श्रीगरुडमहापुराणम- 232 सूत उवाच । कुलामृतं प्रवक्ष्यामि स्तोत्रं यत्तु हरो ऽब्रवीत । पृष्टः श्रीनारदेनैव नारदाय तथा शृणु

śrīgaruḍamahāpurāṇam- 232 sūta uvāca / kulāmṛtaṃ pravakṣyāmi stotraṃ yattu haro 'bravīt / pṛṣṭaḥ śrīnāradenaiva nāradāya tathā śṛṇu

नारद उवाच । यः संकारे सदा द्वन्द्वैः कामक्रोधैः शुभाशुभैः । शब्दादिविषयैर्बद्धः पीड्यमानः स दुर्मतिः

nārada uvāca / yaḥ saṃkāre sadā dvandvaiḥ kāmakrodhaiḥ śubhāśubhaiḥ / śabdādiviṣayairbaddhaḥ pīḍyamānaḥ sa durmatiḥ

क्षणं विमुच्यते जन्तुर्मृत्युसंसारसागरात । भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि त्वत्तो हि त्रिपुरान्तक

kṣaṇaṃ vimucyate janturmṛtyusaṃsārasāgarāt / bhagavañchrotumicchāmi tvatto hi tripurāntaka

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नारदस्य त्रिलोचनः । उवाच तमृषिं शम्भुः प्रसन्नवदनो हरः

tasya tadvacanaṃ śrutvā nāradasya trilocanaḥ / uvāca tamṛṣiṃ śambhuḥ prasannavadano haraḥ

महेश्वर उवाच । ज्ञानामृतं परं गुह्यं रहस्यमृषिसत्तम । वक्ष्यामि शृणु दुः खघ्नं भवबन्धभयामहम

maheśvara uvāca / jñānāmṛtaṃ paraṃ guhyaṃ rahasyamṛṣisattama / vakṣyāmi śṛṇu duḥ khaghnaṃ bhavabandhabhayāmaham

तृणादि चतुरास्यान्तं भूतग्रामं चतुर्विधम । चराचरं जगत्सर्वं प्रसुप्तं यस्य मायया

tṛṇādi caturāsyāntaṃ bhūtagrāmaṃ caturvidham / carācaraṃ jagatsarvaṃ prasuptaṃ yasya māyayā

तस्य विष्णो प्रिसादेन यदि कश्चित्प्रबुध्यते । स निस्तरति संसारं देवानामपि दुस्तरम

tasya viṣṇo prisādena yadi kaścitprabudhyate / sa nistarati saṃsāraṃ devānāmapi dustaram

भोगैश्वर्यमदोन्मत्तस्ततत्त्वज्ञानपराङ्मुखः । पुत्रदारकुटुम्बेषु मत्ताः सीदन्तिजन्तवः

bhogaiśvaryamadonmattastatattvajñānaparāṅmukhaḥ / putradārakuṭumbeṣu mattāḥ sīdantijantavaḥ

सर्व एकार्णवे मग्ना जीर्णा वनगजा इव । यस्त्वाननं निबध्नाति दुर्मतिः कोशकारवत

sarva ekārṇave magnā jīrṇā vanagajā iva / yastvānanaṃ nibadhnāti durmatiḥ kośakāravat

तस्य मुक्तिं न पश्यामि जन्मकोटिशतैरपि । तस्मान्नारद सर्वेषां देवानां देवमव्ययम । आराधयेत्सदा सम्यगध्यायेद्विष्णुं मुदान्वितः

tasya muktiṃ na paśyāmi janmakoṭiśatairapi / tasmānnārada sarveṣāṃ devānāṃ devamavyayam / ārādhayetsadā samyagadhyāyedviṣṇuṃ mudānvitaḥ

यस्तु विश्वमनाद्यन्तमजमात्मनि संस्थितम । सर्वज्ञमचलं विष्णुं सदा ध्यायेत्समुच्यते

yastu viśvamanādyantamajamātmani saṃsthitam / sarvajñamacalaṃ viṣṇuṃ sadā dhyāyetsamucyate

देवं गर्भोचितं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते । अशिरीरं विधातारं सर्वज्ञानमनोरतिम । अचलं सर्वगं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते

devaṃ garbhocitaṃ viṣṇuṃ sadā dhyāyanvimucyate / aśirīraṃ vidhātāraṃ sarvajñānamanoratim / acalaṃ sarvagaṃ viṣṇuṃ sadā dhyāyanvimucyate

