर्द्विजोत्तमाः॥ मौनत्वं स्वीकृतं तत्र वत्सेनोक्तं न किञ्चन॥ ३२॥

sUta uvAca॥ ityetadvacanaM zrutvA svamAturgordvijottamAH॥ maunatvaM svIkRtaM tatra vatsenoktaM na kiJcana॥ 32॥

तयोस्तदद्भुतं वृत्तं श्रुत्वा पान्थो द्विजस्तदा ॥ हृदा विचारयामास विस्मितो हि मुनीश्वराः ॥ ३३॥

tayostadadbhutaM vRttaM zrutvA pAntho dvijastadA ॥ hRdA vicArayAmAsa vismito hi munIzvarAH ॥ 33॥

इदमत्यद्भुतं वृत्तं दृष्ट्वा प्रातर्मया खलु ॥ गंतव्यं पुनरेवातो गंतव्यं तत्स्थलं पुनः ॥ ३४ ॥

idamatyadbhutaM vRttaM dRSTvA prAtarmayA khalu ॥ gaMtavyaM punarevAto gaMtavyaM tatsthalaM punaH ॥ 34 ॥

॥ सूत उवाच ॥ विचार्येति हृदा विप्रः स द्विजाः सेवकेन च ॥ सुष्वाप तत्र जननीभक्तः परमविस्मितः ॥ ३५ ॥

॥ sUta uvAca ॥ vicAryeti hRdA vipraH sa dvijAH sevakena ca ॥ suSvApa tatra jananIbhaktaH paramavismitaH ॥ 35 ॥

प्रातःकाले तदा जाते गृहस्वामी समुत्थितः॥ बोधयामास तं पान्थं वचनं चेदमब्रवीत् ॥ ३६॥

prAtaHkAle tadA jAte gRhasvAmI samutthitaH॥ bodhayAmAsa taM pAnthaM vacanaM cedamabravIt ॥ 36॥

द्विज उवाच ॥ स्वपिषि त्वं किमर्थं हि प्रातःकालो भवत्यलम्॥ स्वयात्रां कुरु तं देशं गमनेच्छा च यत्र ह ॥ ३७ ॥

dvija uvAca ॥ svapiSi tvaM kimarthaM hi prAtaHkAlo bhavatyalam॥ svayAtrAM kuru taM dezaM gamanecchA ca yatra ha ॥ 37 ॥

तेनोक्तं श्रूयताम्ब्रह्मञ्च्छरीरे सेवकस्य मे॥ वर्तते हि व्यथा स्थित्वा मुहूर्तं गम्यते ततः ॥ ३८ ॥

tenoktaM zrUyatAmbrahmaJccharIre sevakasya me॥ vartate hi vyathA sthitvA muhUrtaM gamyate tataH ॥ 38 ॥

सूत उवाच ॥ इत्येवं च मिषं कृत्वा सुष्वाप पुरुषस्तदा ॥ तद्वृत्तमखिलं ज्ञातुमद्भुतं विस्मयावहम् ॥ ३९ ॥

sUta uvAca ॥ ityevaM ca miSaM kRtvA suSvApa puruSastadA ॥ tadvRttamakhilaM jJAtumadbhutaM vismayAvaham ॥ 39 ॥

दोहनस्य तदा काले ब्राह्मणः स्वसुतं प्रति॥ उवाच गंतुकामश्च कार्यार्थं कुत्रचिच्च सः॥ ४०॥

dohanasya tadA kAle brAhmaNaH svasutaM prati॥ uvAca gaMtukAmazca kAryArthaM kutracicca saH॥ 40॥

पितोवाच॥ मया तु गम्यते पुत्र कार्यार्थं कुत्रचित्पुनः ॥ धेनुर्दोह्या त्वया वत्स सावधानादियं निजा ॥ ४१॥

pitovAca॥ mayA tu gamyate putra kAryArthaM kutracitpunaH ॥ dhenurdohyA tvayA vatsa sAvadhAnAdiyaM nijA ॥ 41॥

सूत उवाच ॥ इत्युक्त्वा ब्राह्मणवरस्स जगाम च कुत्रचित् ॥ पुत्रः समुत्थितस्तत्र वत्सं च मुक्तवांस्तदा ॥ ४२॥

sUta uvAca ॥ ityuktvA brAhmaNavarassa jagAma ca kutracit ॥ putraH samutthitastatra vatsaM ca muktavAMstadA ॥ 42॥