निर्विकल्पं निराभासं निष्प्रपञ्चं निरामयम । वासुदेवं गुरुं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते

nirvikalpaṃ nirābhāsaṃ niṣprapañcaṃ nirāmayam / vāsudevaṃ guruṃ viṣṇuṃ sadā dhyāyanvimucyate

सर्वात्मकञ्च वै यावदात्मचैतन्यरूपकम । शुभमेकाक्षरं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते

sarvātmakañca vai yāvadātmacaitanyarūpakam / śubhamekākṣaraṃ viṣṇuṃ sadā dhyāyanvimucyate

वाक्यातीतं त्रिकालज्ञं विश्वेशं लोकसाक्षिणम । सर्वस्मादुत्तमं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते

vākyātītaṃ trikālajñaṃ viśveśaṃ lokasākṣiṇam / sarvasmāduttamaṃ viṣṇuṃ sadā dhyāyanvimucyate

ब्रह्मादिदेवगन्धर्वैर्मुनिभिः सिद्धचारणैः । योगिभिः सेवितं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते

brahmādidevagandharvairmunibhiḥ siddhacāraṇaiḥ / yogibhiḥ sevitaṃ viṣṇuṃ sadā dhyāyanvimucyate

संसारबन्धनामुक्तिमिच्छंल्लोको ह्यशेषतः । स्तुत्वैवं वरदं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते

saṃsārabandhanāmuktimicchaṃlloko hyaśeṣataḥ / stutvaivaṃ varadaṃ viṣṇuṃ sadā dhyāyanvimucyate

संसारबन्धनात्को ऽपि मुक्तिमिच्छन्समाहितः । अनन्तमव्ययं देवं विष्णं विश्वप्रतिष्ठितम । विश्वेश्वरमजं विष्णुं संदा ध्यायन्विमुच्यते

saṃsārabandhanātko 'pi muktimicchansamāhitaḥ / anantamavyayaṃ devaṃ viṣṇaṃ viśvapratiṣṭhitam / viśveśvaramajaṃ viṣṇuṃ saṃdā dhyāyanvimucyate

सूत उवाच । नारदेन पुरा पृष्ट एवं स वृषभध्वजः । येत्तेन तस्मै व्याख्यातं तन्मया कथितं तव

sūta uvāca / nāradena purā pṛṣṭa evaṃ sa vṛṣabhadhvajaḥ / yettena tasmai vyākhyātaṃ tanmayā kathitaṃ tava

तमेव सततन्ध्यायन्निर्व्ययं ब्रह्म निष्कलम । अवाप्स्यसि ध्रुवं तात! शाश्वतं पदमव्ययम

tameva satatandhyāyannirvyayaṃ brahma niṣkalam / avāpsyasi dhruvaṃ tāta! śāśvataṃ padamavyayam

अश्वमेधसहस्राणि वाजपेयशतानि च । क्षणमेकाग्रचित्तस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम

aśvamedhasahasrāṇi vājapeyaśatāni ca / kṣaṇamekāgracittasya kalāṃ nārhanti ṣoḍaśīm

श्रुत्वा सुरऋषिर्विष्णोः प्राधान्यमिदमीश्वरात । स विष्णुं सम्यगाराध्य सिद्धः पदमवाप्तवान

śrutvā suraṛṣirviṣṇoḥ prādhānyamidamīśvarāt / sa viṣṇuṃ samyagārādhya siddhaḥ padamavāptavān

यः पठेच्छृणुयाद्वा पि नित्यमेव स्तवोत्तमम । कोटिजन्मकृतं पापमपि तस्य प्रणश्यति

yaḥ paṭhecchṛṇuyādvā pi nityameva stavottamam / koṭijanmakṛtaṃ pāpamapi tasya praṇaśyati

विष्णोः स्तवमिदं दिव्यं महादेवेन कीर्तितम । प्रयत्नाद्यः पठेन्नित्य ममृतत्वं स गच्छति

viṣṇoḥ stavamidaṃ divyaṃ mahādevena kīrtitam / prayatnādyaḥ paṭhennitya mamṛtatvaṃ sa gacchati