माता च तस्य दोहार्थमाजगाम स्वयन्तदा ॥ द्विजपुत्रस्तदा वत्सं खिन्नं कीलेन ताडितम् ॥ ४३॥

mAtA ca tasya dohArthamAjagAma svayantadA ॥ dvijaputrastadA vatsaM khinnaM kIlena tADitam ॥ 43॥

बंधनार्थं हि गोः पार्श्वमनयद्दुग्धलालसः ॥ पुनर्गौश्च तदा क्रुद्धा शृंगेनाताडयच्च तम् ॥ ४४ ॥

baMdhanArthaM hi goH pArzvamanayaddugdhalAlasaH ॥ punargauzca tadA kruddhA zRMgenAtADayacca tam ॥ 44 ॥

पपात मूर्च्छां संप्राप्य सोपि मर्मणि ताडितः ॥ लोकाश्च मिलितास्तत्र गवा बालो विहिंसितः॥ ४५॥

papAta mUrcchAM saMprApya sopi marmaNi tADitaH ॥ lokAzca militAstatra gavA bAlo vihiMsitaH॥ 45॥

जलं जलं वदन्तस्ते पित्राद्या यत्र संस्थिताः ॥ यत्नश्च क्रियते यावत्तावद्बालो मृतस्तदा ॥ ४६ ॥

jalaM jalaM vadantaste pitrAdyA yatra saMsthitAH ॥ yatnazca kriyate yAvattAvadbAlo mRtastadA ॥ 46 ॥

मृते च बालके तत्र हाहाकारो महानभूत् ॥ तन्माता दुःखिता ह्यासीद्रुरोद च पुनः पुनः ॥ ४७ ॥

mRte ca bAlake tatra hAhAkAro mahAnabhUt ॥ tanmAtA duHkhitA hyAsIdruroda ca punaH punaH ॥ 47 ॥

किं करोमि क्व गच्छामि को मे दुःखं व्यपोहति ॥ रुदित्वेति तदा गां च ताडयित्वा व्यमोचयत् ॥ ४८॥

kiM karomi kva gacchAmi ko me duHkhaM vyapohati ॥ ruditveti tadA gAM ca tADayitvA vyamocayat ॥ 48॥

श्वेतवर्णा तदा सा गौर्द्रुतं श्यामा व्यदृश्यत ॥ अहो च दृश्यतां लोकाश्चुक्रुशुश्च परस्परम् ॥ ४९॥

zvetavarNA tadA sA gaurdrutaM zyAmA vyadRzyata ॥ aho ca dRzyatAM lokAzcukruzuzca parasparam ॥ 49॥

ब्राह्मणश्च तदा पान्र्थौ दृष्ट्वाश्चर्यं विनिर्गतः ॥ यत्र गौश्च गतस्तत्र तामनु ब्राह्मणो गतः ॥ ५०॥

brAhmaNazca tadA pAnrthau dRSTvAzcaryaM vinirgataH ॥ yatra gauzca gatastatra tAmanu brAhmaNo gataH ॥ 50॥

ऊर्ध्वपुच्छं तदा कृत्वा शीघ्रं गौर्नर्मदां प्रति ॥ आगत्य नन्दिकस्यास्य समीपे नर्मदाजले ॥ ५१ ॥

UrdhvapucchaM tadA kRtvA zIghraM gaurnarmadAM prati ॥ Agatya nandikasyAsya samIpe narmadAjale ॥ 51 ॥

संनिमज्य त्रिवारं तु श्वेतत्वं च गता हि सा ॥ यथागतं गता सा च ब्राह्मणो विस्मयं गतः ॥ ५२ ॥

saMnimajya trivAraM tu zvetatvaM ca gatA hi sA ॥ yathAgataM gatA sA ca brAhmaNo vismayaM gataH ॥ 52 ॥

अहो धन्यतमं तीर्थं ब्रह्महत्यानिवारणम् ॥ स्वयं ममज्ज तत्रासौ ब्राह्मणस्सेवकस्तथा ॥ ५३ ॥

aho dhanyatamaM tIrthaM brahmahatyAnivAraNam ॥ svayaM mamajja tatrAsau brAhmaNassevakastathA ॥ 53 ॥

निमज्ज्य हि गतौ तौ च प्रशंसन्तौ नदी च ताम् ॥ मार्गे च मिलिता काचित्सुन्दरी भूषणान्विता ॥ ५४ ॥

nimajjya hi gatau tau ca prazaMsantau nadI ca tAm ॥ mArge ca militA kAcitsundarI bhUSaNAnvitA ॥ 54 ॥

तयोक्तं तं च भोः पांथ कुतो यासि सुविस्मितः ॥ सत्यं ब्रूहि च्छलं त्यक्त्वा विप्रवर्य ममाग्रतः ॥ ५५॥

tayoktaM taM ca bhoH pAMtha kuto yAsi suvismitaH ॥ satyaM brUhi cchalaM tyaktvA vipravarya mamAgrataH ॥ 55॥

एवं वचस्तदा श्रुत्वा द्विजेनोक्तं यथातथम् ॥ पुनश्चायं द्विजस्तत्र स्त्रियोक्तः स्थीयतां त्वया ॥ ५६ ॥

evaM vacastadA zrutvA dvijenoktaM yathAtatham ॥ punazcAyaM dvijastatra striyoktaH sthIyatAM tvayA ॥ 56 ॥

तयोक्तं च समाकर्ण्य स्थितस्य ब्राह्मणस्ततः॥ प्रत्युवाच विनीतात्मा कथ्यते किं वदेति च ॥ ५७॥

tayoktaM ca samAkarNya sthitasya brAhmaNastataH॥ pratyuvAca vinItAtmA kathyate kiM vadeti ca ॥ 57॥

सा चाह पुनरेवात्र त्वया दृष्टं स्थलं च यत् ॥ तत्राधुना क्षिपास्थीनि मातुः किं गम्यतेऽन्यतः ॥ ५८॥

sA cAha punarevAtra tvayA dRSTaM sthalaM ca yat ॥ tatrAdhunA kSipAsthIni mAtuH kiM gamyate'nyataH ॥ 58॥

तव माता पान्थवर्य्य साक्षाद्दिव्यमयं वरम् ॥ देहं धृत्वा द्रुतं साक्षाच्छंभोर्यास्यति सद्गतिम् ॥५९ ॥

tava mAtA pAnthavaryya sAkSAddivyamayaM varam ॥ dehaM dhRtvA drutaM sAkSAcchaMbhoryAsyati sadgatim ॥59 ॥

वैशाखे चैव संप्राप्ते सप्तम्याश्च दिने शुभे ॥ सितेपक्षे सदा गंगा ह्यायाति द्विजसत्तम ॥ ६०॥

vaizAkhe caiva saMprApte saptamyAzca dine zubhe ॥ sitepakSe sadA gaMgA hyAyAti dvijasattama ॥ 60॥

अद्यैव सप्तमी या सा गंगारूपास्ति तत्र वै॥ इत्युक्त्वान्तर्दधे देवी सा गंगा मुनिसत्तमाः ॥ ६१ ॥

adyaiva saptamI yA sA gaMgArUpAsti tatra vai॥ ityuktvAntardadhe devI sA gaMgA munisattamAH ॥ 61 ॥

निवृत्तश्च द्विजः सोपि मात्रस्थ्यर्द्धं स्ववस्त्रतः ॥ क्षिपेद्यावत्तत्र तीर्थे तावच्चित्रमभूत्तदा ॥ ६२॥

nivRttazca dvijaH sopi mAtrasthyarddhaM svavastrataH ॥ kSipedyAvattatra tIrthe tAvaccitramabhUttadA ॥ 62॥

दिव्यदेहत्वमापन्ना स्वमाता च व्यदृश्यत ॥ धन्योसि कृतकृत्योसि पवित्रं च कुलं त्वया ॥ ६३ ॥

divyadehatvamApannA svamAtA ca vyadRzyata ॥ dhanyosi kRtakRtyosi pavitraM ca kulaM tvayA ॥ 63 ॥

धनं धान्यं तथा चायुर्वंशो वै वर्द्धतां तव ॥ इत्याशिषं मुहुर्दत्त्वा स्वपुत्राय दिवं गता ॥ ६४ ॥

dhanaM dhAnyaM tathA cAyurvaMzo vai varddhatAM tava ॥ ityAziSaM muhurdattvA svaputrAya divaM gatA ॥ 64 ॥

तत्र भुक्त्वा सुखं भूरि चिरकालं महोत्तमम् ॥ शंकरस्य प्रसादेन गता सा ह्युत्तमां गतिम् ॥ ६५ ॥

tatra bhuktvA sukhaM bhUri cirakAlaM mahottamam ॥ zaMkarasya prasAdena gatA sA hyuttamAM gatim ॥ 65 ॥

ब्राह्मणश्च सुतस्तस्याः क्षिप्त्वास्थीनि पुनस्ततः ॥ प्रसन्नमानसोऽभूत्स शुद्धात्मा स्वगृहं गतः ॥ ६६ ॥

brAhmaNazca sutastasyAH kSiptvAsthIni punastataH ॥ prasannamAnaso'bhUtsa zuddhAtmA svagRhaM gataH ॥ 66 ॥